a new life thverhaal

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Waar zat ik?

Waar zat ik?

NIEUW STUKJE!! : deel 42*B: het allerlaatste stukje van mijn verhaal! **

verhaal van Elien

verhaal van Elien

Dit is een verhaal van Elien, een vriendin van me, het gaat over nightwish. zeker eens een kijkje gaan nemen ;)

Inleiding

Inleiding

Heej iedereen, mijn schuilnaam is Selene en ik ben dus grote fan van Tokio hotel. Omdat ik fantasie teveel had ben ik dit verhaal dus beginnen schrijven. Het gaat over Nele die tegen haar zin naar Duitsland moet verhuizen waar ze niemand kent en zich alleen voelt (meer ga ik niet zeggen, moet je maar lezen) Ik zal proberen om meerdere keren per week een nieuw stukje te posten. Reacties, vragen,...zet maar in de shoutbox! zo weet ik ook of jullie het lezen en wat jullie er van vinden, want als er niemand mijn verhaal leest is het ook nogal zot dat ik ermee verder ga natuurlijk :)

ik wil niet dat mijn verhaal gekopieerd word en onder een andere naam ergens word gezet! Dit doe je ook niet met andere mensen hun verhaal uit respect voor de schrijver en de ideeen van iemand anders.

IK WEET DAT DIT VERHAAL BEINDIGD IS, MAAR DAT HOEFT JE NIET TEGEN TE HOUDEN OM EEN REACTIE TE PLAATSEN IN DE SHOUTBOX! HET IS ALTIJD FIJN OM TE WETEN WA MENSEN VAN HET VERHAAL VINDEN DUS OOK WANNEER JE NU HET VERHAAL PAS LEEST__SHOUTEN AUB!! Dankje! x

veel leesplezier!

Mijn nieuwste verhaal: Tears on my guitar

Ik heb nu ook een account op Fanfic.nl, een handige site om verhalen op te posten, daar kan je -binnenkort want nu staat nog niet alles erop- al mijn verhalen lezen.

Poll

Wat vind je van mijn verhaal?

Bekijk de resultaten

Stand alones

Stand alones

Ik heb een nieuwe site gemaakt waar ik mijn kortverhalen/stand alones ga posten. Zeker eens een kijkje gaan nemen (vergeet niet te stemmen en te shouten :) )

--> nieuwste stand alone: "Always and forever" (ook niet over Th, maar over Twilight)" <--

Nieuw verhaal

Nieuw verhaal

Ik heb een nieuwe site gemaakt waar ik een Jonas Brothers verhaal op ga zetten. Ik weet dat er zo veel de laatste tijd word gezegd over Tokio Hotel versus Jonas Borthers, maar ik vind ze alle 2 goed en heb dus over allebei verhalen. Zeker eens een kijkje gaan nemen en shouten he;) xx ***ga regelmatig eens kijken, want ik probeer om de 2 dagen te posten ;) ***

-->AFGEROND " <--

1) DE VERHUIS

De regen viel somber uit de lucht. Ik keek triest naar buiten, de vrachtwagen stond al een paar uur op de oprit. Vandaag was het de dag. Vandaag moest ik alles achterlaten; mijn vriendinnen, mijn school, mijn omgeving en Tim. Alles wat ik lief had. Tim... hij was zo lang mijn vriend geweest, mijn steun en toeverlaat. Als snel beseften we dat we beiden meer wouden dan vriendschap. Onze relatie was super, hij was lief voor me, kon me aan het lachen brengen en troostte me op de momenten dat ik het nodig had. Hij was er kapot van toen ik hem vertelde over de verhuis. Hij verbrak bruut onze relatie en had sindsdien niet meer met me gesproken. Ik wist dat hij te veel van me hield om me te laten gaan en me daarom nu ontweek, maar wat miste ik hem! Vandaag was een dag dat ik hem nodig had en stiekem hoopte ik dat hij zou komen aanwandelen om afscheid te nemen. Maar hij kwam niet. Nog een uurtje en dan was ik op weg naar Duitsland. Papa had daar een baan aangeboden gekregen die hij niet kon weigeren. Mijn 2 jaar oudere broer, Niels en ik had geprotesteerd, maar zonder resultaat. We gingen naar Duitsland daar kon niemand iets aan veranderen. “Nele!” hoorde ik de stem van mijn mama roepen beneden aan de trap. Ze had zo de gewoonte om me altijd wakker te maken als ik aan het dagdromen was. Niet dat dat zo slecht was, ik hield van haar, ze was de beste mama die ik me kon wensen en kon over alles met haar praten. “heb je alles, lieverd?” vroeg ze nu leunend tegen mijn kamerdeur. “Ja hoor, mam” antwoordde ik snel. “Wel dan is het tijd om te vertrekken...” zei ze voorzichtig. Ze wist hoe erg ik hier tegen opzag, maar kon daar net als iedereen niet veel aan doen. “Beneden staat er nog iemand voor je” vervolgde ze. Er verscheen een glimlach om mijn mond en hoopte dat Tim beneden op mij aan het wachten was. Toen ik aan de voordeur kwam zag ik echter dat niet Tim mij aan het opwachten was maar Lynn mijn beste vriendin. Ik kende haar eigenlijk maar 3 jaar in tegenstelling tot vriendschappen die ontstonden in de kleuterklas, maar we hadden een enorm sterke band. We hadden veel dezelfde interesses, maar verschilden ook op veel aspecten van elkaar. Zij had al een hand vol vriendjes versleten, terwijl ik daar weinig ervaring mee had. Zij was de flapuit van ons 2, ik hield me liever kalm en was meer verlegen. Het belangrijkste was dat we 2handen op 1buik waren, we verstonden elkaar zonder een woord te zeggen en konden veel plezier maken. Ik ging haar ontzettend missen. Ik gaf haar meteen een knuffel en begon zachtjes te snikken. Ze aaide me zacht over men hoofd en probeerde me te troosten. “Hej, komaan joh! Je verhuist niet naar het andere eind van de wereld he. Je denkt toch niet dat ik niet meer kom bezoeken omdat je nu over de grens woont. Zo rap ben je niet van me af hoor!” zei ze lachend. Ik lachte weer en keek in haar groene ogen. Ze vrolijkte me weer op, maar ‘k wist dat ze het even erg vond als ik dat ik zo meteen zou vertrekken. We stonden nog steeds in de gang dus stelde in voor om naar mijn kamer te gaan om de laatste minuten dat ik hier nog was samen door te brengen. Mijn kamer was leeg en koud. Er stonden geen meubels meer dus gingen we in kleermakerszit op de grond zitten. We praatten nog een tijdje over koetjes en kalfjes toen ik op mijn horloge zag dat het bijna 11.30u was en we zouden gaan vertrekken. Het afscheid van mijn beste vriendin kwam met de seconde dichter bij. Hoe erg we het allebei ook vonden, toch stonden we recht en liepen de trap af naar beneden. Het was gestopt met regenen en nu stonden ook familieleden buiten bij de vrachtwagen. Ik gaf hen om de beurt een knuffel en nam afscheid. Toen ik bij Lynn kwam keek ze me met natte ogen aan. We gaven elkaar een knuffel terwijl stille tranen over onze wangen rolden. We stapten met ons gezin in de auto, zwaaiden naar de familie en reden voor de verhuiswagen de straat uit. Ik keek nog 1 keer achterom. Ik kon mijn ogen niet geloven wanneer ik Tim zag staan in de schaduw van een oude beukenboom. “STOP!” gilde ik. Papa stopte de wagen, ik sprong eruit en liep naar Tim toe. Meteen nam hij me in zijn sterke armen. “Je dacht toch niet dat ik geen afscheid kwam nemen?” vroeg hij. Ik keek hem alleen teder in zijn ogen en liet hem verder vertellen. “wel dit is dus het afscheid...’k ga je missen Nele, maar we moeten gewoon verder met ons leven. Ik weet zeker dat je in Duitsland iemand vindt die net zoveel van je houdt als ik.” Ik knikte zachtjes en gaf hem een kusje op zijn wang en wandelde terug naar de auto. De tranen stonden me voor de zoveelste keer vandaag weer in mijn ogen, ik zag nog net dat zijn lippen “ik zie je graag” vormden en kroop toen weer in de auto naast Niels. De motor startte en we reden richting autosnelweg.

2) DUITSLAND

Samen met Niels stonden we nu voor ons nieuwe huis. De rit had een paar uur geduurd en ik had veel tijd gehad om na te denken. Tim had gelijk, het leven ging gewoon verder. Het was als een nieuwe start. Het huis was groter dan dat in BelgiŽ, het was geen rijtjeshuis meer, maar een mooi vrijstaand huisje in een gezellige buurt. Dat was toch al iets positief. Het huis binnenin was ook heel ruim en verlicht. We liepen snel naar boven voor de beste kamer. Beiden hadden we de kamer die we wilden en maakte we geen ruzie erover. Dat deden we eigenlijk nooit. Niels en ik hadden een goede band en daar was ik blij om, maar hij bleef mijn grote broer en was natuurlijk ook eens irritant, maar in zijn ogen was ik dat waarschijnlijk ook. Al snel stond het hele huis vol met dozen en meubels nog in plastiek ingepakt. Het was overal al geverfd naar onze smaak dus dat was al een heel pak minder werk. Binnen een paar uurtjes was mijn kamer helemaal in orde en liet ik me op mijn hemelbed vallen. Voor de 2de keer deze dag keek ik uit het raam. Nu zag ik een totaal onbekende wereld buiten. Het zonnetje scheen en ik besloot om de buurt wat te gaan verkennen. “Mam, ik ga wandelen” schreeuwde ik door het grote huis. “Ok, zie dat je niet verdwaald en niet te lang he” hoorde ik de stem van mama vanuit de keuken roepen. Ik liep door onze straat en kwam bij een klein parkje. Het was zo natuurlijk midden in de wijk en ik kwam er helemaal tot rust. Ik ging op het bankje zitten voor de vijver. De bank was volgeschreven met boodschappen van bezoekers voor mij. “Bill und Tom <3; TH!; Bill ich liebe dich; Tokio Hotel<3; ...” ik snapte niet goed wat die boodschappen juist op dit bankje deden, maar wist wel wat ze betekenden. Tokio hotel was een bekende Duitse band, ook in BelgiŽ hoorde je er veel van. Ik was geen fan van hen, maar had ook nog nooit moeite gedaan om te luisteren naar hun liedjes. Niemand die ik kende vond hen goed dus ik dacht niet dat ik iets miste. Dit was waarschijnlijk het werk van een groepje fans. De band woonde nu eenmaal in Duitsland, misschien wel dichter dan ik dacht. Het begon te schemeren en ik besloot om maar eens terug te gaan, ik had het snel gevonden. Bij de buren hoorde ik een drumstel en hoopte dat de drummer niet zo zot was om nog lang lawaai te maken, want ik was moe en had nood aan een goede nachtrust. Na het avondeten (boterhammen die over waren van onderweg) sloot ik me op in mijn kamer en kwam er die avond niet meer uit. Tegen 12uur was het bij de buren stil en kon ik eindelijk slapen. Morgen zouden we ons gaan voorstellen bij de buren aan beiden kanten en ik nam me meteen voor om het dan ook te hebben over dat drummen. De volgende dag werd ik al vroeg wakker, ik had me nog niet aangepast aan mijn nieuwe kamer en vloekte stilletjes omdat ik niet langer kon slapen. Beneden aangekomen zat Niels ook al te ontbijten. “Hoe komt het dat jij al wakker bent?” vroeg ik verbaasd, Niels was meestal een langslaper, 8u was normaal nog nacht voor hem. “Ik weet het niet, niet zo goed geslapen vannacht. Jij bent ook al zo vroeg op” beantwoorde hij mijn vraag. “Tja” ik zette me aan de andere kant van de tafel en begon aan mijn boterham met choco. Mama en papa kwamen een half uurtje later ook beneden en gingen verder met uitpakken. Omdat het zondag was zochten we in de voormiddag naar een winkel die open was om inkopen te doen. ’s Namiddags was het tijd om onze buren te ontmoeten. Eerst deden we de buren aan de linker kant. Er deed een jonge vrouw open. Mama en papa kenden genoeg Duits om een gesprekje te beginnen en de koekjes die mama had gebakken vielen erg in de smaak. Het was een jong gezin met 1 kindje, een meisje, Ella. Haar ouders, Olivia en Mark waren heel sympathiek en vroegen of ik eens wou komen babysitten. Ik hield van kindjes en keek er naar uit om op Ella te passen. Daarna gingen we naar de andere kant. Nu deed er een jongen met donker blond haar en mooie bruine ogen de voordeur open. Hij zag er moe uit en ik veronderstelde dat hij nog niet lang wakker was. Zijn ouders waren nog niet thuis, maar hij liet ons beleefd binnen, hij vertelde dat hij Gustav heette. Een kwartiertje later kwamen zijn mama en een meisje binnen en begroetten ons vriendelijk. Ze stelden zich snel voor en boden ons iets om te drinken aan. Het was heel gezellig en de appelcake die mama had gemaakt vonden ze - zoals de meeste mensen - heerlijk. Ondertussen was ik te weten gekomen dat Gustav degene was die een drumstel had. Ik volgde hem naar zijn kamer waar hij me het zou laten zien. Zijn kamer was een typische jongenskamer met kleren over de grond verspreid en hier een daar een blikje cola of een leeg zakje chips. “Eum, ik wil je iets vragen over het drummen” zei ik in het Engels in de hoop dat hij Engels kon. “Ja, zeg maar...” zei hij in gebroken Engels terug. “Zou je niet te laat willen drummen ’s avonds? Het is nogal moeilijk om dan te slapen, snap je.” “ooh ja, tuurlijk. We hebben zo lang naast een leegstaand huis gewoond dat ik er niet aan gedacht had. Ik zal er op letten.” “Dankje. Speel je in een band ofzo?” “Ja... een bandje” antwoordde hij wat stilletjes. Ik wist al snel dat hij iets achterhield. Ons gesprek werd onderbroken toen ik weer naar huis moest. “Tot nog eens, Nele” riep hij me na. “Daag”

3) NIEUWE SCHOOL

Het was maandag. Vandaag zouden Niels en ik voor de eerste keer naar onze nieuwe school gaan. Tegenover Niels die er rustig bij bleef was ik enorm zenuwachtig. Op weg naar school had ik nog wat tijd om na te denken. Ik had me Gustav van ergens herkend, maar had geen idee van waar en wat vertelde hij me niet? In school aangekomen was ik weer de onzekere Nele, ik liep een beetje alleen rond, terwijl groepjes me raar aankeken. Toen ik eindelijk mijn klaslokaal had gevonden zag ik in een hoekje van de klas een bekend gezicht. Gustav had me blijkbaar ook gezien en kwam naar me toe. “Hej, Nele, leuk dat je bij ons in de klas zit” hij bracht me daar de andere mensen in de klas en stelde me voor. Ik werd snel opgenomen in de groep en voelde me er op mijn gemak. Al die zorgen van vanmorgen waren voor niks geweest. Na school fietste ik samen met Gustav naar huis. Ik had hem wat beter leren kennen en hij werd stilletjes aan echt mijn ‘maatje’. ’s Avonds maakten we samen ons huiswerk, maar eigenlijk lagen we meer te lachen dan iets anders. Ik begon me hier met de dag meer thuis te voelen. Natuurlijk miste ik BelgiŽ ook en ’s avonds belde ik uren met Lynn. Woensdagmiddag hadden Gustav en ik afgesproken om naar de stad te gaan. Hij ging me een beetje alles laten zien wat er te zien viel. Stiekem hoopte ik ook iets te weten te komen over wat hij niet vertelde. Woensdagnamiddag, samen met Gustav liep ik door de winkelstraten van Magdeburg. Hij was niet echt het shoptype dus wandelden we wat rond, aten een ijsje en praatten vooral veel. Ik kwam te weten dat hij al van heel jong bij de band speelde en dat ze me 4 bandleden waren. “Bij welke band speel je nu, Gusti? Is het een bekendere band dan ik denk? Je doet zo geheimzinnig.” Vroeg ik wat speels zodat het niet te verkrampt overkwam. “Wel...eum, ja, Tokio Hotel” zei hij starend naar de grond. Er ging een lichtje bij me branden en ik wist vanwaar ik hem kende. Ik vond het wel leuk, maar het maakte niet veel uit. Ik kende Gustav als Gustav en niet als ‘de drummer van de band’ en daar was ik blij om. “Wel, eigenlijk ken ik jullie muziek niet echt, je moet maar eens iets spelen voor mij.” antwoordde ik me een lief lachje. Het deed hem plezier dat onze vriendschap niet veranderde nu ik wist dat hij ‘bekend’ was. “Nele... ik moet je nog iets zeggen” begon hij wat onzeker. “Zeg maar” “Wel...binnenkort starten we met een Europese tour. Je zal me dus een hele tijd niet zien.” Hij had me hier helemaal mee overrompeld. Nu had ik iemand gevonden waarbij ik me goed voelde, een maatje in een nieuw onbekend land en nu vertrok hij. Ik werd ineens een heel pak minder vrolijk. Ook Gustav had het gemerkt. “hej, ik zei binnenkort, niet nu! Ik blijf nog wel een tijdje hier en ik zal eens iets regelen met de band zodat je hen kan leren kennen.” Ik lachte, dat zag ik wel zitten.

4) DE BAND

Een paar dagen later belde Gustav aan. “Heb je iets te doen nu?” vroeg hij opgewekt. “Nee, waarom?” vroeg ik benieuwd. “Wel dan is het nu tijd om de band te ontmoeten (en onze muziek eens te horen).” Hij trok me mee naar buiten en een taxi bracht ons naar de repetitieruimte van de jongens. Gustavs drumstel thuis was alleen om te kunnen oefenen. Op optredens werd er een ander gebruikt dat volgens hem veel beter was. Na een tiental minuutjes rijden kwamen we aan. Het was een redelijk groot gebouw. De gangen hingen vol met awards, gouden platen en foto’s van de band. Gustav leidde me naar de repetitiekamer. De andere jongens waren er al. Ik maakte kennis met elk van hen. Georg was de bassist, hij had sluik haar en was enorm gespierd. Tom was de gitarist. Hij had wijde kleren aan - wat ik een beetje vreemd vond, maar er voor de rest geen aandacht aan schonk - ; een piercing in zijn lip en dreadlocks. Hij had donker bruine ogen waar je in kon verdrinken en ik vond hem ondanks zijn andere stijl toch sexy. Als laatste kwam ik bij Bill. Hij was de zanger van de band en had net als Tom een andere stijl. Aan zijn vingers zaten verschillende ringen, een ketting met een doodskop rond zijn nek, een piercing in zijn wenkbrauw, zijn ogen zwart geschminkt maar even doordringend als die van Tom waardoor ik er vanuit ging dat ze broers waren. Zijn haren stonden rechtop als leeuwenmanen. Hij was anders, maar dat trok me op de een of ander manier toch aan. Gustav had de hele tijd maar gekeken hoe ik de jongens in het kort leerde kennen en hen in me opnam. “Ok, jongens tijd om eens iets te laten horen!” zei hij terwijl hij zich aan het drumstel zette. De band begon te spelen. Hun eerste liedje was ‘monsoon’ ik herkende het van de radio, het volgende kende ik niet maar werd er wel door vertederd. Bill zei dat het ‘Geh’ heette. Het ging over het niet kunnen afscheid nemen van iemand die je liefhad, maar het toch moest doen omdat dat het beste was voor allebei. Na Geh kwam ‘Reden’ en ze eindigden met ‘Wenn nichts mehr geht’. Ik had wel degelijk iets gemist door nooit geluisterd te hebben naar hun muziek. Er zat zoveel emotie in, de teksten waren prachtig en ik kon me er helemaal in terug vinden. Niet dat ik nu een van die ‘diehardfans’ zou worden, maar ze waren echt goed. “En? Wat vond je ervan?” vroeg Tom lachend “we geven niet elke dag een privťconcertje.” “Wel...het was echt geweldig! Jullie muziek is echt heel goed.” “Dankje! Een complimentje is altijd leuk om te krijgen he” zei Georg. “Gaan we naar de ontspanningruimte? Dan kunnen we Nele wat beter leren kennen en zij ons.” Stelde Bill voor. We gingen naar een kamer een paar deuren verder. Ik snapte waarom Bill het ‘de ontspanningruimte’ had genoemd. Er stonden comfortabele zetels, een tv, playstation, kickertafel, een rek vol dvd’s en nog veel meer. Iedereen nam een plaatsje in de zetel in en Georg kwam nog met drankjes. Ik vertelde de jongens over de verhuis het achterlaten van Lynn en Gustav die er voor zorgde dat ik me hier thuis voelde. Zij vertelde op hun beurt dan weer over de komende tour, hun optredens. “Ons eerste optreden is hier in Duitsland. Heb je geen zin om te komen kijken? Backstage.” Vroeg Bill. “Ja, dan kan je ons eens echt bezig zien.” ging Gustav verder. Het leek me een leuk idee en er werd nog wat verder gebabbeld. Tom en Bill waren zoals ik dacht broers, maar ik had niet gedacht 2lingbroers. Hun stijl was zo verschillend van elkaar, maar wanneer je dat allemaal wegdacht zag je inderdaad dat ze op elkaar leken. Als ik er meer op ging letten zag ik ook dat ze dezelfde handelingen deden. Ze zaten hetzelfde, lachte hetzelfde en dronken zelfs op dezelfde manier. Het werd nog een leuke middag en ik amuseerde me echt met de jongens. Het was een leuke bende en ik werd ook geaccepteerd in de groep. Ze waren sociaal en deden moeite voor me om Engels te praatten. Het was gebroken Engels met een schattig Duits accentje, maar het gesprek vlotte goed.

5) HET UITSTAPJE

Het was nu een maand geleden dat we naar Duitsland waren verhuisd. Ik had het geaccepteerd en voelde me nu goed hier. Ik had vriendinnen gemaakt op school, had een super leuke buurjongen en mocht binnenkort naar het concert van Tokio Hotel. Ik was druk in gesprek met Lynn toen er een 2de lijn binnenkwam. “Lynn, kan je even wachten? Er belt nog iemand.” “Ja tuurlijk, doe maar” hoorde ik haar aan de andere kant van de lijn zeggen. “Hallo, met Nele” zei ik nu tegen de persoon op lijn2. “hej, Gustav hier. Heb jij zin om samen let de band iets te gaan doen? We zijn er nog niet echt uit wat.” “Ja, zeker. Hoe laat? En naar waar moet ik komen?” “Ik zal je over een halfuurtje komen ophalen. De chauffeur van de band zal ons komen halen.” “Ok, tot straks.” Ik ging nu terug naar Lynn. Ze was geen fan van Tokio Hotel, maar vond het leuk voor mij en luisterde naar al mijn verhalen over hen. Ik ronde het gesprek af toen Gustav aanbelde. De chauffeur bracht ons naar de studio van 2 weken geleden. Daar zouden de jongens op ons wachten om dan verder met het busje te rijden. “Waar gaan we nu heen, Gusti?” vroeg ik benieuwd. “Wel, ik weet het zelf eigenlijk niet. Georg had een idee, maar het is een verrassing. We zullen straks zien.” Met het busje reden we later naar onze bestemming. Alleen Tom en Georg wisten naar waar we gingen. Ik zat naast Bill en samen met Gustav probeerden we te raden wat ons uitstapje was. Na een tijdje rijden kwamen we aan. Boven de ingang hing een bord met iets Duits op wat ik niet verstond, maar toen ik wat beter rond keek zag ik dat we op een paint-ball terrein waren. “Ah, dit is zo leuk!” gilde ik en gaf Georg en Tom een knuffel. Ik had vroeger al eens gepaint-balled en vond het echt super leuk, ondanks alle blauwe plekken nadien. We trokken snel allemaal onze pakken aan en mochten het terrein op. De verfballetjes schoten ons langs de oren en al snel zaten we helemaal onder de verf. Van de lichte bruine kleur van mijn haar zag je nu niets meer, het was nu eerder rood met groen en blauw. “Die nieuwe haarkleur staat je wel!” riep Tom lachend nadat mijn verfballetje hem miste. Hij liep weg en ik zette de achtervolging in. Ik zag dat ik niet de enige was die achter Tom aanzat. Bill liep nu ook naast mij om Tom te pakken te krijgen. We zigzagden door de bomen en zagen Tom vertragen. Hij werd moe en liet zich vallen in een hoop stro dat op de grond lach. “Ik geef me over! Heb genade!” zei hij gespeeld bang. We gingen bij hem op de strohoop liggen om even uit te rusten van onze sprint. Ik lag naast Bill sloot mijn ogen. Ineens voelde ik dat Bill mij hand vast nam. Ik deed mijn ogen open en keek hem aan. We lachten en werden verstoord door Gustav en Georg. “Zijn jullie nu al moe?” vroegen ze. We stonden alle 3 recht en liepen nu achter Gustav en Georg. Een paar uurtjes later waren we allemaal uitgelopen, deden onze pakken uit gingen terug naar het busje. “Ik heb me echt goed geamuseerd vandaag jongens, bedankt dat ik mee mocht.” Zei ik tegen hen. “Graag gedaan hoor Nele, wij vonden het ook super!” antwoordde Bill eerlijk. Mijn haar had nog altijd alle kleuren van de regenboog en ik mocht van de jongens snel douchen. Gustav toonde me de badkamer. Ik stond ervan versteld wat er zich allemaal bevond in dit gebouw, ik had nu ook al een keuken gezien. Omdat de jongens hier zoveel tijd door brachten was het zo ingericht dat ze zich thuis voelden. Nadat Gustav me getoond had hoe de douche werkte liet hij me alleen. Ik stapte in de douche en genoot van het warme water dat over mijn lichaam gleed. Ik waste mijn haar en nam de handdoek die Gustav had klaargelegd. Toen ik in de spiegel keek zag ik tot mijn opluchting dat mijn haar weer zijn normale kleur had aangenomen. Ik droogde me af en ging terug naar de band. “Weer helemaal proper zie ik” begroette Tom me. “Ja, maar ik denk dat het tijd word dat ik weer naar huis ga.” “Oohnee, nu al!?” vroeg Bill sip. Een geroezemoes van Tom en Georg liet me weten dat ook zij het spijtig vonden. “Ja, sorry jongens. Bedankt en ik zie jullie op het concert weer.” Ik gaf hen allemaal een knuffel en samen met Gustav liep ik terug naar de auto. Er werd niet veel gezegd in de auto en ik was Gustav dankbaar dat hij de stilte liet zoals ze was. Mijn gedachten dwaalden af naar het moment dat Bill mijn hand vast had genomen. Het was onverwacht geweest, maar gaf me een prettig gevoel. Ik had het dan ook spijtig gevonden toen Georg en Gustav aan gelopen kwamen en ons momentje verstoorde. “HALLO! Nele? We zijn er?” schreeuwde Gustav tegen me. Ik had hem blijkbaar de eerste keer niet gehoord. “Amai, waar zat jij me je gedachten?” “Eum, nergens hoor.” Deze gedachten deelde ik liever nog met niemand –behalve Lynn dan- ik zei dag, stapte uit en liep het wegje op naar de voordeur. Ik was nog maar net binnen wanneer de telefoon rinkelde en ik Lynns stem hoorde door de hoorn. Het was ongelooflijk hoe we elkaar belden op de juiste momenten. Ik was alleen thuis en nestelde me in de zetel om haar het hele verhaal te vertellen.

Gewoon super mooie foto :)

Gewoon super mooie foto :)

6) WACHTEN

De dagen daarna dacht ik vooral aan Bill. In de lessen lette ik niet op en mijn vriendinnen en Gustav moesten me meermaals per dag terug wakker maken uit mijn gedachten. Bill bleef maar door mijn hoofd spoken. Hoe hij m’n hand had vastgepakt, zo liefdevol en zacht. Ik besefte dat ik eigenlijk niet zo heel veel van hem wist. Ik had wel een paar keer met de band afgesproken maar daarbij was het gebleven. Ik verlangde ernaar om Bill weer te zien. Met hem te spreken, te lachen, hem beter te leren kennen. Ik hoopte vurig dat Bill ook aan mij dacht. Een paar dagen later was het de dag van het concert. Ik was zo opgewonden dat ik eindelijk Bill terug zou zien. Natuurlijk wou ik ook graag Tom en Georg nog een zien, ook met hen maakte ik veel plezier. Ik had de voorbije dagen wat opgezocht op internet, liedjes van hen beluistert en teksten gelezen. Elk liedje op zich bevatte een boodschap. Stuk voor stuk een prachtig verhaal dat ze wilden vertellen aan hun fans. Ik stond in de badkamer en bekeek mijn spiegelbeeld. Mijn lichte bruine haar net tot op mijn schouders lag perfect zoals ik het wou en zilveren oorbellen glinsterden aan mijn oren. Ik deed nog wat mascara op en een beetje parfum. Ik was niet zo een tuttebelletje dat kilo’s make-up op haar gezicht smeerde. Ik vond mascara en parfum goed genoeg. Soms een zwart lijntje onder mijn ogen of wat oogschaduw maar niet vaak. Ik was zo een beetje het tegenovergestelde van Bill op dat vlak die ook heel wat make-up op deed, maar het maakt mij niets uit. Het paste bij hem en mijn look paste bij mij. Nog 1keer streek ik met de borstel door m’n haar en liep naar beneden. Gustav was al eerder vertrokken om naar de jongens te gaan dus bracht mama mij. Onderweg stelde ze heel wat vragen over Tokio Hotel waar ik met veel plezier op antwoordde. Ze zette me af op de plaats waar ik had afgesproken met de jongens. Iemand van hen zou me daar komen halen en naar de backstage brengen. Ik stond hier nu al 20 minuten en begon me nu toch wel af te vragen waar ze bleven. 10 minuten later was er nog steeds niemand en begon ik toch ongerust te worden. Ik nam m’n gsm en typte een berichtje voor Gustav: “heej Gusti, ik sta hier nog te wachten...wanneer komt er iemand?”Nele x Ik wachtte en wachtte ... een kwartier later ging mijn gsm. Ik nam op en hoorde Gustavs stem overstuur praten: “Sorry Nele, dat je daar nog staat maar we hebben een ongeval gehad met het busje! We zijn nu in het ziekenhuis, met Bill en mij is er niks maar Tom en Georg zijn er erger aan toe. Georg zijn been is gebroken dus dat gaat nu in het gips en Tom zijn ze op dit moment aan het opereren. We zijn allemaal doodongerust en Bill is helemaal niet te genieten. Hij loopt hier rondjes en vliegt uit tegen iedereen. Er is een taxi onderweg die je komt halen en naar hier brengt en ons concert wordt afgelast. Het spijt me.” Ik had heel de tijd staan luisteren met open mond naar het geratel van Gustav. Ik kon het niet geloven, zo verschrikkelijk. De taxi stopte voor mijn neus, maar ik praatte eerst verder voor ik instapte. “Oh nee Gusti! Dat is verschrikkelijk!! Je hoeft je niet te verontschuldigen. De taxi is er net ik kom zo naar jullie toe. Hou je sterk. Tot zo.” Ik legde af en ging geschokt in de taxi zitten. De jongens waren belangrijk voor mij geworden, ze waren vrienden en het deed ontzettend pijn om nu te horen wat hen was overkomen. De chauffeur bracht me naar het ziekenhuis waar op dit moment Tom geopereerd werd en de anderen zich ongerust maakten over hem. In het ziekenhuis aangekomen zag ik dat er nog geen massa meisje voor de deuren stonden, het nieuws was dus duidelijk nog niet uitgelekt. Ik zocht de wachtzaal en zag Bill en Gustav zitten. Ik liep naar hen en gaf hen een knuffel waar ik in probeerde te zeggen hoeveel ik met hen inzat. Vooral met Tom dan die nu in de kamer over ons op de operatietafel lag. Georg kwam aangewandeld met krukken en een been in de plaaster. Ik gaf hem ook een knuffel en nam plaats in een stoeltje naast de jongens. Gustav en Georg vertelden me kort wat er gebeurd was, maar dat deed er niet toe. Wat er wel toe deed was dat Tom beter werd. De spanning in de wachtkamer was te snijden. Bill had al heel de tijd niks gezegd en naar de grond gestaard. Daar ging mijn hoop om de goedgezinde Bill weer te zien en hem beter te leren kennen. Al Bill zijn aandacht was nu voor Tom, wat ik helemaal kon begrijpen maar ik had wel graag gehad dat hij iets socialer zou zijn tegenover ons. Ik vond het verschrikkelijk om hem te zien lijden en dat ik er niets aan kon doen maakte het alleen maar erger. Ik had de laatste tijd gezien hoe sterk de band was tussen Tom en Bill. Hoe goed ze elkaar begrepen en elkaar nodig hadden. Ik kon me niet voorstellen wat Bill nu doormaakte. Hij stond op en liep zonder een woord te zeggen van ons weg. “Trek het je niet aan.” Zei Gustav toen hij me zag kijken naar Bill. “Hij draait wel weer bij als Tom beter wordt.” Ik knikte en besefte net wat hij had gezegd. ‘Als Tom beter wordt’ maar wat als er iets gebeurde en de operatie mislukte. Wat als Tom niet beter werd. Ik sloeg mijn handen voor m’n ogen, ik mocht hier niet aan denken. Het kwam goed met Tom, het moest gewoon! Ik voelde hoe m’n handen nat werden van de tranen die over mijn wangen stroomden. Wachten was het enige wat we nu konden doen.

7) TOM...

Even later kwam een vrouw met blond haar naar ons toegelopen. Ik herkende haar van op internet. Het was Simone de moeder van Tom en Bill. Haar ogen rood van het wenen en ze zocht bezorgd naar Bill. Gustav en Georg praatten met haar in het Duits dus ik verstond niet wat ze zeiden, maar ik veronderstelde dat ze vertelden wat er gebeurd was en waar Bill naartoe was gelopen. Ze hadden mij blijkbaar ook voorgesteld want Simone kwam naar me toe lachte en gaf me een knuffel. Daarna liep ze weg, de hall in waar daarstraks Bill ook was in verdwenen. Bills pov: Ik liep door de gang, goed wetende dat nu Gustav, Georg en Nele naar me keken of over me aan het praten waren. Het kon me geen bal schelen! Ze snapten er niks van! Ik kende Tom al heel mijn leven, hij was er altijd voor mij geweest. We hadden samen in de klas gezeten, waren samen gepest geweest om onze andere stijl, we hadden samen gehuild toen onze ouders gingen scheiden, we hadden samen een bandje opgestart. We hadden alles SAMEN gedaan. Tom was er altijd geweest voor mij en ik was er voor hem. We waren 2 handen op 1 buik en wisten alles van elkaar. Ik vertelde Tom mijn diepste geheimen, mijn genantste momenten, alles. Hij reageerde op alles zoals een echte broer. Hij lachte me niet uit, troostte me als het nodig was, hij was de beste broer die ik me kon wensen. We waren samen ter wereld gekomen en hadden altijd gezegd dat we ook samen zouden sterven. Ik hoopte, bad dat het nog niet zover was. Ik had Tom nodig. Zeker op een moment als nu. Niemand begreep hoe ik me voelde, niemand wist wat ik doormaakte, niemand kon me helpen. Alleen Tom. Tom zou perfect weten wat er in me omging, hij zou me troosten op een manier dat niemand anders kon. Maar Tom was er nu niet, ik moest dit alleen doen. Ik moest mezelf troosten, mezelf blijven vertellen dat alles weer goed kwam met men broertje. Dat alles weer werd als vroeger. Het was alleen moeilijker als ik dacht. Ik voelde meer alleen dan ik ooit had gevoeld. Ik wist niet wat ik moest doen zonder Tom, zonder mijn grote broer. Hij hamerde er altijd weer op dat hij wel 10minuten ouder was als ik. Elke keer ergerde ik me er wat aan, maar vandaag had ik mijn grote broer nodig. Ik had heel de tijd maar doorgelopen, rechtdoor, tot ik niet meer kon. Ik was stil blijven staan en keek naar buiten. Nu stonden er, in tegenstelling tot daarstraks, een heleboel meisjes voor de deuren van het ziekenhuis. Ze hadden spandoeken, borden, beertjes vast. Ik wist dat ze het allemaal goed bedoelden, maar ik kon het niet aanzien. Ze wisten maar half wat ik, wij allemaal, doormaakten. Ze snapten er niks van. Op een moment als deze wou ik gewoon even alleen zijn, hoe lief de fans ook waren voor mij, hier hoorden ze niet bij te zijn. Ik draaide me weg van het raam en keek in de vermoeide ogen van m’n mama. Ze nam me in haar armen en ik voelde me voor het eerst in een paar uur weer veilig. “Oh Bill toch” fluisterde ze wanneer ze naar me keek en zag hoeveel ik hieronder leed. “Mama, ik kan het niet. Ik mis Tom zo. Ik heb hem nodig, hij mag niet weggaan.” Snotterde ik. De tranen rolden over mijn wangen, ik liet ze gewoon begaan. “Hej, lieverd, Tom komt er wel doorheen. Hij is sterk. Hij heeft jou ook nodig. Wanneer hij uit de operatiekamer komt, om beter te worden. Jij moet er dan zijn voor hem.” Ze keek me moederlijk aan terwijl ik haar woorden liet doordringen. “Dat wil niet zeggen dat je niet mag huilen. Laat het er maar uit.” Ik legde mijn hoofd op haar schouder en huilde alle emoties van de voorbije uren eruit. Toen ik uitgehuild was keerden we terug naar de anderen. Ik ging naast Nele zitten en keek voor de eerste keer vandaag ik haar ogen. Ik voelde me schuldig over mijn gedrag van daarstraks en probeerde haar dat te zeggen me een glimlach. Het deed me deugd om haar terug te zien lachen, ze had het me vergeven. Een uur later kwam de dokter door de deuren van de operatiekamer naar ons. Van zijn gezicht konden we aflezen dat er iets niet in orde was. Hij keek ons met ogen vol medelijden aan. “De operatie is gelukt, maar... Tom is in een coma geraakt. We hebben geen idee wanneer Tom daaruit zal ontwaken. Het kan een paar dagen zijn, een paar weken of misschien wel maanden. We brengen Tom nu naar een kamer en dan mogen jullie bij hem, wel niet allemaal tesamen. Het spijt me.” Hij draaide zich om en liet ons verslagen achter. We zagen nog net verplegers met Tom op een bed voorbij komen. Hij lag er zo stil, levenloos. Het deed zo’n pijn om m’n broertje daar zo te zien liggen, onwetende wanneer hij weer zou ontwaken.

8) ASLEEP

8) ASLEEP

Neles pov: De verplegers reden Tom op een bed naar een kamer een beetje verder. De kamer was klein. Er stond een apparaat waar Tom aan vast zat met een buisje in zijn arm, 1zielig plantje, en de muren zacht blauw geverfd. We stonden nu met zen 5ven in de kamer en beseften dat de dokter had gevraagd om niet allemaal tegelijk te gaan. Samen met Gustav ging ik naar buiten. Gustav was meestal de opgewekste jongen die ik kende, maar nu stonden ook hem de tranen in z’n ogen. “Het komt wel weer goed met Tom. Hij wordt wel wakker, sneller dan we denken.” Zei ik tegen hem. Ik probeerde niet alleen hem maar ook mezelf hiervan te overtuigen. Om Bill en zijn moeder even alleen te late met Tom kwam Georg ook naar buiten. “Hoe gaat het met je been?” vroeg ik bezorgd. “Het doet pijn, maar het is niks in vergelijking met wat Bill en Simone nu doorgaan. Ik zou zo mijn 2de been breken als daarmee Tom wakker werd.” Georg kwam over als een stoere jongen, maar vanbinnen was hij dat niet. Hij was even bezorgd en bang als wij. “Dat zouden we allemaal doen.” antwoordde Gustav medelevend. Simone kwam buiten en wij mochten naar binnen. Bill wou duidelijk geen meter van Toms zijde wijken en ik nam het hem helemaal niet kwalijk. We kwamen binnen in de kamer en zagen Bill met z’n hoofd op het bed liggen bij Tom. Ik ging naast hem zitten en legde mijn hand op zijn schouder als teken van medeleven. Hij keek me aan met zijn natte ogen. Zijn zwarte make-up was helemaal uitgelopen en zijn gezicht toonde triester dan ooit tevoren. Een pijnschuit schoot door mijn lichaam, alsof ik even Bill zijn pijn voelde. Hij had zoveel verdriet. Ik nam hem in mijn armen en probeerde hem te troosten, ook al wist ik dat Bill niet te troosten was. Ik hoopte uit de grond van mijn hart, en bad voor de eerste keer in mijn leven tot God dat Tom snel wakker werd en dat daarbij ook de mooie lach van Bill weer op zijn gezicht verscheen. De deur ging open en David de manager van Tokio Hotel liep de kamer binnen. Ik had hem nog nooit ontmoet, maar hij zag er een vriendelijk man uit. Hij begroette iedereen, inclusief mij en Bill stelde me snel voor. David keek nu naar Tom en zijn gezicht werd somberder. “Jongens, ik vind het zo erg voor jullie. Ik weet niet wat ik kan doen om het jullie makkelijker te maken. Ik heb de concerten voor de volgende 2 maanden gecancelled en daarna zien we wel.” “Ok, bedankt David, meer kun je niet doen.” Bedankte Georg hem. “Eum...jongens, de pers heeft me ook al benaderd. Ik heb nog niets gezegd over Toms toestand, misschien is het beter als jullie het doen.” Hij keek naar Bill. “..als jullie er klaar voor zijn natuurlijk” de jongens knikten en David liep richting de deur. “Ik moet er weer vandoor. Als er iets is dat ik kan doen, laat het me maar weten” We zagen hem naar buiten gaan en ik keek naar Bill. Hij had amper een paar seconden weg gekeken van Tom toen David binnenkwam, maar de andere minuten die er waren verstreken was zijn blik op Tom blijven rusten. Bills pov: David was net buiten. Ik had hem hier niet verwacht. Het was natuurlijk logisch dat hij even langskwam, ik was hem gewoon...vergeten. Tokio Hotel had even niet meer bestand. Het enige wat telde was Tom. Eigenlijk bestond Tokio Hotel nu ook niet meer. We waren altijd met zen vieren geweest. Toen we jonger waren nog ‘Devilish’ later ‘Tokio hotel’. We waren al jaren beste vrienden. Tokio Hotel was ONZE band. Als er ooit iemand de band zou willen verlaten zou dat ook het eind van de band betekenen. Dit was gelukkig nog niet gebeurd en we hoopten allemaal dat dit ook nooit zou gebeuren. We hielden van de band, samen muziek maken, fans gelukkig maken en alles wat er nog bij kwam. Zonder Tom was er geen Tokio Hotel. Dan waren we niet volledig. Tom had de band verlaten, tijdelijk. Het was maar voor een onbepaalde duur en daarna zou Tom weer helemaal meedoen en weer met veel plezier op zijn gitaar spelen. Zolang Tom niet wakker was, was er ook geen Tokio Hotel. De band ‘sliep’ en zou pas wakker worden wanneer Tom dat deed. Dan zouden we er weer tegenaan vliegen en weer ons oude leventje oppikken. Ik keek naar Tom en hoopte alleen dat dat moment snel zou aanbreken. De uren dat we hier nu al zaten leken wel dagen.. mijn gedachten werden verstoord door mama die de kamer binnenkwam. Ze had een bruine tas van me vast die goed gevuld was. Ze was waarschijnlijk naar huis gereden om wat spullen voor me te halen. “Ik dacht wel dat jij vannacht hier zou willen blijven.” Zei ze tegen me. Ik knikte, ik zou geen meter van Tom wijken. Ik keek naar buiten. Het was al donker en de maan stond hoog aan de hemel. Nele, Gustav en Georg stonden op. “Ik denk dat het tijd is dat we vertrekken. Het Is al laat.” Zei Gustav. Hij kwam naar me toe en klopte op m’n schouder. Ook Georg kwam nu aanhinkelend op zijn krukken naar me en Nele gaf me een knuffel. “Tot morgen.” Zei ze lief. Ze gaf me een klein kusje op m’n voorhoofd. Ik was blij dat ze morgen terug zouden komen. Het deed me deugd dat ik niet helemaal alleen door dit alles moest. Met z’n drieŽn verlieten ze de kamer en ik bleef achter met mama en Tom. Zij zou hier nog wel even blijven maar daarna ook thuis gaan slapen. Het zou voor mij een eenzame lange nacht worden, maar dat had ik er voor over.

9) MONOLOOGJE

Ik werd wakker in de stoel naast Toms bed met mijn hoofd op zijn bed. Mijn lichaam deed pijn van de harde stoel, maar ik voelde het amper. Ik keek naar Tom, hij lag er precies hetzelfde als gisteren voor ik in slaap viel. Geen millimeter verschoven. De verpleegster kwam binnen met een plateau vol met eten. “Eigenlijk krijgen alleen patiŽnten eten, maar ik denk dat je dit wel kan gebruiken. Het blijft wel ons geheimpje he?” zei ze vriendelijk. Ik nam de plateau aan. “Ja, natuurlijk. Bedankt.” Ze liep de kamer uit en ik begon aan mijn boterham. Ik at dan wel, maar ik proefde niet. Het begon meer een meer bij me door te dringen dat het nog maanden kon duren voor Tom wakker werd. Het zou de langste periode worden dat ik ooit zonder Tom zou doorbrengen. Hoe meer ik erover nadacht hoe triester ik werd. “Ho, Tom word alsjeblief wakker.” Smeekt ik. In een flits besefte ik dat ik eigenlijk tegen Tom praatte. Ik had nog niets tegen hem gezegd sinds hij in coma lag. Op tv zag je het vaak; mensen praatte tegen degene die in coma lag. Ik vond het altijd een beetje raar, maar probeerde het dan toch. “Hej, Tom... hoe is het daar..waar je nu ook bent? Kan je me horen eigenlijk?” ik stelde vragen hoewel ik wist dat m’n broertje toch niet zou antwoorden. “Ik hoop dat je geen pijn hebt. Het is hier vreemd zonder jou. Ik mis je... kom alsjeblief snel terug. Ik, iedereen heeft je nodig. Je bent sterk, ik weet dat je hier doorheen komt. En als je terug wakker bent zijn wij hier allemaal voor jou.” Het deed me deugd om terug tegen hem gepraat te hebben, ook al had hij niet terug gezegd. Ik nam mijn boterham en stond recht om uit het raam te kijken. Er stonden nog altijd tientallen meisje voor de deuren van het ziekenhuis. Gelukkig stonden er hekken zodat ze niet allemaal naar binnen zouden stormen. Aan de tentjes en dekens te zien hadden de meesten de nacht hier doorgebracht. Ik vond het ontzettend lief dat ze dat allemaal deden, maar ze konden toch niets doen. De fans betekende veel voor me, voor ons alle 4. Ik vond het verschrikkelijk dat ik hen zou moeten vertellen dan Tom in een coma lag. Het zou niet alleen moeilijk zijn voor mij, maar er zou een massahysterie uitbreken bij hen. De meeste zouden waarschijnlijk in tranen uit barsten, dat gebeurde zelfs tijdens een gewoon concert. Het zou me bovenop de pijn die ik al had nog eens pijn doen om hen zo te zien. Ik kon hen niet langer laten wachten, ik moest het hen vandaag vertellen, hoe moeilijk het ook zou worden. Er werd op de deur geklopt en mam, Nele, Gustav en Georg kwamen binnen. Mam kwam naar me toe en gaf me een kus. “en hoe was je nacht hier? Gaat het een beetje?” “Ja, hoor mam, het gaat beter.” Het ging dan misschien een beetje beter maar ik had het grootste deel van mijn gevoelens in een ‘hokje’ in mijn lichaam gestopt. Ik wou nu niet denken aan al dat verdriet, ik hoopte dat het vanzelf zou verdwijnen in dat ingebeeld hokje. “en hoe gaat het met jullie?” vroeg ik aan iedereen. Ze mompelden allemaal tezamen en ik kon eruit verstaan dat het met iedereen goed ging aangezien de omstandigheden. “Ik heb vandaag een beslissing gemaakt.” Zei ik terwijl ik naar de meisjesmassa keek buiten. “Ik zou het vandaag willen vertellen aan de fans.” Het werd stil in de kamer en iedereen dacht na over wat ik net had gezegd. “Als jij denkt dat je er klaar voor bent en het het juiste moment vindt dan vinden wij dat ook.” Zei mam. “Ja, we doen het samen.” Zei nu Georg glimlachend. “Je zal dan wel Tom even alleen moeten laten...” zei mam voorzichtig. Ik aarzelde, maar hoefde niet verder na te denken. “Ik blijf wel bij hem” stelde Nele voor. Ik was haar dankbaar en gaf haar een knuffel. Nadat ze ook Georg, Gustav en mam een knuffel had gegeven vertrokken we naar beneden. Neles pov: Ik had meteen aan Bills gezicht gezien dat hij het er moeilijk mee had om Tom alleen te laten. Ik vond het dan ook niet erg om hier te blijven, beneden kon ik toch niets doen. Ik keek naar Tom, zijn borstkas ging rustig op en neer op het ritme van zijn ademhaling. Hij had dit alles niet verdiend. Ik hoopte dat degene die het ongeluk had veroorzaakt hard en snel gestraft zou worden.

10) DE FANS

Bills pov: We liepen de trappen van het ziekenhuis in stilte af. David kwam op ons af. “Hej, naar waar gaan jullie?” vroeg hij. “We gaan het aan de fans vertellen.” Zei ik zonder hem aan te kijken. “Eum, ja ok. Zal ik voor beveiliging zorgen? De pers zal er ook wel zijn dus zal meteen iedereen het weten, je moet het dus maar 1keer zeggen.” “Nee, beveiliging is niet nodig.” Zei ik weer tegen hem. Hij keek me verbaasd aan. Meestal hadden we de bescherming wel nodig, maar volgens mij zou het vandaag anders gaan. De stilte keerde terug en we vervolgden onze weg naar beneden. Wanneer we op het gelijkvloers kwamen zag ik hen, de masse, door de ramen staan, zij mij blijkbaar ook want het gegil werd luider en luider. Mijn hart ging tekeer tegen mijn borst en ik besefte dat het moeilijker zou worden dan ik had gedacht, maar het deed me veel dat ik niet alleen de menigte moest toespreken. We kwamen dichter en dichter en het zou niet lang duren voor ik door de glazen deuren zou stappen. Mijn hart bonkte nu nog sneller net zoals het geschreeuw buiten harder werd. “weet je het zeker?” vroeg David nog een laatste keer. Ik denk dat hij het niet alleen bedoelde op het vertellen aan de fans maar ook op de bodyguards die we deze keer niet hadden. Ik knikte alleen en liep als eerst door de deuren met Gustav Georg en mam achter me. Wanneer ik de buitenlucht inademde bereikte het gegil het hoogtepunt. Alle mensen voor me waren blij me te zien, riepen dingen naar me. “Waar is Tom?” “Ich liebe dich!!” kon ik ertussen verstaan. Er werden verschillende handen naar me uitgestoken, om me aan te raken, met briefjes om handtekeningen te zetten. Ze wisten nog steeds niet dat Tom boven in een coma lag en ik zag er tegenop om hen het te vertellen. Om hen het verschrikkelijke gevoel te geven dat ik al uren met me meedroeg. “Geen handtekeningen nu, sorry. Ik kom iets vertellen.” Riep ik door het gebrul heen. Alleen de meisjes op de eerste rijen hadden me gehoord en het meeste gegil ging gewoon verder. Georg deed een stap, met zijn kruk, naar voor. “Willen jullie allemaal zwijgen zodat Bill iets kan zeggen!” riep hij met zijn zware stem over de massa. Er werd nog steeds gegild maar toch al heel wat minder. Ik sprak hen zo luid mogelijk aan: “Ons concert van gisteren is gecancelled omdat we een auto-ongeluk hadden.” Het was nu helemaal stil geworden en ik ging verder. “Wij zijn er goed van af gekomen, behalve Georg zijn been natuurlijk, maar Tom... Tom is in een coma geraakt.” Ik hoorde hier en daar een paar snikken maar iedereen liet me verder mijn verhaal doen. “We zullen nu een hele tijd niet optreden. Als Tom wakker is dan natuurlijk weer wel, maar dat kan een tijdje duren...” mijn stem stokte even, het werd me te moeilijk en Gustav nam het van me over. “We willen ons verontschuldigen voor al die concerten dat we zullen moeten afzeggen, maar we weten dat jullie dat zullen begrijpen. We hopen dat Tom snel wakker word en de dokters doen alles wat ze kunnen.” Ik had geen tekst voorbereid en Gustav had geen idee wat ik nog dacht te zeggen, maar hij zei de perfecte dingen en ik was hem er dankbaar voor. Net zoals ik had gedacht was er nu geen hysterisch gegil meer, maar een stilte met daartussen soms mensen die dingen riepen als ‘Bill, Gustav, Georg we zijn er voor je!’ ‘Tom, ich liebe dich’ ‘Tom wordt wakker’. Een groot deel was op de grond gaan zitten en zaten in groepjes samen met hun handen voor hun ogen. Ik zag meisjes op de eerste rij huilen en moest bijna meehuilen met het zien van hun gezicht, maar ik hield me sterk. Iedereen was er kapot van zo te zien en het kwam bij niemand op om nog om een handtekening te vragen. Ze hadden respect voor de situatie. “Bedankt voor het luisteren.” Zei ik nog en we liepen weer naar binnen. Mam kwam naast me lopen. “Je hebt het goed gedaan lieverd.” Fluisterde ze. “Jullie hebben het alle 3 goed gedaan.” Zei ze nu tegen ons. We knikten allemaal maar en liepen verder. David was langs de achteruitgang al naar buiten gegaan en was waarschijnlijk weer vanalles aan het regelen. ** Nele zat nog altijd op de stoel naast Tom. Ze sprong recht toen ze ons zag binnenkomen. “En? Ging het een beetje?” vroeg ze lief. “Een beetje.” Antwoordde ik. “De fans waren heel lief en zoals Bill al dacht hadden we geen bodyguards nodig.” Zei Georg die nu de lege plaats naast het bed innam. Nele lachte lief naar ons. “Ik ga even iets drinken in de cafetaria.” “Ik ga mee met je” zei mam. Ik schrok een beetje, ze kende Nele niet echt maar bedacht dat ze Nele wůu leren kennen.

11) CAFETARIA

Neles pov: Simone stond op en liep met me mee naar de cafetaria. Ik vond het wel leuk dat ze meekwam, ik had haar nog niet echt gesproken en kende haar ook niet echt. “En vertel me nu eens iets over jezelf.” Zei ze vriendelijk. Ik vertelde haar over de verhuis naar Duistland, mijn hobby’s, hoe ik Gustav leerde kennen en daarbij ook de andere jongens van de band. We zaten in de cafetaria. Ik met een cola en Simone met een koffie. “Dus je kent de jongens toch al een tijdje.” Ik knikte. “Ik zie dat je echt om hen geeft, om hen allemaal. Ik vind het ook lief van je dat je naar hier komt. Je bent echt een steun voor ons allemaal.” Ik was blij dat ze dat zei. Ik had me soms wat overbodig gevoeld in de kamer bij Tom, maar blijkbaar was dat een verkeerde gedachte. “Bedankt, ik ben blij om dat te horen. Ik had het gevoel dat ik soms wat overbodig was.” zei ik verlegen. “Maar nee, helemaal niet! Je hoort er nu bij. De jongens beschouwen je als een vriendin, een goede vriendin.” Ik wist niet goed wat zeggen en lachte alleen maar. “Je kent eigenlijk goed Duits voor hier nog niet zo lang te zijn. Heb je lessen genomen ofzo?” vroeg ze om van onderwerp te veranderen. “Nee, maar ik had in BelgiŽ al een jaar Duits gekregen op school dus ik verstond al een groot deel. Mijn ouders hebben me het ook een beetje geleerd maar ik heb me snel aangepast.” “Wel je doet het heel goed.” Zei ze lief. Onze drankjes waren op en we keerden terug naar de 3 verdieping waar Toms kamer was. Ik kon het goed vinden met Simone en vond het leuk dat ik haar nu wat beter kende. Wanneer we op de gang kwamen zag ik Georg buiten zitten op een bankje. “Hej, Georg, waarom zit jij hier?” “Zou ik je even kunnen spreken, Nele?” vroeg hij me met een droevige blik in zijn ogen. “Ja tuurlijk.” Simone ging binnen in kamer 513, waar Tom lag en ik ging naast Georg op het bankje zitten. “Nele, ik doe me misschien stoer voor en laat niet echt mijn gevoelens zien, maar dat wil niet zeggen dat ik er geen heb. Op dit moment ben ik binnen in me niet zo stoer. Ik voel me verschrikkelijk. Ik ben zo bang dat Tom niet wakker word, of dat hij nog jaren in coma ligt. Tom was men maatje. Ik schoot echt heel goed met hem op en ik mis hem, net zoals we allemaal doen. Ik kan er niet met Bill en Gustav over praten, want Bill heeft het zelf al veel moeilijker als hij laat zien en Gustav... hij is altijd zo speels en... Ik wou gewoon met iemand praten die het in een ander opzicht zag.” Hij had me dit verteld met tranen in z’n ogen en ik vond het lief dat hij me in vertrouwen had genomen. “Georg, luister, Tom gaat wakker worden echt waar, geloof me maar. Ik ben misschien geen dokter maar ik voel het gewoon. Ik vind het fijn dat je met mij praat en me vertrouwt, maar ik vind dat je er ook met de jongens moet over praten. Zij hebben toch ook het recht om te weten wat je voelt. Misschien moeten jullie samen eens iets doen, gewoon jullie drietjes.” “Bedankt Nele, om naar me te luisteren. Ik zal ook morgen vragen aan Bill en Gustav om naar een cafeetje te gaan ofzo wel zien wel.” Sloot hij ons gesprek af. We omhelsden elkaar en gingen de deur naast ons binnen. “Eum Bill, ik moet eigenlijk naar huis...” ik wou hen hier niet achterlaten, maar ik kon niet anders ik had beloofd om tegen de middag weer thuis te zijn. “Ok, dag Nele en bedankt om te komen.” “Ik ga ook met je meegaan, Nele.” Zei Gustav. “Ok, ik kom morgen zeker terug, daag iedereen.”

13) HET HOKJE

13)  HET HOKJE

Ik kwam weer bij het ziekenhuis, het werd zo gewend, te gewend. Ik liep de trappen op, zoals ik al meerdere keren had gedaan en klopte aan bij nummer 513. Bill en Georg zaten elk aan een kant van het bed. “Hej Nele.” Zeiden ze in koor. Ik kreeg van beiden een knuffel, alleen bleef Georg wel zitten zodat het makkelijker was met zijn been. We babbelden een beetje en een halfuurtje later kwam ook Gustav binnen. “Eum, jongens nu dat we hier allemaal zijn zou ik iets willen zeggen.” Begon Georg, hij keek stiekem in mijn richting en ik knikte om te tonen dat hij verder mocht gaan. “Wel, met deze situatie zijn we volgens mij allemaal een beetje stressie geraakt en...ik heb het er eigenlijk ook moeilijk mee. Ik dacht dat we misschien vanmiddag naar buiten konden gaan en gewoon samen rondhangen, met ons drietjes - sorry Nele - om er even tussen uit te zijn. We moeten toch ook verder met ons leven...” Ik vond dat Georg het goed had aangepakt en glimlachte naar hem. Bill vond dit blijkbaar niet en keek boos in Georgs ogen. “Hoe kun je er ook maar aan denken! Er tussen uit, met z’n DRIETJES terwijl Tom hier in een coma ligt! Verder met ons leven... mijn tweelingbroer, mijn beste vriend, degene waarvan ik het meeste hou in de hele wereld ligt in een coma!!!” vloog Bill tegen hem uit. Ik snapte zijn redenering dan wel misschien, maar vond dit te ver gaan en nam het op voor Georg. “Bill!! Denk eens na! We weten dat je Tom mist! Dat doen we allemaal! En Georg stelde het alleen maar voor om goed te doen! Denk eens niet alleen aan jezelf!” zei ik boos tegen hem. Ik had niet geschreeuwd uit respect voor andere patiŽnten en om Bill te laten zien dat ik het goed met hem voor had. Gustav had geen vin veroerd en wist niet hoe hij moest reageren en deed dus niets. “Hoe durf je te denken dat je weet wat ik voel!! Je begrijpt er niets van! Je kent ons amper een paar maanden! Je hebt geen idee van wat ik voel! Wat ik doormaak, wat wij doormaken! Dus moei je er niet mee!!” Bill was nu echt razend op me. Hij was te ver gegaan, ik dacht dat ik iets voor hen betekende. Zij betekende alleszins veel voor mij. Ik miste Tom ook en vond het verschrikkelijk wat Bill nu tegen me had staan roepen. De tranen stonden in mijn ogen, maar ik hield me nog even sterk en liep naar buiten, weg van Bill. Bills pov: Het ‘hokje’ dat ik overlaatst had gesloten met al mijn gevoelens erin was open gebarsten. Het werd me allemaal weer te veel en ik kon niet langer doen alsof. Het vriendelijk doen tegen iedereen, doen alsof ik het allemaal aankon ging niet meer. Ik kon het niet aan, ik kon het maar niet accepteren dat Tom er voor een hele tijd in mijn leven niet zou zijn. Ik wist dat ik later ook van hem zou moeten ‘scheiden’. Op een bepaald moment zouden we onze eigen weg gaan, ons eigen leven leiden, maar dit was niet wat Toms eigen weg had moeten zijn. Al de gevoelens die ik opgekropt had waren er vandaag harder uitgekomen dan ik had gedacht, maar ik kon er niks aan doen. Georg zijn idee was op zich wel goed, maar bij het horen van ‘ons drietjes’ was er iets geknakt in me. Een week geleden nog met zen ‘viertjes’. Het klonk alsof Tom niet meer mee telde, ook al wist ik dat Georg het zo niet bedoeld had. En het zinnetje ‘we moeten verder met ons leven’... het was wel waar, maar nu was het nog te vroeg. Ik moest eerst accepteren wat er gebeurd was voor ik verder kon. Ik wist dat als Tom hier nog maanden zou liggen, ik hier niet elke dag zou kunnen doorbrengen. Toen Nele het ook nog eens opnam voor Georg werd mijn woede alleen maar groter. Ze dacht dat ik egoÔstisch was en alleen aan mezelf dacht. Dat was zo niet, maar in plaats van haar het rustig uit te leggen vloog ik uit tegen haar en zei alle verkeerde dingen. Ik had haar gekwetst. Ik had gezien hoe de twinkeling, die ze altijd in haar ogen had, verdween en een gekwetst gevoel verraadde. Ze betekende echt wel iets voor me. Ik gaf om haar. Ik had haar en Georg verkeerd behandeld, ze hadden dit helemaal niet verdiend. “Eum, Georg, het spijt me zo! Ik wou niet... het is gewoon... het werd me gewoon even te veel. Ik weet dat ik niet de enige ben die het moeilijk heeft en het spijt me. Je had gelijk we moeten verder met ons leven, maar het is gewoon nog even te vroeg.” Ik meende elk woord van wat ik had gezegd en hoopt dat Georg me vergaf. “Het is ok Bill. Ik weet dat je het erg moeilijk hebt voor het moment, maar probeer het voor ons ook een beetje leefbaar te maken.” Dat laatste voegde hij er een beetje lachend bij. “Ok, het spijt me.” Zei ik nog een keer. “En euh Gustav, jij was nogal stil, maar toch ook sorry.” “het Is al goed, maar is er niet nog iemand die je een verontschuldiging verschuldigd bent?” “Oh ja, Nele!” ik stormde de kamer uit op zoek naar haar.

14) REGEN

Neles pov: Ik liep door de gangen van het ziekenhuis, niet lettende op de mensen waar ik bijna tegenliep. De tranen stroomden over mijn wangen. Bill had me diep gekwetst. Ik had altijd al een zwak voor hem gehad, ik was meteen bezweken voor zijn charmes en zijn ogen waarvan ik een warm gevoel kreeg dat zich elke keer weer over heel mijn lichaam verspreidde. Ik had zojuist een hele andere kant van Bill gezien. Een kant waarvan ik niet wist dat die bestond, een stukje van Bill dat ik liever niet had gekend. De frisse buitenlucht prikkelde mijn zintuigen, ik rende de parking over. Ik had al een hele tijd de steken in mijn zij genegeerd, maar kon het nu niet meer houden en liet me vallen op het gras naast de parking. Ik trok mijn benen tegen mijn borst en huilde stilletjes. Even later hoorde ik voetstappen in mijn richting komen. Ik keek op en zag dat Bill naast me op het gras kwam zitten. Ik schoof bewust een beetje op, verder van hem. “Nele, ik ben een ongelooflijke stomkop.” Ik keek in zijn donkerbruine ogen, wat waren ze mooi, zo betoverend. Nee, ik wou niet betoverd worden en draaide mijn hoofd weer weg. “Ik had nooit zo tegen je mogen uitvliegen. Ik heb de laatste dagen de meeste gevoelens opgekropt en dat was dus niet zo’n goed idee. Nu zijn jij en Georg daar het slachtoffer van, het spijt me.” Hij had me nog altijd niet overtuigd en ging dus verder. “Al die dingen dat ik zei, meende ik niet. Je hoort wel bij ons, je betekent echt wel iets voor ons, voor mij, heel veel zelfs. Ik apprecieer het echt dat je zoveel voor ons doet. Echt waar, dat je hier elke dag bent, betekent echt veel voor me.” Hij legde zijn hand op het mijne dat tot nu toe gewoon op het groene gras had gelegen. Er ging een rilling door me heen toen ik de warmte voelde van zijn hand. “Nele, het spijt me echt. Zeg maar wat ik moet doen om het goed te maken, ik zal het doen.” Ik keek weer in zijn ogen en liet me deze keer wel betoveren, hij had alles gezegd wat hij kon zeggen. “Het is ok Bill, je hebt genoeg gedaan, ik vergeef het je.” “Dankje, maar het is niet omdat jij niets wil dat ik je niets geef. Ik wil het echt goed maken, ik wil je laten zien dat ik echt om je geef. Dus heb je nog een afspraakje van me tegoed, maar gewoon nu nog niet, ok?” “Ja, tuurlijk.” Nadat ik die laatste woorden had gezegd voelde ik natte druppeltjes op mijn wang vallen. Ik keek naar boven en zag nu al dikkere regendruppels uit de lucht neerkomen. Ik wou al opstaan om naar binnen te lopen en te gaan schuilen maar Bill hield me tegen. “Blijf even zitten.” Ik keek hem verbaasd aan, maar deed wat hij zei. “Dit is toch geweldig!” zei hij even later. Het was inderdaad echt een super leuk gevoel om eens niet te schuilen voor de regen, maar die gewoon te laten vallen. Het gaf een vrij gevoel, ik vergat heel even alles om ons heen en liet de slechte gedachten van de ruzie van daarnet wegspoelen. Ik kreeg het stilletjes aan wel koud door mijn doorweekte kleren. “Ja, het is super leuk, maar ik krijg het koud.” “Ok, daar kan aangewerkt worden.” hij stond op, trok me recht en nam me in zijn armen in de hoop dat ik het warmer kreeg. Ik voelde zijn lichaamwarmte door zijn kleren heen en kreeg het weer wat warmer. Met zijn arm om me heen liepen we terug naar binnen waar we elk een grote handdoek kregen van een verpleegster. Bills pov: Wat was ik blij dat Nele het me vergeven had! Ik had haar nooit zo mogen kwetsen en voelde me eigenlijk toch nog een beetje schuldig. Ik had haar een afspraakje beloofd en dat zou ze ook krijgen. Ik zou iets speciaals zoeken zodat ze wist dat ik echt om haar gaf. Ik wist alleen nog niet wanneer, ik had me voorgenomen om eerst een manier te vinden waardoor ik dit zou ‘verwerken’. Samen met Nele in de regen zitten had me doen nadenken. Ik moest inderdaad verder. Ik kon niet wekenlang naast Toms bed zitten, huilen, en wachten tot hij wakker werd. Tom zou wakker worden daar was ik zeker van, m’n broertje kwam hier doorheen. Ondertussen moest ik verder met mijn leven, maar ik zou het op mijn tempo doen. Niemand mocht nog slachtoffer worden van mijn gevoelens.

15) DE GRIJZE OLIFANT

Neles pov: We waren nu al een paar weken verder. Tom lag nog altijd in een coma. Ik ging nog altijd elke dag eens bij hem langs. Het ging beter met ons allemaal. Gustav, Georg en Bill hadden eens deftig gepraat en konden weer iets meer plezier maken dan alleen maar verdrietig te zijn. Het deed me goed om hen weer te zien lachen. Met mij ging het ook beter, mijn dagelijkse bezoekjes aan het ziekenhuis was ondertussen routine, maar nu kwam ik niet meer met een droevig gevoel. Ik bekeek het anders, nu was ik blij dat ik Tom zou zien, ik zag het nu allemaal iets positiever, wat natuurlijk niet wou zeggen dat ik niet elke dag hoopte dat Tom snel zou wakker worden. Met Bill ging het ook beter, hij kon weer genieten van het leven. Ik had hem wel al een paar keer betrapt toen hij huilend naast het bed van Tom zat, maar hij kropte zijn gevoelens niet meer op, hij liet ze nu zien. Dat was veel beter, hij had geaccepteerd wat er met Tom was gebeurd en kon nu verder met zijn leven. Gustav en Georg waren ook weer een heel pak vrolijker en we konden weer lachen. De saaie kamer hadden we een week geleden versierd. Hij zag er nu veel gezelliger uit, er stond een plantje op de vensterbank en een heleboel kaartjes van fans hingen aan de muur. Aan de achterkant van het bed zweefde een ballon die nu al veel lager hing dan een paar dagen geleden. De ballon was van een meisje een paar kamers verder, haar naam was Anna. We hadden haar ontmoet in de gang, ze had kanker. Ik bewonderde haar om haar kracht om terug te vechten tegen haar ziekte. Ze was nog maar een kind, maar toch zo sterk. We hadden met z’n vieren voor haar een levensgrote knuffelbeer gekocht die nu bij haar op de kamer stond en een dagje later kwam ze aanhuppelen met een grote grijze ballon in de vorm van een olifant. “Een olifant is sterk, en Tom moet dat ook zijn.” Had ze erbij gezegd. Bill had met tranen in zijn ogen haar een knuffel gegeven en haar dan weer naar haar kamer gebracht. Hij was niet meer kortaf tegen de mensen rond hem, maar weer de lieve Bill van vroeger. We misten Tom elke dag opnieuw, maar wisten dat hij weer zou ontwaken, dat was wat ons deed verder leven, de hoop om Tom zijn ogen te zien open gaan. Ik verschoot van het getril van mijn gsm terwijl ik mijn huiswerk aan het maken was. Ik zat met mijn benen gekruist op mijn bed over mijn boeken gebogen en reikte naar mijn gsm die op mijn nachtkastje lag. Een envelopje met ‘Bill’ stond op het schermpje. Ik was deze voormiddag al naar het ziekenhuis geweest. Bill was blij naar me toe komen lopen toen ik door de gang stapte. “Tom heeft in mijn hand geknepen! Ik weet het zeker!” had hij enthousiast gezegd. Ik was blij voor hem een deelde zijn vreugde. Een beetje later was de dokter bij ons langsgekomen, hij had gezegd dat het niet zo abnormaal was dat iemand dat in coma lag even bewoog. Hij had tactvol proberen over te brengen dat dit niet wilde zeggen dat Tom zou wakker worden en Bills gezicht keerde terug naar een droevige staat. “Maar het is en blijft een goed teken.” Had de dokter eraan toegevoegd om Bill zich terug wat beter te laten voelen. Ik opende het bericht van Bill: “Hej Nele, ik had je nog een afspraakje beloofd... heb je vanavond tijd? Ik hoop van wel want ik kan dit niet verzetten, maar je zegt het maar ;) grtjs Bill x” Deze avond...ik dacht na, nee er stond niks op het programma en ik stuurde snel terug: “ik heb deze avond niks te doen, ‘k heb er al zin in, maar ben nu wel benieuwd wat we gaan doen :p Nele x” Niet veel later kreeg ik alweer antwoord: “je zal vanavond wel zien =D ik kom je halen om 8u, tot dan x”

16) VRAGENSPEL

Ik stond al helemaal klaar toen om 8uur die avond Bill aanbelde. Ik had een jeansbroek aan met daaronder ballerina’s met een klein hakje en een zwart topje met een beetje glittertjes die de boord versierde. Het was een warme avond en nam dus geen pull of jas mee, ik nam alleen mijn tas nog en stapte bij Bill in de auto. Bill had een jeansbroek aan met een witte passende riem, een zwart T-shirt waar een rode doodskop op stond en daarover een zwart vestje, net als altijd zag hij er weer stijlvol uit. Een chauffeur bracht ons een paar kilometer verder naar een soort park. “Bill, waar breng je me toch heen?” vroeg ik ondeugend. “Geduld, Nele, geduld.” Zei hij alleen maar om me te plagen. We stapten een eindje door het donkere park en ik vond het best een beetje eng. We kwamen aan op een groot open stuk, we waren blijkbaar zonder dat het me was opgevallen, ergens hogerop. We hadden een uitzicht over heel de stad, overal brandden lichtjes, zag je minuscule mensjes en autootjes en boven ons een prachtige sterrenhemel. “Wow, wat is het hier mooi Bill!!” ik keek hem vol verwondering aan, dit was echt een van den mooiste plaatsen waar ik ooit was geweest. “Je hebt nog niet alles gezien...” zei hij geheimzinnig. Ik vroeg me af wat er nog kon komen, want het was nu al zo mooi. We waren helemaal alleen, de wind waaide zachtjes en krekels tjirpten rond ons in het gras. We gingen op het iets wat vochtige gras zitten en keken voor ons uit, allebei gefascineerd door deze wondermooie plaats. “Wanneer komt hetgeen dat nog moet komen?” vroeg ik na een paar minuten stilte. “Ik weet het niet juist, we moeten wachten.” “Wel dan kunnen we ondertussen een spel doen, het vragenspel.” “Het wat-spel?” hij trok een grappig gezicht bij het horen van de naam van mijn spel. “Wel, je stelt om de beurt een vraag aan elkaar, waar diegene eerlijk op moet antwoorden.” Legde ik hem uit. “Ok, begin jij maar.” De eerste vragen waren wat oppervlakkig, maar naarmate ons spelletjes vorderde werden ook onze vragen persoonlijker, we kwamen dingen van elkaar te weten wat we nog niet wisten of zelfs niet vermoedden. “Eum... mis je het nu? Tokio Hotel bedoel ik, nu dat Tom in het ziekenhuis ligt hebben jullie toch al een hele tijd niet meer gespeeld?” vroeg ik hem voorzichtig. “Ik mis het wel een beetje hoor, het zingen, met de band plezier maken, de fans gelukkig maken, maar zonder Tom zou het toch niet hetzelfde zijn, het zou niet goed aanvoelen. Ik heb wel nog teksten geschreven hoor, wanneer ik alleen was bij Tom op de kamer, het deed echt goed om mijn emoties op papier te zetten. Misschien word ťťn van die teksten nog wel gebruikt voor een nieuw nummer, maar dat zien we dan wel, je hoeft je alleszins geen zorgen te maken, van zodra Tom wakker is en beter word vliegen we er terug in.” Ik wist dat Bill echt eerlijk tegen me was en ik was dus zelf even eerlijk. “Ok, mijn beurt. Heb je spijt van je verhuis naar Duitsland?” vroeg Bill me. “Ik mis BelgiŽ heel hard, mijn vriendinnen, mijn omgeving, alles. Ik zou dolgraag nog eens terug gaan, zien hoe alles daar verloopt, wat er veranderd is en bijpraten met mijn vriendinnen, maar ik heb geen seconde spijt van de verhuis. Anders had ik me niet eenzaam gevoeld, had ik Gustav niet leren kennen en jullie ook niet. Dan had ik jullie muziek niet leren kennen, had ik niet samen met jullie in de wachtkamer gezeten te wachten op de dokter over nieuws van Tom, dan waren we niet samen deze moeilijke tijd doorgekomen en had ik nooit zo’n goede vrienden gehad als jullie, echt waar, we hebben de juiste keuze gemaakt om hier te komen wonen.” Zei ik hem eerlijk. “Dat is het antwoord dat ik dolgraag wilde horen.” “Ok, weer eentje van mij...vertel me iets wat je denkt dat ik nog niet weet.” Bill keek me aan, aarzelde even, maar antwoordde toen toch mijn vraag. “Wel...eum...dat ik je graag zie...” hij ontweek mijn blik en keek verlegen naar de grond. Mijn aandacht werd ondertussen getrokken door een lichtflits in de lucht, er volgden er nog wel 5 achter elkaar en ik keek verwonderd naar Bill.

17) EEN METEORENREGEN

17) EEN METEORENREGEN

“Een meteorenregen??! ” “Wel, ja dit is mijn verrassing...” Ik sloeg mijn armen rond zijn nek en fluisterde zacht in zijn oor; “Bedankt Bill, het is echt prachtig! Dit is echt het beste afspraakje ooit!!” Het verder verloop van de avond was even geweldig. We lagen samen op het gras met onze ogen op de hemel gericht waar lichtflitsen voorbij zoefden. Onze hoofden lagen tegen elkaar aan en ik dacht na over Bills bekkenning van zijn gevoelens voor me. Ik had zijn antwoord een beetje ontweken en was er niet meer op terug gekomen. Mijn gevoelens voor hem waren de laatste weken ook gegroeid, maar ik was er nooit over begonnen omdat ik te onzeker was. Dat was ik altijd al geweest; onzeker... over heel veel dingen. Ik had niet zoveel zelfvertrouwen, maar eigenlijk zou ik het wel moeten hebben, iedereen had vertrouwen in mij waarom ik dan niet? Op het vlak van relaties was ik helemaal een ramp. Toen ik een jongen voor de eerste keer oprecht mijn gevoelens vertelde had hij me uitgelachen recht in mijn gezicht, het had enorm veel pijn gedaan en ik heb daarna veel moeite gehad om ooit nog zo eerlijk te zijn met een jongen. Tim had alles veranderd, hij had me weer doen openbloeien en me weer doen geloven in de liefde. Ik vond het spijtig dat ik hem had moeten achterlaten in BelgiŽ en onze relatie moest beŽindigen, maar dat was nu eenmaal het beste. Hij had me zoveel geleerd, ik kon mezelf zijn bij hem, dat kon ik bij Bill ook. Ik zou Bill wel vertellen wat ik voor hem voelde, maar nu wou ik eerst van het moment genieten. Ik voelde me het gelukkigste meisje op de aarde en schoof nog een beetje dichter naar Bill toe. De meteoren vlogen nu steeds, met een langere tijdspauze tussen, voorbij, we hadden samen van het magnifieke moment genoten. “Waaraan denk je?” vroeg ik stilletjes aan Bill om de sfeer niet te verpesten. “Dat er geen plaats op de hele wereld is waar ik nu liever zou zijn.” Weer verraste hij me met zijn perfecte antwoord. Het was als een soort gave hoe hij steeds op het juiste moment het juiste kon zeggen. Even later kwamen er geen meteoren meer en stonden we op, Bill pakte mijn hand –in een flits dacht ik terug aan het paint ballen- onze handen waren nu in elkaar verstrengeld en ik liep wat dichter tegen Bill aan. Hand in hand stapten we over het gras, de stilte die er tussen ons bestond was niet onbehagelijk, maar toch verbrak Bill hem. “Je hebt nog niets gezegd op mijn antwoord van de laatste vraag...” begon hij. “Eum Bill..ik ...euh...ja...” wat was ik weer aan het klungelen, ik kon niet verwoorden wat ik wou zeggen. Ik besloot het anders te doen, ik stopte waardoor Bill ook stopte en keek hem diep in zijn ogen. Ik zag een lieve, oprechte jongen waarbij ik me goed voelde, en die me deed zweven op een bepaalde manier, ik zag de jongen waar ik verliefd op was. Onze hoofden kwamen dichter bij elkaar en er ging een aangename rilling door me wanneer zijn zachte lippen de mijne raakten. Bills pov: Ik had lang naar het perfecte afspraakje gezocht, iets origineels, iets wat Nele zeker leuk zou vinden. Toen ik op het nieuws zag dat er vandaag een meteorenregen kwam, wist ik meteen dat dit het was wat ik zocht. Het spelletje dat ze had voorgesteld om te spelen, was ook de perfecte gelegenheid om haar te vertellen wat ik voor haar voelde, maar toen de eerste lichtflits aan de hemel verscheen, was ze dat even helemaal vergeten. Ik had haar er voorzichtig weer doen aan denken, bij de manier waarop ze begon met de woordjes ‘eum Bill’ zakte de moed me al in de schoenen. Het klonk niet veelbelovend, maar ze stopte, kwam voor me staan en keek in mijn ogen alsof ze mijn gedachten probeerde te lezen en nu voelde ik haar lippen op de mijne. Ik legde mijn armen om haar middel en zij die van haar rond mijn hals terwijl we zachtjes kusten.

18) TERUG BRUINE OGEN

Met Nele op mijn schoot zat ik in de stoel naast Toms bed. We waren weer 2weken verder, ik was samen met Nele en Tom lag nog steeds roerloos naast ons. Na onze kus in het park waren we onafscheidelijk geweest, ze was constant bij me en als het niet zo was stuurden we sms’jes alsof ons leven er van af hing. Ik had nu pas beseft hoe erg ik haar miste als ze er niet was, haar fonkelende ogen, haar lieve lach, alles. Ik hield van haar en zij van mij, dat wist ik, ik zag het aan de blik in haar ogen als ze me aankeek, de manier waarop ze me een knuffel gaf of een zachte kus op mijn lippen drukte. Ze was zo lief. Wanneer ik gewoon bij Tom wou zijn, gewoon om te zitten en kijken hoe hij daar lag, respecteerde ze dat, ze respecteerde mijn band met Tom en ze gaf me de vrijheid die ik nodig had. Dat was ook omgekeerd zo, we voelden elkaar perfect aan en - al zeg ik het zelf - we pasten echt goed bij elkaar. Ik keek naar Tom, hij had een andere uitdrukking op zijn gezicht en zijn hand bewoog eventjes...zijn hand bewoog! “Ah, Tom wordt wakker!!” schreeuwde ik. Mam en Nele schrokken op, ze waren ook in gedachten verzonken. Ik duwde snel op het knopje dat achter Toms bed bengelde om de verpleegster te waarschuwen, we zaten nu alle drie naar Tom te staren die langzaam zijn ogen opende... ** De dokters waren er rap bij geweest, hadden Tom snel onderzocht en waren met de conclusie gekomen dat Tom weer gezond en wel was. Hij zou hier nog een weekje moeten blijven onder toezicht en om verder te herstellen, maar alles zou goed komen. Net zoals we al die tijd gehoopt hadden. We mochten maar heel even bij Tom blijven om hem te knuffelen en moesten daarna weer de kamer uit, Tom moest nu rusten en over een paar uurtjes mochten we weer bij hem. Samen met mam en Nele reden we naar huis om wat spullen van Tom op te halen en daarna langs Gustav en Georg om hen op te halen. Gustav en Georg waren laaiend enthousiast geweest toen ze het hoorden van Tom, ze zaten op 1, 2, 3 in de auto om zo snel mogelijk naar hem te gaan. Bij het ziekenhuis weer aangekomen waren we veel sneller boven dan anders; eerst gingen mam en ik naar binnen, de jongens en Nele wouden ons een beetje privacy geven omdat wij familie waren, maar eigenlijk waren ze alle 3 net zo goed familie. Ik keek nu in de open ogen van Tom, ze waren donkerbruin en bijna een kopie van die van mij, ik had weken gewacht op dit moment. Er verscheen tegelijkertijd dezelfde lach om mijn mond en die van Tom, mijn broertje was terug. Mam was eerder bij hem, sloeg haar armen om haar zoon en huilde tranen met tuiten. Nadat ze was uitgehuild mocht ik mijn broer knuffelen, hij wist niet wat er gebeurd was en we vertelden hem het hele verhaal. Geschokt keek hij in onze gezichten, hij kon het moeilijk geloven dat hij een paar weken in coma had gelegen, dat hij een paar weken van zijn leven had ‘verspild’. Deze keer stonden de tranen in zijn ogen, ik probeerde hem te troosten, maar toen Gustav, Georg en Nele binnenkwamen hield Tom zich weer sterk en lachte hen toe. Tom werd overladen met knuffels en de kamer vulde zich met blije gezichten. Nele kwam naar me toe en nam mijn hand. “Ahja, Tom we moeten je nog iets vertellen.” Zei ik tegen hem. Ik keek in Neles mooie gezichtje, “Ik ben nu samen met Nele.” “Wat? Ik heb precies wel heel veel gemist, he?!” zei hij verbaasd. Is er nog zo iets dat ik moet weten? Is Gustav homo geworden en doet Georg nu aan ballet?” we lachten allemaal om Toms grapje, wat was ik blij dat mijn broertje weer de oude was.

19) HERSTELLEN

Neles pov: Hand in hand stapte ik met Bill het ziekenhuis weer binnen, dit keer met een totaal ander gevoel dan de voorbije weken. Tom was weer wakker geworden en dat had ons allemaal weer nieuwe ‘levenskracht’ gegeven. Ons humeur kon niet meer stuk en we liepen er allemaal superblij bij. Vooral Bill, ik had gezien hoe hij had geleden zonder Tom, hoe moeilijk hij het had gehad en hoe hard hij Tom eigenlijk nodig had. Bill had zich weten te herpakken, maar ik zag toch een verschil nu dat Tom weer bij hem was. Ze waren nu weer echt een tweeling en ik werd blij alleen al van Bills lach om zijn mond te zien. Simone zat naast Toms bed met hem te praten, ik lachte vriendelijk naar haar. Ik had haar een heel pak beter leren kennen de afgelopen weken en ze was echt een enorm sterke vrouw. “Ik ga terug naar huis, ik denk wel dat je het red hier met die 2.” Zei ze lachend. Ze verliet de kamer en liet ons achter bij Tom. Ik gaf hem een kus op zijn wang en ging op de rand van het bed zitten en Bill in de stoel waar daarnet Simone in had gezeten. “En Tom hoe voel je je vandaag?” vroeg ik. “Goed echt waar, ik kan niet wachten tot ik weer gitaar kan spelen en op het podium staan met de band.” Ik lachte lief en keek naar Bill. “Tom...je zal niet zomaar mogen optreden als je hier binnenkort buitenwandelt, je moet het rustig aan doen en je moet volledig herstellen. We willen niet dat je door de opwinding of het lawaai van een concert weer in een coma raakt.” Vertelde Bill hem broederlijk. Toms grijns verslapte en ik zag duidelijk hoe erg hij het vond. “hej! Dat wil niet zeggen dat we niet gewoon muziek kunnen maken, he! Maar de eerste maand(en) geen optredens” zei Bill waardoor Tom toch weer wat vrolijker keek. De deur vloog open en Georg en Gustav stormden binnen, Gustav met een iets dikkere buik als normaal. “Wat hebben jullie binnengesmokkeld?” vroeg ik hen terwijl ik naar hun ondeugende lachjes keek. Gustav haalde van onder zijn jas een plastiek zak met daarin een groot pak frietjes. “We konden Tom toch niet achterlaten met dat vies ziekenhuis eten.” Zei hij geamuseerd. Tom zette zich snel wat rechter in zijn bed toen Gustav het pak frieten op zijn benen legde, Tom was het snelst en had ook als eerst een friet in zijn mond steken. ** De zon straalde boven onze hoofden, met zen zessen liepen de parking van het ziekenhuis op. Het was stil en iedereen dacht aan de voorbije weken, we waren allemaal dolblij dat we hier deze keer buiten liepen samen met Tom. Ik moest terug denken aan de keer dat ik hier in mijn eentje over de parking liep, op het gras neerkwam en huilde om Bills vreselijke gedrag. Die slechte gedachten werd vervangen door de betere gedachte hoe hij het had goed gemaakt en eerlijk met me was geweest, hoe lief hij was, de meteorenregen, hoe ik verliefd op hem was geworden en aan alle andere zalige momenten die we samen hadden beleefd. Ik had nooit gedacht dat ik hier in Duitsland zo gelukkig zou kunnen zijn, ik kneep eventjes in Bill z’n hand en keek hem in de ogen. Bills pov: Ik keek weer in de mooi blauwe ogen van Nele, ik wist dat we allebei aan hetzelfde dachten. We waren intens gelukkig, we hielden van elkaar en Tom liep deze keer naast ons mee naar het busje. Niets kon ons geluk nu nog in de weg staan, de mensen waar ik het meest van hield waren nu bij me en deze keer allemaal gezond (Georg zijn gips was er ondertussen ook af). Tom en ik hadden een tijdje terug een huis gekocht in Berlijn waar we met ons tweeŽn zouden kunnen wonen, daar zouden we nu naartoe gaan en iedereen zou nog even meegaan. We stapten het busje in dat ons weg reed van het ziekenhuis. Ik zat op mijn vertrouwde plaatsje met Nele links van me en Tom aan de andere kant, wat had ik er naar uit gekeken om weer gewoon broers te kunnen zijn. Hij was al de hele tijd wat stil geweest, maar daar zou wel een of andere reden voor zijn waar ik straks wel achter kwam, in stilte reden we verder richting Berlijn.

20) HOME SWEET HOME

20) HOME SWEET HOME

Ik stapte als eerste ons huis binnen, we hadden het dan wel al een paar maand geleden gekocht en ingericht, maar dit zou de eerste keer zijn dat we er degelijk in zouden wonen. Het was er gewoon nog niet van gekomen door de optredens in andere landen, maar op momenten zoals nu was het toch wel handig om een eigen huis te hebben. Tom smeet zijn zak met spullen neer op de grond en liep door naar zijn kamer, even later kwam hij weer beneden met ťťn –van zijn vele- gitaren in zijn handen. Hij zette zich in de grote zetel en speelde zacht de melodie van rette mich. Niemand verroerde een vin, we keken allemaal hoe Tom er helemaal in op ging om weer gitaar te spelen. Wanneer het liedje gedaan was keek hij op; “Dit deed echt zo goed.” “Voor je het weet mag je dat weer doen voor honderden gillende meisjes, geloof me.” Zei Georg. Iedereen zocht een plaatsje in de zetel en samen met Nele ging ik naar de keuken om drank en chips te halen. Ik nam haar vast rond haar middel, duwde haar tegen onze grote, grijze koelkast en kuste haar hartstochtelijk op de mond. We losten uit de kus; “Daar had ik gewoon even zin in.” Zei ik lachend tegen haar. “Ik heb daar helemaal geen probleem mee.” Zei ze lief en kuste me weer terug. Even later liepen we de woonkamer wee binnen nu met chips en cola in onze armen. Ik ging zitten en Nele op haar vertrouwde plekje op mijn schoot, van het moment dat wij zaten stond mam recht. “Wel het ziet er hier uit dat het gezellig gaat worden, en Tom je hebt genoeg mensen om op je te letten, dus ga ik de jeugd maar eens alleen laten.” We zwaaiden haar vanuit de zetels uit en hoorden de voordeur dichtslaan. Na een tijdje gezellig babbelen viel er een stilte. “Ok wie heeft er zin om naar de film te gaan?” vroeg Gustav enthousiast. “Ik weet niet, is dat wel goed voor Toms gezondheid?” vroeg ik bezorgd om Tom. “hee, broertje ik ga niet doodgaan van een cinemake, hoor!” zei hij lachend terug. “Ik hoop het maar...ok dan waar wachten we nog op dan!?” Neles pov: Het was schattig om te zien hoe bezorgd Bill was om zijn broertje en hoe Tom er zo zeker van was dat hij weer helemaal gezond was. We hadden –na Bills bezorgde commentaar over dat het niet goed zou zijn voor Tom omwille van de spanning- toch besloten om naar de nieuwe SAW film te gaan kijken. Het werd dus zeker en vast griezelen. Na de chips van een paar uur geleden was er toch nog eenci plaatsje over in onze buikjes voor een grote doos popcorn. We vonden onze plaatsjes helemaal achteraan in de zaal, wat ons allemaal goed beviel. Voor de film begon deden Gustav, Tom en Georg nog een wedstrijdje om het verst popcorn naar beneden gooien(gelukkig waren er nog geen andere mensen in de zaal). Ondertussen zaten ik en Bill zachtjes te praten en te kussen. De lichten in de zaal dimden en we richtten ons nu op het grote scherm voor ons. Het was een super spannende film, net zoals de voorgaande SAW films. De cinemazaal was zo goed als leeg op ons en nog 1 ander koppeltje na, waarschijnlijk omdat het buiten mooi weer was en niemand kwam zijn tijd hier verdoen in plaats van te zonnen op een grasveldje, behalve wij vijven dan. Tijdens de film hield Bill mijn hand stevig vast, hij wist dat ik eigenlijk wel nogal een schrikkepietje was bij zo’n films, hij streelde zachtjes over mijn handpalm om me gerust te stellen. Hij keek me aan fluisterde stilletjes in mijn oor “wat er ook gebeurd ik zal er altijd voor jou zijn, ik zal je altijd beschermen zodat je nooit bang hoeft te zijn.” Hij was zo lief en ik smolt voor zijn lieve woordjes. In de film was het slachtoffer nu aan het proberen om te ontsnappen aan de psychopaat, maar zoals verwacht lukte haar dat niet en verscheen de psychopaat met een lichtflits van achter een gordijn. Het meisje in de film gaf en angstige gil net zoals mijn stem ook even door de zaal galmde. Ik sloeg snel mijn hand voor mijn mond en zag Tom naar me kijken; “heeft er hier iemand schrik?” vroeg hij lachend. Ik stak snel mijn tong uit en Bill gaf Tom een klopje waardoor hij zich weer concentreerde op de film om verdere klappen van Bill te vermijden. **Na de film waren we in de stad nog iets gaan drinken en eten en het was nu toch al bijna 10uur. Thuis aangekomen besloten Georg en Gustav al door te gaan. “Nele, wil je een lift naar huis?” vroeg Gustav. “Wat denk jij nu? Die blijft gewoon hier slapen!” riep Tom van aan de andere kant van de kamer. Ik wist niet goed wat te doen en Bill trok me mee in een hoekje. “Wil je hier blijven slapen?” “Ik weet het niet...het is de eerste nacht dat Tom weer hier is, heb je niet liever een ‘jongensavond’?” “Mmm...misschien, maar ik zou even graag willen dat jij hier blijft, maar ik zie dat je twijfelt, ga maar gewoon naar huis. Er komt nog wel eens een andere keer.” Bill had weer verbazingwekend goed gezien hoe ik me voelde en had dat gerespecteerd. Ik gaf hem een kus op zijn mond en legde mijn armen in zijn hals. “Bedankt lieverd.” “ het Is ok.” Hij lachte lief naar me en ik volgde Gustav en Georg naar de voordeur. “Slaapwel Tom, slaapwel Bill.” Ik gooide nog snel een kusje en liep naar de auto van Georg.

21) TERUGVAL

Er was weer een week voorbij, ik was zoals altijd naar school gemoeten, maar had wel elke dag een gaatje gevonden om bij Bill en Tom langs te gaan, niet altijd lang maar gewoon om hen even te zien. Tom voelde zich steeds beter (en was dus ook minder voorzichtig) en het weer buiten was nu elke dag zonnig, je kon goed zien dat we op weg waren naar een warme zomer. Tot nu toe was Tom meestal gewoon de hele dag thuis gebleven(onder toezicht van bezorgde broer Bill), maar hij kreeg toch de kriebels om weer naar buiten te mogen en veel plezier te maken, om weer de oude Tom te mogen zijn. ** Ik ging langs de achterdeur bij Bill en Tom naar binnen, ik was het hier nu al zo gewoon en wist goed mijn weg. Het was een groot, mooi huis met redelijk veel luxe. Je zag wel duidelijk dat hier alleen 2 jongens woonden. Overal lagen kleren op de grond, lege pizza dozen en veel meer rommel. Bill deed wel moeite om het nog netjes te houden voor als ik kwam maar het kon mij allemaal niet zoveel schelen, ik kwam hier voor Bill, de jongen waar ik smoorverliefd op was en Tom. Ze hadden onder hun tweetjes het huis wel mooi ingericht en alles paste perfect bij hen. De living bestond uit 2grote zetels, tv, dvd, ... en was geschilderd in zachte kleuren net zoals de keuken. Alleen hun kamers waren nog meer ‘Bill’ en ‘Tom’. Bij Bill was 1muur zwart en de andere 3 rood en Tom had voor donkerblauw met zwart gekozen. Ze hadden immens grote badkamer (waar ik super jaloers op was) met en een groot bad in het midden van de kamer en in de tweede badkamer een grote inloopdouche en de doorgang naar de sauna. Ik hoorde geschreeuw uit de living komen en wist dat ik juist op een minder goed moment gekomen was, maar terugkeren ging nu ook niet meer. “Bill je snapt er niks van!!! Jij hebt geen maanden in coma gelegen!” hoorde ik Toms stem roepen. “Nee, maar ik heb wel maanden elke dag naast jou bed gezeten!” riep zijn 2lingbroer nu terug. Ik klopte op de deur en zag de woedende ogen van de jongens op elkaar gericht als ik binnenkwam. Bill kwam naar me toe om een kus te geven, maar voor het zover was riep Tom nog door de kamer; “ja, ga maar naar je vriendinneke, die zal u wel gelijk geven!” hij liep langs me heen en we hoorden de achterdeur toeslaan. Bill zuchtte. “Wat was er allemaal?” vroeg ik hem. “Tom wilde naar buiten, naar ’t stad, hij wil optreden, hij wil niet meer als een zieke behandeld worden. Ik weet ook dat hij dat niet meer is maar de dokter heeft gezegd dat hij 3weken moet rusten, we zijn nu 1 week ver wat gaat er gebeuren met die 2 andere?” Ik zag in zijn ogen dat hij echt wel bezorgd was om Tom en ik verstond hem ook. “Kom, laten we Tom gaan zoeken.” Na een halfuurtje door de straten van Berlijn gelopen te hebben vonden we eindelijk een groepje hysterische meisjes waardoor we wisten dat Tom waarschijnlijk het middelpunt van hen was. We kwamen dichterbij en zagen hem handtekeningen uitdelen en flirten naar hartenlust. De meisjes hadden nu ook Bill (en mij) opgemerkt en verdeelden zich nu over de 2jongens. “Tom, kom gewoon mee naar huis!” riep Bill boven het gegil uit. “Nee, je kan me niet zeggen wat ik moet doen!” Tom had blijkbaar echt geen oren naar wat Bill zei en ging gewoon verder met signeren van foto’s, buiken, ... Bill kon de gillende meisjes om hem nu ook niet meer negeren en deelde ook snel wat handtekeningen uit. Ondertussen zocht ik mijn weg door de massa naar Tom. Ik riep hem, zag hem wazig om zich heen kijken, wankelen en met een bonk op de grond vallen. Ik duwde de meisjes opzei en kwam naast Tom op mijn knieŽn neer. “BILL!!!” hij kwam al afgelopen en lande ook naast Tom op de grond. Hij stuurde de tienermeisjes weg (die, ongelooflijk maar waar, luisterden) en belde paniekerig de ambulance. ** Het was amper een week geleden dat Tom uit het ziekenhuis was ontslagen en nu zaten we hier weer, in de wachtzaal waar we zo lang met 5 hadden gewacht wanneer Tom geopereerd werd. Nu zaten we hier met 2 en werd Tom niet geopereerd(gelukkig maar!) maar gewoon onderzocht. Tom was flauwgevallen en was in de ambulance alweer wakker geworden. De dokters hadden het vooral gewijd aan de drukte van de meisjes, maar wouden Tom voor de zekerheid toch onderzoeken. Bill had in de momenten dat Tom niet bij bewustzijn was weer een angstige periode doorgemaakt. Ik had heel te tijd zijn hand vastgehouden en hem proberen te troosten. Hij was er zo van gedaan geweest en gaf zichzelf de schuld omdat hij ruzie had gemaakt met Tom. Bill keek nu verdrietig voor zich uit. “Schatje het is niet jou schuld, en alles komt weer goed met Tom, echt waar geloof me.” Probeerde ik hem te troosten. “Da’s lief...het is gewoon...ik wil Tom echt niet weer verliezen...” “Ik weet het lieverd, en dat gebeurd ook niet.” De deur van het kantoor rechts van ons ging open en Tom(gezond en wel) en de dokter liepen naar buiten. Hij richtte zich tot Bill (hij had waarschijnlijk al met Tom gepraat): “Tom is gewoon flauwgevallen van de drukte, zoals we dachten, het werd teveel voor zijn lichaam. Het is echt noodzakelijk dat Tom nog 2weken rust, echt rust zeker na vandaag. Ik hoop erop dat hij dit doet voor zijn eigen gezondheid - hij keek even naar Tom - en dat jij, jullie, hier wat toezicht over houden. Na die 2weken mag Tom ‘rustig aan’ weer beginnen met optreden en als je iets abnormaals opmerkt meteen naar mij bellen.” We knikten alle drie en liepen in stilte de trap af weer naar buiten. Toms pov: Ik had mijn lesje geleerd. Ik was toch nog niet helemaal hersteld en door mijn eigen stomme schuld moest ik nu zeker nog 2 weken rusten. Het was gewoon niks voor mij, rusten en met dat ik dan 2 maand in een coma had gelegen had ik het gevoel dat ik een deel van mijn leven had gemist en ik had dit deel vandaag willen inhalen. Het was echter geen goed idee geweest en deze keer zou ik wel naar de dokter luisteren zodat ik daarna weer kon optreden. Ik besefte dat ik Bill zowat een hartinfarct had bezorgd door flauw te vallen, ik zou hem mijn verontschuldiging moeten aanbieden. Weer zoiets waar ik niet goed in was, mijn gevoelens omzetten in woorden. Bill was altijd al emotioneler geweest en kon beter praten over die dingen (behalve dan toen ik in coma lag de eerste week, was ik te weten gekomen), maar ik moest proberen, als broer, voor Bill. Ik wou niet dat onze band als tweelingbroers door zoiets als dit verslechterde of verbrak, die band was alles voor mij, Bill was alles voor mij. Dat was altijd al zo geweest en ik wist dat dit voor hem omgekeerd ook gelde.

22) HET PODIUM WEER OP

22) HET PODIUM WEER OP

Neles pov: Samen met de 4 jongens zat ik in de backstage van een concertzaaltje in Hamburg. Dit was hun eerste concert sinds Toms coma, en de zenuwen waren duidelijk zichtbaar. Bill ijsbeerde door de kamer, Tom en Georg zaten gespannen in de zetel en Gustav was even gaan wandelen om alleen tot rust te komen. Na de 2weken, die Tom deze keer wel goed had uitgerust, waren de jongens weer beginnen repeteren, elke dag opnieuw, het was zwaar, maar ze genoten er stuk voor stuk enorm van. Ze hadden wekenlang hun instrument moeten missen (Bill het zingen), of toch het samenspelen met de band. Het voelde voor hen allemaal weer goed om samen muziek te maken. Dit was nog niet zo een groot concert, ze zouden 5liedjes spelen, en dan zou het alweer over zijn. Na nog een paar van deze kleine concertjes, interviews met de pers en nog ergens een awarduitreiking, zou Tokio Hotel de tour hervatten dat ze zo abrupt hadden moeten afbreken. Ik wist nog niet wat er dan met mij zou gebeuren, zou Bill me vragen om mee te gaan of zou ik hem 2 lange maanden moeten missen? Het waren onbeantwoorde vragen waar ik nu nog niet aan wou denken. Het zou voor mij vandaag ook de eerste keer zijn dat ik hen voor een publiek bezig zag. Ik vond het doodnormaal dat ze hier alle vier zot werden van de zenuwen, bij onze aankomst hadden we al een lange rij gillende fans zien staan en het was dan zo lang geleden dat ze weer voor een publiek hadden gespeeld, ze wilden de fans niet teleurstellen (niet dat ik dacht dat dat ook kon gebeuren). “Nog 10minuten!” riep iemand van de crew. Bill warmde zijn stem op met een paar hoge ‘lalala’s’ en dan weer lager en weer omhoog, hij zuchtte en liet zich naast me vallen in de zetel. Ik sloeg mijn arm om zijn schouder; “Het komt allemaal wel goed. Jullie gaan het super doen, dat weet ik.” Ik had me een beetje naar hen alle drie gericht en Tom knikte alleen maar. “Zolang jij in de backstage bent om ons te steunen, ben ik daar ook overtuigd van.” Zei Bill lief. “Tuurlijk, ik ga nergens heen.” Ik gaf hem een lief kusje dat werd verstoord door een andere gil; “nog 3minuten!” De 3jongens sprongen plots op; “waar is Gustav in godsnaam?!” vroeg Georg vol zenuwen. Gustav stak net zijn hoofd de kamer binnen; “Ik ben hier mannen, kom we moeten zo het podium op.” Op een rijtje liepen we naar het podium, ik gaf hen allemaal een succesknuffel en Bill nog een kus voor ze het podium opgingen onder oorverdovend gegil en applaus. Tom speelde de eerste noten van ‘Ready set go’ en ze waren vertrokken. Het was ongelooflijk hoeveel lawaai al die meisjes konden maken, ik keek naar de jongens. Gustav zat geconcentreerd achter zijn drums en Tom en Georg verwisselde van kant op het podium terwijl Bill in het midden van hen alles gaf van zichzelf. Ik zag hoeveel ze hiervan genoten en er kwam spontaan een glimlach rond mijn mond terwijl ik de liedjes meeneuriedde.
“TOKIO HOTEL IS BACK!!” riep Tom wanneer ze na het concert weer naar de kleedkamers gingen. “Vonden jullie het ook zo geweldig als ik?” Allemaal tegelijkertijd begonnen ze te razen over het publiek, hoe ze gespeeld hadden, Bill die een noot verkeerd had gezongen en alles wat met het concert te maken had. Blijkbaar waren ze dit allemaal gewoon want ze wisten van elkaar wat ze gezegd hadden terwijl ik maar wat verstomd erbij zat en niet wist naar wie ik nu luisteren moest. Een beetje meer gekalmeerd draaide Bill zich naar mij; “en wat vond jij ervan?” Ik lachte “jullie waren super, echt waar ik heb er evenveel van genoten als jullie. En Bill lieverd je hebt geen noot verkeerd gezongen.” “Dankje, schat” zei hij met een –zie je wel blik- op de jongens gericht. “oh, wat heb ik het gemist om op een podium te staan!” zei Georg. “Dat hebben we allemaal...” Antwoordde Tom wat stiller. Bills pov: Tom had net de nagel op de kop geklopt. Het was fantastisch geweest om weer op het podium te staan, de gillende fans een leuke avond te bezorgen en samen muziek te maken. We hadden vandaag pas echt ontdekt hoe hard we dit gemist hadden. Tom had gelijk; Tokio Hotel was terug, en nog nooit zo goed als tevoren.

23) A WONDERFUL NIGHT

Neles pov: Nadat de 4jongens zich hadden gedoucht en omgekleed werden we door het busje weer naar het huis van Bill en Tom gebracht. “Blijven jullie niet slapen? Het Is nu toch al redelijk laat om nog naar huis te gaan?” vroeg Tom terwijl hij op z’n horloge keek. Georg en Gustav stemden meteen toe en liepen verder naar binnen, maar ik bleef twijfelend staan. Het was inderdaad al laat, maar toch was er ergens dat twijfelgevoel dat in me rondkronkelde. Bill kwam naar me toe “Het geeft niet als je niet wil hoor.” Zei hij lief. In het schemerlicht van de straatlantaarn keek ik in zijn bruine ogen, ze waren lief, warm en fonkelden van verliefdheid. Die rare kronkel verdween stilletjes en ik besefte hoe veel ik toch van Bill hield. “Nee, het is ok, ik blijf slapen.” Ik wist niet wat ik van deze nacht moest verwachten, maar was er zeker van dat alles goed zou komen, ik hield zielsveel van Bill, zou hem mijn leven toevertrouwen en had geen enkel bezwaar meer om niet hier te blijven. Bill legde zijn hand rond mijn middel en leidde me naar binnen. Ik belde nog snel even naar huis om ze te laten weten dat ik hier bleef (ja ook op dit uur moest ik bellen). Gustav rekte zich uit en geeuwde lang “ok mensjes, ik denk dat ik eens ga slapen.” “Ik ook.” Vervolgde Georg. Ze liepen allebei de trap op en wisten blijkbaar al goed de logeerkamers zijn (er waren er hier 2, waarschijnlijk speciaal voor hen gemaakt). “Ik zal ook maar gaan slapen zeker, dat jullie een beetje privacy hebben.” Zei Tom met een knipoog. Net als Gustav en Georg voor hem verdween hij nu ook langs de trap omhoog. Ik plofte neer in de zetel en Bill glipte naar de keuken. Ik stond recht, “Nee, blijven zitten daar!” hoorde ik de stem van Bill uit de keuken komen. Ik ging braaf weer zitten, wachtend op mijn schat tot hij weer uit de keuken kwam. Na 5minuutjes zag ik Bills piekharen weer tevoorschijn komen en met grote ijscoupes met slagroom erop in zijn handen. “Ik hoop dat je ijs lust?” “Jaaah! Wie lust dat nu niet!” ik ging weer wat rechter zitten om de coupe aan te nemen. Bill kwam naast me zitten ik nam een grote hap van de slagroom (zonder lepel) waardoor nu heel mijn mond volhing met slagroom. Bills lippen waren er snel bij om er voor te zorgen dat er geen slagroom verspild zou worden. Zijn tong en lieve, kleine kusjes zorgden ervoor dat mijn gezicht weer slagroomloos was. “Zo, nu is je snoetje weer proper.” Zei hij lief. Ik lachte en nam een lepeltje ijs en deed teken naar Bill dat hij zijn mond moest opendoen. We aten de rest van ons ijsje op met deze kleine spelletjes en wat gepraat over koetjes en kalfjes. Onze ijsjes waren op en Bill nam me nu vast rond mijn middel en trok me op hem. We begonnen zachtjes te kussen, mijn tong gleed zijn mond binnen en ik speelde zoals gewoonlijk een beetje met zijn piercing. Zijn hand bleef liggen in mijn zij, hij wou zachtjes over mijn huid wrijven maar ik trok terug. “Wat is er? Doe ik iets wat je niet wilt? Dan moet je het zeggen he! Ik wil je geen pijn doen ofzo.” Zei hij allemaal snel achter elkaar en met een verbaasd gezicht. “Nee, je doet me helemaal geen pijn, zotteke, maar ik kan niet tegen kietelen...” “Aah, is het dat..?” Ik had hem mij zwakke plek gegeven en dat was blijkbaar niet zo slim geweest. Hij kietelde me en ik moest moeite doen om het niet uit te gillen en de jongens boven wakker te maken, ik spartelde tegen maar Bill was sterker. “Ik geef me over!” gilde ik zo stil mogelijk. “Aha, daar zal wel iets tegenover moeten staan hoor.” Ik kuste hem zachtjes in zijn nek. “Wat vind je van dit?” vroeg ik stilletjes. “Ja, het kan er mee door.” Antwoordde hij lachend. Door ons kietelgevecht lag ik nu bijna uit de zetel. Ook Bill had het opgemerkt. “Zullen we maar naar boven gaan voordat je er helemaal uitvalt?” “Ja, ok da’s goed.” Hand in hand liepen we de trap op naar Bills kamer. Zijn kamer lag er zoals altijd wat rommelig bij, hij probeerde snel nog wat kleren in de hoekjes te schuiven maar ik deed hem stoppen en nam hem vast. “Je hoeft dat voor mij niet te doen hoor.” Hij lachte lief, tilde me op en liet me op zijn groot bed weer vallen. Hij kwam op me liggen en begon me zachtjes te kussen, we rolden wat heen en terug over zijn bed. Hij ging voor de 2keer deze avond met zijn hand over mijn blote huid van mij zij, maar ik trok niet terug. Zijn hand gleed steeds hoger onder mijn T-shirt, het kwam zacht bij mijn bh aan. Bill keek naar me en zijn ogen vroeg om toestemming, ik knikte zachtjes en Bill tastte voorzichtig de stof van mijn bh af. Mijn handen waren nu ook onder zijn T-shirt gegleden, ze kwamen op zijn buik terecht, ik voelde een sexy gespierd lichaam dat zich steeds meer over mij boog. Bill deed nu voorzichtig mijn T-shirt uit en gooide ze naast het bed neer. Hij zette zich wat rechter “Wil je dit echt? Ik wil dit niet als jij er niet helemaal klaar voor bent.” De gedachten schoten supersnel door mijn hoofd; ik kende Bill misschien wel niet zo heel lang, maar ik hield van hem, meer dan ik ooit van iemand anders had gehouden, hij was alles voor me, zou alles voor me doen en ik voor hem. Ik zou me geen leven zonder hem kunnen voorstellen, Bill was de enige met wie ik mijn eerste keer wou delen, ik was hier ťcht klaar voor. Ik haalde diep adem “Ja...” ik kuste hem weer volop op de mond. Bill stond op en liep naar de deur, verbaasd keek ik hem na. Hij draaide de sleutel om. “Vannacht ben jij de enige die telt en ik wil niet gestoord worden.” Hij kwam weer bij me op bed liggen, lachte en drukte teder zijn lippen weer op de mijne...

Just a picture :)

Just a picture :)

24) WATERGEVECHT

Bills pov: Ik opende mijn ogen en keek in het slapende gezichtje ven Nele. Deze nacht was magisch geweest. Ik had me nog nooit zo aan een meisje over gegeven als aan haar, ik vertrouwde haar mijn hart toe, en hield zielsveel van haar, vannacht hadden we iets speciaals gedeeld, iets dat onze band nog sterker had gemaakt. Nele was alles voor me, we waren er allebei klaar voor geweest. Ik keek op de wekker, 11uur. We hadden vanavond nog een concert en moesten nog een soundcheck doen, dus het werd wel tijd om op te staan. Zachtjes drukte ik een kusje op Neles lippen. Ze opende vermoeid haar ogen, er verscheen een glimlach rond haar mond als ze me in de ogen keek. “Goeiemorgen lieverd.” Ze drukte een kus op mijn lippen. “Moeten we nu al opstaan?” vroeg ze tussen 2 geeuwen door. “Ja, ik zal mij al gaan douchen dat je nog even kan blijven liggen.” Stelde ik voor. “Dankje, je bent een schat.” Moeizaam stond ik op uit bed en strompelde nog halfslapend naar de deur. Ik voelde Neles ogen in mijn rug “ ‘k hou van je’. Zei ze nog net voor ik de gang opstapte en me naar de badkamer begaf. Aan het geluid beneden te horen waren de jongens al op en was de badkamer dus vrij. Ik bekeek mezelf in de spiegel, mijn haren lagen plat met hier en daar een paar uitstekende plukken en mijn make up - die ik er gisteren niet had afgedaan - zag er niet uit, maar ik zag ook een jongen die nog nooit zo gelukkig was geweest. Ik stapte in de douche en liet het warme water stromen. Toen ik de deur hoorde opengaan schreeuwde ik geschrokken “Ik ben hier wel aan het douchen, hoor!” in gedachten dat het ťťn van de jongens was. In tegenstelling van wat ik dacht hoorde ik Neles stem “Ok, als je wilt da ik weg ga...” Ik stak snel mijn kop tussen de douchedeuren. “Nee, nee ik dacht dat je ťťn van de jongen was, jij mag wel binnen.” “Ik dacht dat je wel wat gezelschap wou.” Zei ze lief. Ik stapte de douche uit en probeerde haar een knuffel te geven zodat ze goed nat werd. Na wat gespartel gaf ze me een kus, maar even later stond ze met de douchekop in haar hand naar me toe. “Dat komt er nu van, mij zomaar nat maken.” Nele draaide de kraan open en het water spoot me natter dan ik al was. Ik greep naar de doucheknop en probeerde die uit Neles handen te trekken en op haar te richten (niet makkelijk omdat de ‘slang’ vastzat in de douche). “Aaaah!!!” gilde ze wanneer ik op mijn beurt haar nat spoot. Zo ging het nog even voort en we eindigden ons watergevecht met een natte badkamer en een buikpijn van het lachen. “Ok nu ga ik me echt wel douchen.” Nele deed haar ondergoed uit en stapte de douche in terwijl ik de badkamer afdroogde en mezelf aankleedde en opmaakte. Pas tegen iets na 12 kwamen we allebei beneden. Georg en Tom speelden een spelletje op de play station en Gustav tikte een melodietje op de salontafel met z’n drumstokjes. “Ah, ze komen toch nog, de langslapers! Wij zijn al lang wakker en wat was al dat kabaal in de badkamer, ze is toch nog heel zeker?” “Ja, wij zijn nu eenmaal niet zo’n vroege vogels als jij Gustav en je moet geen schrik hebben de badkamer is nog in perfecte staat, we zouden toch niet willen dat jij hier stinkend bleef rond lopen.” Vuurde Nele lachend terug.

25) ONVERWACHT TELEFOONTJE

Neles pov: “Ok wat staat er vandaag op het programma?” vroeg ik benieuwd aan de jongens. Ik had vannacht met Bill een geweldige nacht beleefd en had nu precies veel energie op overschot. “WIJ gaan vandaag veel werk hebben, soundcheck, optreden, ...” zei Tom met de nadruk op de ‘wij’. “Word ik zomaar buitengesloten of wat?” “Nee, schat, tuurlijk niet. Jij mag mee.” Bill nam lief mijn hand vast. ** Na een tijdje in het, al bekende, busje kwamen we aan de zaal aan. Over een paar dagen zouden de jongens op tour vertrekken, maar ik had nog altijd geen idee wat er met mij zou gebeuren. Ik kon Bill nu echt geen 2 maanden missen. We installeerden ons in de kleedkamer en praatten wat over koetjes en kalfjes. “Tijd voor de soundcheck.” Kwam een crewlid zeggen. De band stond op en liep richting het podium, ik liep achter hen aan om hen te bewonderen vanuit de coulissen. Na een geslaagde soundcheck riep Bill me op het podium. We stonden nu met z’n tweetjes op het grote podium met de spotlights op ons, het gaf me een akelig en leuk gevoel tegelijkertijd en besefte nu iets beter hoe het was voor de jongens om hier te staan. Bill nam mijn handen vast “Nele, we vertrekken binnenkort op tournee maar ik kan je hier niet achterlaten, ik kan je niet missen. Daarom wou ik je vragen of je met ons meewilt? Je hebt dan toch ook vakantie..” Ik sprong Bill om de hals en knuffelde hem bijna dood, dit was de vraag die ik had willen horen. “Natuurlijk wil ik mee!” ** Het publiek ging uit zijn dak toen Tokio Hotel het podium op kwam. Ze waren al heel wat zekerder van zichzelf als gisteren en speelden vol zelfvertrouwen en plezier. Ik keek naar de gillende massa. ‘Wat zouden zij er van vinden dat Bill niet meer single was? Zouden ze blij zijn voor hem, het hem gunnen? Zouden ze teleurgesteld zijn? In tranen uitbarsten?’ allemaal vragen waar ik me zorgen over maakte. De gsm in mijn zak trilde, ‘Lynn belt’ stond op het schermpje. Ik vluchtte naar buiten, weg van het lawaai en nam op. “Hej Lynn!” begroette ik haar blij. Ik hoorde Lynns stem snikken aan de andere kant van de lijn. “Wat is er Lynn!?” vroeg ik bezorgd? “Hij heeft het weer gedaan! Hij had het zo beloofd!!” Lynn huilde nu luid en ik wist meteen waarover ze het had. 2 Jaar geleden had haar vader in een depressie gezeten, Lynns ouders hadden bijna elke dag ruzie en op een bepaalde dag had haar vader haar geslagen. Ze had het niet durven zeggen aan haar moeder, maar was komen uithuilen bij mij. Ik had haar proberen te troosten, ik kon niet veel voor haar doen, maar ik was er voor haar geweest. Na nog een paar blauwe plekken van harde klappen had ik haar toch zover gekregen om het te vertellen aan haar moeder. Lynn had mij er per se bijgewild en het was een erg emotioneel moment voor ons alle drie geweest. Uiteindelijk heeft haar vader zich laten opnemen in een soort kliniek, hij wou veranderen en dat deed hij ook. Na 6 lange en moeilijke maanden kwam hij weer naar huis, hij was weer de vriendelijke man geworden van vroeger en alles leek weer in orde. Tot vandaag... “Nele, ik heb je nodig, ik kan het niet zonder jou.” Huilde ze nu nog luider. Het deed me pijn om te horen hoeveel verdriet mijn beste vriendin had, ik kon het zo niet laten, ik moest naar BelgiŽ. “Lynn, ik zal naar BelgiŽ komen, morgen zal ik er zijn, hou je nog even sterk dan ben ik er voor jou.” “Dankje, je bent echt mijn beste vriendin.” “Graag gedaan, tot morgen.” We sloten het gesprek af en terwijl de jongens optraden, piekerde ik over mijn beste vriendin.

26) AFSCHEID

26) AFSCHEID

De band kwam vreugdevol de kamer binnen. “Wat zit jij er verdrietig bij. Wat scheelt er?” vroeg Gustav. Ik kon hen niet vertellen wat er met Lynn was, maar vertelde hen dat ze mij nodig had en dat ik moest vertrekken. Niemand zag dat blijkbaar zitten, maar ze begrepen me wel. Gustav, Tom en Georg lieten mij en Bill even alleen zodat we konden praten. “Nele, ik wil niet dat je weg gaat.” Zei hij sip. “Ik weet het Bill, ik wil ook niet, maar Lynn heeft mij nodig, echt waar. Ik moet gaan.” Ik zag de teleurstelling in zijn ogen. “Voor hoe lang?” “Ik..ik weet het niet...als ik er zeker van ben dat alles weer goed gaat met Lynn.” “En wanneer vertrek je?” “... ik zou vandaag nog willen vertrekken.” Bills gezicht kon nu niet nog verdrietiger worden. “Het spijt me echt..” Hij ademde diep in en probeerde zich te vermannen. “Het is ok, ik zal je helpen met je spullen te pakken en ik zorg voor iemand dat je zal brengen.” ** In het donker kwamen we bij mijn huis aan, ook Gustav, Georg en Tom waren meegekomen. Na eerst wat spullen te gaan halen bij Bill en Tom kwam ik hier nu verder mijn koffer maken. Het was al laat en zo stilletjes mogelijk sloop ik samen met Bill naar mijn kamer terwijl de rest beneden wachtte. Wanneer we weer in de living kwamen zagen we dat nu ook mama en papa daar waren. “Waar gaat het naartoe?” vroeg ze kijkend naar mijn koffer. Voor de 2de keer deze avond vertelde ik hen over Lynn. Mijn ouders wisten wat er gebeurd was in haar verleden en vonden het goed dat ik naar haar ging. Na hen gedag te hebben gezegd gingen ze weer slapen en ik en de jongens liepen naar buiten, waar een auto op me wachtte om me weer naar BelgiŽ te brengen. Ik gaf iedereen een knuffel en zei da ik hen zou missen en dat ik weer terug zou zijn voor ze het wisten. Bill keek me met betraande ogen aan. “Ik ga je zo missen.” Ik drukte mijn lippen op de zijne en probeerde er zoveel mogelijk gevoelens in te leggen. “Ik jou ook, ik zal elke dag bellen.” Ik veegde de tranen van zijn wangen en probeerde mezelf sterk te houden en ook niet in tranen uit te barsten. Ik had geen idee hoe lang het zou duren voor ik weer terug zou komen en dat maakte het afscheid alleen maar erger. “En, als ik dan nog niet terug zou zijn, veel succes met jullie tour. Het spijt me dat ik die dan moet missen.” “Wat? Ben je dan nog niet terug? Nele ik kan je dan niet nog eens 2 maanden missen!” het verdriet in Bills stem sneed als een mes door me heen. “Het spijt me zo.. misschien kan ik op de een of andere manier toch nog een deel meemaken.. we zien dan wel...” Nog een laatste knuffel en kus en met pijn in mijn hart stapte ik de auto in, de auto die me zou brengen naar Lynn. ** Ik opende mijn ogen. Buiten kwam de zon op en de omgeving kwam me vaag bekend voor. Ik was doodmoe geweest en was bijna meteen in slaap gevallen, ik had gehoopt dat ik door te slapen alles even zou vergeten. Lynns problemen, het afscheid van Bill, (en de jongens) maar niets was minder waar. Ik had lang geslapen, maar niet vast en werd geplaagd door nachtmerries met een huilende Lynn aan mijn rechterkant en Bill die zijn hand uitstak naar me, aan de andere kant. Een verschrikkelijke keuze, een keuze waar geen juist antwoord op was. “Waar zijn we ongeveer?” vroeg ik aan de chauffeur. “Je bent bijna thuis.” Antwoordde hij vriendelijk. Ik zag het nu ook, we reden voorbij mijn oude school en oude herinneringen wrongen zich in mijn hoofd. Hoe vaak had ik hier wel niet voorbij gewandeld naar huis, samen met Lynn, met al mijn vriendinnen. Alles was ik hier in BelgiŽ had meegemaakt ging weer door mijn hoofd en ik besefte hoe goed het voelde om weer even terug te zijn, al had ik liever gehad dat het met een betere reden was en dat Bill naast me zou zitten. Ik zag de vertrouwde gevel van mijn vroeger huis. Nu woonden er vrienden van mama en papa, ik hoopte er eigenlijk op dat ik hier wel zou mogen logeren. De chauffeur zette met voor de deur af. “Hopelijk kan ik je hier snel ook weer komen halen en je weer terug naar Bill brengen.” “Ik hoop het ook.” We namen afscheid en ik belde aan. Tanja, al lang een van mama’s beste vriendinnen, deed open. Ze liet me meteen binnen. Na haar de hele uitleg gedaan te hebben besloot ze dat ik hier mocht logeren zo lang nodig was. Ze wees me de logeerkamer, het was nog vroeg dus ik zou eerst nog een paar uurtjes slapen en dan naar Lynn gaan. ** De voordeur van Lynns huis ging open, haar moeder keek me met een vriendelijke lach aan. “Hallo, Nele. Ben je terug van Duitsland? Met wat kan ik je helpen?” aan haar opgewektheid te zien, wist ze blijkbaar nog niets over het voorval. “Eum, ja ik ben even terug, een kleine vakantie zeg maar. Is Lynn thuis?” “Ja, ze zit op haar kamer, je kent de weg wel he.” Ik liep de trap op en klopte op de eerste deur rechts. Ik hoorde Lynns stem een beetje bang ‘ja’ zeggen. Ik opende de deur. Ze zag dat ik het was, vloog in mijn armen en huilde tranen die niet meer leken te kunnen stoppen.

27) VERWENDAGJE

Lynn snikte een laatste keer. Ze had kunnen uithuilen en had mij haar hele verhaal al snikkend gedaan. Alle emoties, gedachten en pijn van 2 jaar geleden waren weer naar boven gekropen. De vreselijkste periode van haar leven had zich herhaald. Ze wilde het aan haar moeder zeggen, maar besefte dat ze daardoor waarschijnlijk een einde zou maken aan het huwelijk van haar ouders. Een groot dilemma maakte haar vanbinnen kapot en eerlijk gezegd wist ik me deze keer ook geen raad. Ik besloot dat mijn vriendin eerst wat opgevrolijkt moest worden. Ik keek in het betraand gezicht van Lynn. “Je ziet er niet uit.” zei ik lachend. “Weet je wat dat wil zeggen? Tijd voor een verwendagje!” “Maar, Nele..” begon ze stamelend. “Nee, niks te ‘maren’ wij gaan er even tussenuit. Je moet dit even allemaal vergeten en dan gaan we samen een oplossing zoeken.” Ze zei niks, maar liep naar de kast nam haar jas en handtas en deed de deur voor me open. ** We liepen lachend over straat op weg naar het schoonheidssalon. “Oh, kijk daar aan de overkant. Die met zen zwart haar. Die is niet mis!” “Nee, helemaal niet mis, een 9 waard!” zoals altijd keurden we voor ons plezier de jongens die voorbij liepen. En zo te zien deed het Lynn echt wel goed om weer eens te lachen. “Maar, vertel jij nu eens over Bill, ik wil alle details.” Vroeg ze nieuwsgierig. Ik vertelde haar hoe veel ik van hem hield, de leuke dingen dat we samen deden, hoe lief hij was en over onze eerste keer. Toen ik bij het laatste aankwam viel haar mond open. “Echt, wow Nele! Ik wist niet dat je zoveel van hem hield. Ik ben echt blij voor je!” “Ja, ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden. Ik kan me echt niemand beter wensen, Bill is echt alles voor me.” We stapten het salon binnen, kozen onze behandeling en betaalden. Onze eerste stop was bij het bubbelbad. Lynn voelde zich blijkbaar niet echt comfortabel in haar bikini. “Nele, ik heb het gevoel dat iedereen me aanstaart.” Zei ze stil terwijl ze naar de blauwe plek op haar zij keek. “Die mensen kunnen dat vandaar helemaal niet zien.” zei ik troostend. “En wat dan nog, jij bent gevallen daar kan je helemaal niks aan doen.” Ze moest even lachen om mijn mopje en stapte al eerste het warme water in. Samen genoten we van de warme bubbels die ons lichaam masseerden. Er ging een klein belletje zodat we wisten dat het tijd was om door te schuiven. Nu zouden we naar het het modderbad gaan. Ik plonsde er snel in en gooide een kwak modder in Lynns gezicht, het breidde zich uit een een moddergevecht tot een medewerker ons kwam vragen om het wat rustiger te houden. We lagen allebei in een deuk van het lachen en vervolgden onze weg door dit paradijsje. We hadden de sauna helemaal voor ons alleen en konden dus ronduit praten. “Nele, het spijt me..” zei Lynn plots. “Waarom zou jij nu spijt moeten hebben?” “Ik heb je weggehaald bij Bill, je houdt zoveel van hem, je ging met hem mee op tour en dan moet je hem achterlaten voor mijn problemen.” “Luister eens naar me, het was inderdaad niet zo leuk om hem daar in Duitsland achter te laten, maar hoe belangrijk hij ook is voor mij, jij zult altijd op de 1ste plaats staan. Ik hou van Bill, maar ook van jou en jij hebt mij op dit moment meer nodig als hij. Ik laat je niet in de steek, ik zal er altijd voor je zijn, wanneer dan ook.” Alles wat ik had gezegd kwam recht uit mijn hart en ik meende elk woord ervan. Lynn was al jaren mijn beste vriendin, we hadden samen veel meegemaakt. Pijn en verdriet, vreugde en blijdschap. We deelden onze diepste geheimen met elkaar en hadden gezworen dat onze vriendschap altijd boven een jongen zou komen. Ik had me hieraan gehouden, Lynn kwam boven Bill en dat moest hij begrijpen en volgens mij deed hij dat ook. Voor hem kwam Tom ook op de eerste plaats, ik vond dit maar normaal. We hielden zielsveel van elkaar, maar hadden buiten elkaar ook nog andere personen waar we van hielden en waarvoor we alles zouden doen. Bill zou dit van alle personen het beste begrijpen. Lynn fluisterde bijna “Dankje Nele.” En gaf me een knuffel. We hadden bewust niet voor een massage gekozen en liepen dus na de sauna door naar het ‘maskergedeelte’. We kregen 2 maskers achter elkaar en onze huid zou helemaal gereinigd zijn daarna, we hadden even tijd om te rusten. Ik dwaalde af in mijn gedachten naar Bill en hoopte dat hij ook aan mij dacht. Bills pov: Nele was nog maar een dag weg en ik miste haar alsof ik ze in geen maanden had gezien. Mijn bed had vannacht koud en veel te groot voor mij alleen aangevoeld. Ik zag Nele bijna elke dag, niet lang, maar haar gewoon even zien maakte mijn dag al goed. Ze verspreidde een soort warmte die ik nu al enorm miste. In plaats van Nele was er nu een grote leegte die me omringde. Ik wist goed genoeg dat Lynn haar nodig had en dat, voor Nele, Lynn heel belangrijk was, ik wist wat het was om een speciale band te hebben. Ik zou hetzelfde gedaan hebben voor Tom als Nele voor Lynn. Ik zuchtte en greep naar mijn gsm op het nachtkastje en typte razendsnel een berichtje. “Hej, schatje, hoe gaat het daar? Goed aangekomen? Hoe gaat het met Lynn? Ik mis je hier echt verschrikkelijk, maar begrijp dat je bij Lynn wilt zijn. Ik verlang naar het moment dat ik weer in je mooie oogjes kan kijken en je zachte lippen kussen. Hvj xxx Bill.” De volgende 10 minuten bleef ik staren naar het schermpje, maar er kwam geen antwoord. Teleurgesteld stond ik op en liep naar de badkamer, een douche zou me goed doen. Er was nu ook geen tijd om Nele te missen, vanavond was er weer een optreden gepland, hopelijk verzette dat mijn gedachten een beetje.

28) OPPEPERTJE

28) OPPEPERTJE

Neles pov: Helemaal tot rust gekomen kwamen Lynn en ik het verwencentrum weer buiten. Automatisch keek ik even naar mijn gsm ‘1bericht’, ik las Bills berichtje. Zijn lieve woordjes en de manier waarop hij toch ook bezorgd was om Lynn deden me smelten en ik verlangde ernaar om weer bij hem te zijn. ‘Nee, dat gaat niet!’ hield ik mezelf voor, Lynn had me nodig en samen zouden we haar probleem oplossen, daar was ik zeker van. Ik stuurde een lief berichtje naar Bill terug en liep met Lynn verder door de winkelstraat. “Nele... ik wil niet terug naar huis.” Zei Lynn stamelend. Ik keek haar verbaasd aan. “Ik heb me in lange tijd niet zo goed geamuseerd als vandaag, ik kon even alle miserie vergeten, even leefde ik in een andere wereld. Nu terug gaan zou me gewoon weer in die wereld van pijn en verdriet stoppen, ik wil het niet meer.” Ik keek mijn beste vriendin met medelijden aan. Ze had al dit niet verdiend, ik zou er alles aan doen om haar te helpen. “Wel, je zal ooit terug moeten, maar wat dacht je van vannacht een girlsnight? Dan kom je maar bij mij slapen en dan lossen we morgen je problemen op.” “Oh, Nele dank je!!” “Wel, dan zullen we maar best eerst bij de videotheek langs gaan zeker?” vroeg ik lachend. Ze knikte en samen liepen we richting van de videotheek. Bills pov: Ik had me afgezonderd van de rest van de band. Ik wou even alleen zijn. Over een paar uurtjes speelden we een concert voor 10.000 man, ťťn van de grootste concerten ooit. De zenuwen borrelde stilletjes in mijn maag, maar straks zouden ze heel wat harder borrelen. Maar straks zou Nele er niet zijn om me te kalmeren, ze zou er niet zijn om mij succes te wensen of om naar ons te kijken terwijl we ons ding op podium deden. Ik zuchtte. De deur ging open en Toms hoofd keek langs de deur naar mij. Mijn broertje kwam verder de kamer binnen en zette zich naast me neer. “Ik weet dat je Nele mist...maar dat doen we allemaal..en je moet je even vermannen. Nele is nog maar een dag weg en het zal zeker nog een paar dagen duren voordat ze terug is, je moet proberen te leven zonder haar.” Ik wou protesteren, maar Tom liet me er geen woord tussenwringen en ging verder. “Ik weet dat je van haar houdt, maar je moet je eigen leven leiden. Je moet weten dat ze weg is om Lynn te helpen, niet omdat ze weg wou. Ze zou even graag bij jou zijn als jij bij haar, maar je moet even op je tanden bijten en geduld hebben.” Toms speech was nog nooit zo rechtuit, emotioneel en begrijpend geweest. Hij had groot gelijk, dat wist ik maar toch... “Maar Tom, wat als Nele hťt meisje voor mij is?” “Ik weet dat je daarin geloofd, maar wat als ze het niet is? Maar ok stel dat Nele het meisje is waar je de rest van je leven mee wilt delen, is het dan niet de moeite waard om te wachten tot ze terug komt? En om dan de gelukkige Bill te zijn die zij kent?” met die woorden sloot Tom af, hij stond op en liet me weer alleen. ** Het gejuich en gegil in de zaal drong door tot in de kleedkamer. Ik zat weer bij de jongens en ieder was zich op zijn manier aan het voorbereiden op de show. Toms uitleg had me wakker geschud, ik ging me nu volledig op het optreden concentreren, ik ging even niet aan het gemis van Nele denken. “Jongens het is zover.” We stonden alle4 op, ik keek nog even naar mijn gsm en een glimlach vormde zich op mijn lippen. “Dag, lieverd, ja ik ben goed aangekomen en alles gaat hier (nu nog) goed. Lynn en ik hebben eerst wat bijgebabbeld en plezier gemaakt en morgen komt het moeilijk deel, dan gaan we met haar ouders praten. Ik mis je ook verschrikkelijk, maar mijn plaats is nu even hier. Ik heb Lynn ook gemist en het doet me plezier om haar weer te zien. Ik hou ook van je! En ‘k ben zo snel mogelijk weer thuis. Succes met het concert straks!! Xxxxxxxx” Dit was het oppeppertje geweest dat ik nodig had, ik voelde me weer een heel pak beter en spurtte achter de jongens aan, naar het podium. Het concert werkte als een soort pijnstiller, ik voelde het gemis van Nele niet meer (wat misschien ook door haar berichtje kwam) en ik zong de longen uit mijn lijf. Het gaf een immens gevoel om te spelen voor zoveel mensen en het geluid dat het publiek produceerde was luider dan ik ooit gehoord had, ik moest in de micro schreeuwen om er bovenuit te komen als ik iets wou zeggen, maar het voelde goed. 10.000 man dat de liedjes die ik met hart en ziel had geschreven en waar ik steeds een stukje van mezelf inlegde, meezong was een gevoel dat ik nooit zou vergeten.

29) GIRLSNIGHT

Neles pov: Met vier zaten we aan tafel in de keuken van mijn vroegere huis. Voor Lynns moeder was het goed geweest dat Lynn hier een nachtje kwam slapen en voor Tanja en haar man was het gelukkig ook goed geweest. Ik had hen al wel honderd keer bedankt voor hun gastvrijheid en omdat Lynn hier ook mocht blijven slapen. “Het was echt lekker Tanja.” Zei ik als mijn bord leeg was. Iedereen was klaar en ik stond op en begon de tafel af te ruimen. “Laat dat maar Nele, dat doen wij wel, jij hebt bezoek.” Ik zette de borden op het aanrecht “Bedankt Tanja.” Lynn stond ook op en ik sloeg een arm over haar schouders “Wel dan denk ik dat wij maar eens een avondwandeling gaan maken, zeker?” “Wel voor het donker weer thuis, he meisjes.” We knikten en liepen samen de deur weer uit. We slenterden een beetje door de straten en kwamen zonder een woord over onze bestemming gezegd te hebben, uit bij het speeltuintje waar we vroeger uren samen doorbrachten. We gingen allebei op een schommel zitten, ik voelde me weer even kind en spontaan zag ik weer alles wat we hier beleefd hadden voor me. Een meisje met blond en de andere met donker haar speelden in het zand en maakte een zandkasteel...Een tijd waar we nog geen zorgen en verplichtingen hadden, een tijd waar we zonder grenzen konden spelen en plezier maken. Een groepje kinderen uit de lagere school die samen verstoppertje speelden...De lagere school was een moeilijke tijd geweest voor mij. Vaak werd ik gepest of uitgesloten en dan werd ik ineens weer tot de groep toegelaten. Het was verwarrend en ik wist nooit wie mijn echte vriendinnen waren, behalve Lynn dan, zij was me altijd trouw gebleven. Zij was de enige die me steunde en voor me op kwam. Lynn die me troostend over mijn haar aaide terwijl ik uithuilde bij haar onder de grote treurwilg... Op dat moment leek het alsof ik nooit meer nog gelukkig zou kunnen zijn, mijn hart was gebroken en mijn wereld was in elkaar gevallen toen die ene jongen mijn gevoelens niet beantwoordde. Lynn was er voor mij geweest, ze had me getroost wanneer ik het nodig had, ze had me opgebeurt wanneer ik het nodig had, ze was mijn beste vriendin. Nu besefte ik hoe stom het toen allemaal eigenlijk was. Mijn wereld leek kapot te gaan door een jongen, en toen kon ik zelfs nog niet beseffen wat liefde was. Nu deed ik dat wel, ik hield oprecht van Bill en wou hem nooit meer kwijt. Lynns stem onderbrak mijn gedachten “Nele, hoe ben je van plan om dit allemaal op te lossen?” ze stelde de vraag waar ik me ook al dood had over gepiekerd. “Ik denk dat het beste wat we kunnen doen is het aan je moeder te zeggen.” “Maar Nele..” “Het spijt me Lynn, ik zie geen andere oplossing, je moeder heeft het recht dit te weten, we zien daarna wel wat er gebeurt. Maar wat het ook is, ik blijf hier bij jou om je te steunen.” Lynn had geen argumenten meer om te protesteren, ze wist dat ik gelijk had. “Kom, we gaan naar huis, het begint te schemeren.” **Met het licht gedimd en pot chocolade ijs dicht bij de hand zaten mijn beste vriendin en ik in de zetel te gieren van het lachen. Zoals altijd hadden we 3 film gekozen. Eerst een komedie, dan een thriller en om weer te ontspannen eentje met veel romantiek of drama. Nu lagen we dicht bij de rare movekes en hilarische uitspattingen van Jackie Chan. ** Se7en stond als 2de op het programma, vol spanning en beiden met een kussen vast, keken we hoe er weer iemand een zonde onderging. De spanning was te snijden, ik zat op het puntje van de zetel en beet nu bijna in mijn kussen... “BOE!!!” we schoten wel 10 cm de lucht in van het verschieten. Ik draaide me vliegensvlug om en zag een luidlachende Dirk in het deurgat staan. “Dat was zo niet grappig!” “Oh jawel!” Tanja kwam nu naast haar man staan. Ze waren nog even naar de stad geweest en waren nu dus blijkbaar thuis gekomen. “Wij gaan slapen, meisjes.” We zeiden goedenacht en keken verder naar de film. ** Om te bekomen van de schrik was er na Se7en, A Walk To Remember. Een portie romantiek met veel drama, een knapperd die meespeelde en traantjes die op het einde van de film over onze wangen vloeiden. Ik geeuwde luid na onze laatste film, “Ik ben echt moe, we gaan misschien maar beter slapen.” Lynn schudde haar hoofd en ik keek haar verbaasd aan. Ze greep naar haar zak, rommelde er even in en haalde er dan een vierde dvd uit. “Ik vind dat we de traditie van 3 film vanavond even moet breken, en omdat je moe bent moet je je terug wakker DANSEN!” Ik zag nu duidelijk dat ze Highschool Musical vast had. We waren beiden meteen verslaafd geweest aan de film, konden alle liedjes meezingen en dansten elk dansje zonder problemen mee. Zelf na de zoveel keren dat we hem gezien hadden waren we de film nog steeds niet beu. “Ok daarvoor kunnen we een uitzondering maken.” Zei ik lachend terwijl ik de dvd aannam en hem opstartte. We dansten, lachten en zongen, maar na eigenlijk wel een intensieve –door het dansen- 2uur waren we nu echt wel doodop. Strompelend vonden we de weg naar de logeerkamer waar al een luchtmatras was bijgelegd voor Lynn. Ik viel met mijn kleren aan, neer op mijn bed en hoorden een luide plof van Lynn op de matras. Een fluisterende stem van Lynn zei nog net “Bedankt dat je naar hier bent gekomen, Nele.” En daarna werd alles zwart.

30) HET MOMENT VAN DE WAARHEID

30) HET MOMENT VAN DE WAARHEID

Lynns pov: Mijn hart klopte sneller en sneller tegen mijn borst met elke stap dat ik in de richting van mijn huis zette. Het betekende heel veel voor me dat ik dit niet alleen moest doen en dat Nele naast me liep, ik keek naar haar, ze lachte en nam mijn hand als een steundend gebaar. Nele was mijn beste vriendin, dat was ze altijd al geweest en dat zou ze altijd blijven. We waren 2 handen op 1buik, en kenden elkaar door en door, Nele begreep me zoals niemand anders. Mijn handen begonnen te zweten en te beven. “Het komt wel goed.” Zei Nele, maar ik wist dat zo zeker nog niet. Ik stond op het punt het huwelijk van mijn ouders kapot te maken, maar er was geen andere optie. De deur ging open en ik stond oog in oog met mijn moeder. De angst bekroop me en ik wist niet of ik het wel echt zou kunnen, maar ik moest. M’n vader was gelukkig niet thuis, met z’n drieŽn gingen we aan de keukentafel zitten. “Mama, ik moet je iets zeggen.” Nele kneep even in mijn hand en ik ging verder. “Ik..papa...papa heeft mij weer geslagen.” Mijn moeders ogen werden rood en waterig. “Zeg alsjeblief dat het niet waar is!” snikte ze. “Het spijt me mama, sorry, maar het is echt waar.” Ik huilde nu samen met mijn moeder. Ze stond op en nam me in haar armen. “Oh meisje toch...” ze aaide over mijn haar en zo bleven we nog een tijdje geruisloos staan met Nele, die zich nu te veel voelde, nog zittend op de keukenstoel. Mijn moeder liet me weer los en stormde de trap op. Nu gaf Nele op haar beurt me een knuffel. “Je hebt het goed gedaan.” Een luid gebonk op de trap vertelde me wat ik gevreesd had. We liepen naar de hal “Nee, mama alsjeblieft! Nee!” ze droeg een grote koffer de trap af, de koffer met mijn vaders spullen in. “Het spijt me Lynn, ik kan niet met een man samen wonen die mijn dochter slaat, zeker niet als hij al een 2de kans heeft gehad.” haar verdriet was nu overgegaan in woede, maar mijn tranen stroomden nu nog harder over mijn wangen. “En wat gaat er met mij gebeuren?!” schreeuwde ik nu naar haar. “Als jullie gaan scheiden, wat gebeurt er dan met mij?! Word ik dan zo’n co-ouderschapkind?! Dan moet ik Šlleen naar papa en kan hij me zeker slaan!” ik viel op mijn knieŽn neer en hoorde Nele en mama naast me neer komen en voelde hun handen op mijn rug. “Waarom moet het zo moeilijk zijn!!!?” “Omdat het leven niet eerlijk is.” Fluisterde Nele in mijn oor. Neles pov: We waren weer bij Tanja thuis, ik kon Lynn niet zomaar bij haar thuis achterlaten. Ze was er helemaal kapot van en ze had nog niks anders gedaan als gehuild. Ik probeerde haar te troosten, maar tevergeefs, niets leek te helpen. Uiteindelijk besloot ik dat ze gewoon tijd nodig had, dus liet ik haar alleen. Tegen 10 uur kwam ik weer boven, Lynn lag nog steeds op dezelfde plek, met haar wangen nat en haar make-up helemaal uitgelopen van de tranen. Ze sliep. Zacht deed ik mijn pyjama aan en ging ook slapen. ** “NEE!!” ik schrok wakker uit mijn slaap. Lynn zat rechtop op de matras, ze keek me aan en begon weer te wenen. Ik klom onder de lakens vandaan en ging naast haar zitten. Troostend legde ik mijn arm rond haar schouder. “Hoo, ik wil hier zo graag weg, weg van alle miserie hier. Waarom Nele? Waarom moet dit juist allemaal met mij gebeuren? Waarom?” Ik had geen antwoord, niemand had dat. Ze legde haar hoofd op mijn schouder en huilde zachtjes. Ik suste haar en uiteindelijk viel ze toch in slaap. ** We zaten aan de ontbijttafel. Lynn met grote wallen onder haar ogen van de weinige en door nachtmerries verstoorde slaap. Ik had zelf ook niet veel slaap gehad en had het grootste deel van de nacht liggen piekeren en nadenken, maar het had iets opgeleverd, ik had misschien een oplossing gevonden. “Lynn, ik denk dat ik een oplossing heb gevonden.” Haar bruine ogen straalden een klein beetje meer. “Wat dacht ja van een vakantie bij mij in Duitsland?” mijn vriendin keek me verward aan. “Wel, vannacht zei je dat je hier weg wou, en ik denk eigenlijk ook dat dat het beste is, zo kunnen je ouders de scheiding samen regelen en zit jij er niet zo middenin. Als alles hier dan rustiger is geworden kan je gewoon weer terug komen – en waarschijnlijk zal je dan bij je moeder mogen wonen.” Blijkbaar was het een goed plan geweest want op Lynns droeve gezicht verscheen weer een lach. “Oh, Nele het is echt een geweldig idee, dan kan ik alles hier even achter mij laten, maar mag dat wel van je ouders? En van de mijne?” “We zullen het straks aan je moeder gaan vragen en die van mij zullen we rap weten.” Ik nam mijn gsm tikte het nummer in en hoorde even later de stem van mijn moeder aan de andere kant. “ Het is goed voor mama!” schreeuwde ik door de kamer. “Je komt 3weken bij ons logeren!” we sprongen rond in de keuken en vergaten even de problemen, we waren al blij dat we een (voorlopige) oplossing hadden. Ik besefte door het telefoontje naar mama dat ik Bill gisteren niet gebeld of ge-sms’t had en voelde me plots schuldig en miste hem weer ontzettend. “Vind je het erg als ik naar Bill bel?” vroeg ik Lynn. Ze schudde haar hoofd en liep weer naar boven, haar tanden poetsen veronderstelde ik. Voor de 2de keer typte ik een nummer in op mijn gsm, maar nu dat van Bill. “Hallo, met Bill” het deed me ontzettend veel deugd om zijn vertrouwde stem weer te horen. “Hej, ik ben het.” Zei ik hem in het Duits. Meteen kwam er een hele reeks van lieve dingen over hoe hij me miste, hoe het concert was geweest en ik vertelde hem over alles wat er hier op die 2dagen was gebeurd en dat Lynn 3weken mee naar Duitsland zou komen. Maar het aller-gelukkigst was Bill met het horen van het nieuws dat ik nog op tijd zou zijn voor hun tour. Hoe we het zouden doen met Lynn, wisten we nog niet, maar zoals altijd was er daar weer een oplossing voor en zou alles op zijn pootjes terechtkomen. Na een halfuur lang vol gepraat te hebben moest ik toch afleggen. ‘Kunnen we nu dan eindelijk vertrekken?” vroeg Lynn lachend.

31) CONFRONTATIE

“Het is goed.” Zei de moeder van Lynn met tegenzin. Ze had ingezien dat dit het beste was en dat zo Lynn geen last zou hebben van alle problemen die de scheiding zouden meebrengen. Lynn liep snel naar boven en kwam 10 minuten later met een grote reistas naar beneden. “Ik ben klaar, wanneer vertrekken we?” ik lachte, ze had er echt zin in en wou de band ook graag ontmoeten. “Ik ga ook naar huis mijn tas maken en tegen deze middag zal er een chauffeur hier zijn voor ons naar Duitsland te brengen.” “Wel dan is het tijd voor afscheid zeker.” Zei Lynns moeder met tranen in haar ogen. Ze stond op en nam haar dochter in haar armen. “En jij moet goed op haar passen, ok?” ik knikte en dat was blijkbaar genoeg want ze gaf Lynn nog en kus en liet haar weer los. “Ik ga je missen, lieverd.” “Ik jou ook mam, tot over 3 weken.” Een laatste knuffel en we waren klaar om te vertrekken. We openden de voordeur maar tot onze grote verbazing stond Lynns vader daar. Het was niet echt een blij weerzien. Hij keek naar de reistas “Dacht je zomaar te vertrekken zonder afscheid te nemen?” Zei hij op een kille toon, een rilling ging over heel mijn lijf en ik zag de angst in Lynns ogen. Maar de kille toon ging over in een warme, vriendelijke stem. “Lynn, het spijt me echt, je weet dat ik je geen pijn wou doen, het is gewoon sterker dan mezelf. Ik wou je echt niet wegjagen.” Lynn liet zich niet doen door de vriendelijke woorden: “Daar is het dan nu toch te laat voor.” “Je hebt gelijk, het spijt me.” Een traan rolde nu over zijn wang. Lynn stapte hem voorbij zonder hem nog een blik te gunnen, ik zei nog snel dag tegen haar moeder en liep achter haar aan. “Ik hou van je.” Riep haar vader nog, maar ik betwijfelde of Lynn het nog wel wou horen. ** Ik smeet snel al mijn kleren, toiletgerief en ondergoed in mijn tas terwijl Lynn maar doorraasde over haar vader. “Wat moest hij daar nu weer komen doen? En dan denken dat hij met die vriendelijke woorden het goed kon maken? Wat denkt hij wel? En “ik hou van je” hoe clichť, ...” en zo ging het nog een tijdje door. ** Dezelfde chauffeur als de vorige keer kwam ons rond 12uur halen. We zeiden dag tegen Tanja en Dirk en bedankten hen nog eens en liepen naar de auto “Zie je wel dat ik je snel terug zou brengen” zei de chauffeur lachend. “Weet Bill al dat je vandaag komt?” “Nee, ik wil het als een verrassing houden, maar eum hoe heet je eigenlijk?” Die vraag was in me opgekomen nadat hij vorige keer weer was weggereden, ik vond het heel vervelend om iemands naam niet te weten. “Victor.” “Wel Victor, breng ons dan als de bliksem naar Duitsland, alsjeblieft.” “Komt in orde dames.” Hij startte de auto en ik nam weer afscheid van BelgiŽ.

32) NAAR DE KERMIS

In de auto moest ik Lynn zowat alles vertellen wat er te vertellen viel over de jongens, wat er te doen was in Duitsland en over de concerten. Victor had de radio luid opgezet en met z’n drieŽn zongen we elk liedje luidkeels mee, of we de tekst nu kende of niet. Tegen de avond kwamen we in Duitsland, we reden meteen door naar Tom en Bills huis in de hoop dat ze daar zouden zijn. Victor parkeerde de auto voor hun huis, en zo te zien hadden we geluk, ook Toms auto stond daar geparkeerd. Ik kwam als eerst bij de deur aan, helemaal in de wolken dat ik Bill weer zou zien. Ik belde aan, en iets later kwam mijn vriend de deur open doen. “Nele!!” riep hij dolblij en verrast, hij nam me in zijn armen, tilde me even boven de grond en drukte zijn lippen op de mijne. Oh, wat had ik zijn tedere kussen gemist. “Hum, hum” het subtiele kuchje van Victor deed ons onze kus verbreken. “Ik moet weer verder rijden, ik zal jullie bagage binnen zetten, jullie zullen wel thuis geraken zeker.” We hielpen snel even met de tassen en liepen dan de living binnen, Lynn een beetje verlegen achter me aan. Tom, Georg en Gustav zaten in de living, ze kwamen op me aflopen en gaven me allemaal een dikke welkomsknuffel. “En wie is je mooie dame daar op de achtergrond?” vroeg Georg benieuwd. “Oh, sorry, jongens, dit is Lynn. Lynn dit zijn de jongens.” Een beetje verlegen zei Lynn dag. “Je moet niet zo verlegen zijn, wij bijten niet hoor.” Grapte Gustav. “Eum, Nele..mijn Duits is niet zo goed.” Lynn kon wel wat Duits, maar niet echt goed dus vertaalde ik snel wat er gezegd werd. De jongens hadden het nu ook in de gaten en babbelden nu gebroken Engels met af en toe een woordje Duits ertussen. Lynn probeerde zelf ook haar best te doen en sprak Engels en Duits door elkaar, ondertussen naar mij kijkend om te helpen met haar Duits. Ze leek zich wat meer te ontspannen, en als snel was er een gezellige sfeer. Gelukkig vroegen de jongens niks over haar ouders, want ik dacht niet dat ze daar nu over wou praten. Ik hoorde lawaai van buiten komen. “Jongens wat is dat geluid?” “Dat, mijn beste Nele, is muziek.” Zei Gustav. “Ja, dat had ik ook wel door hoor.” Zei ik hem nepgeŽrgerde. “Dat is de kermis, die staat hier vanavond de laatste keer.” Vertelde Bill me. “Wat doen wij hier dan nog!?” ik sprong uit de zetel op. “Komaan, rechtstaan, wij gaan naar de kermis mensen!” Iedereen vond het een goed idee, dus vertrokken we met zen zessen naar de kermis. De flitsende lichten en de luider wordende muziek vertelden ons dat we dichter kwamen. We waren te voet vertrokken omdat de kermis maar een paar straten verder stond. Ik liep hand in hand met Bill, Lynn en de jongens achter ons. Ze kon het blijkbaar goed met hen vinden, ze hadden een middenweg gevonden tussen de talen en konden elkaar nu toch verstaan. Voor mij was het allemaal gelijk nu had ik even tijd met Bill alleen, ik had hem toch zo ontzettend gemist. Bills pov: Mijn geluk kon niet op toen Nele plots voor mijn deur stond. Ik had haar verschrikkelijk gemist en haar dan als verrassing weer te zien, weer te mogen kussen was een geweldig cadeau geweest. We liepen nu tussen de kermisattracties en kraampjes door. Ik keek naar mijn vriendin. “Je weet toch dat we vandaag 3 maand samen zijn he?” Ze lachte en knikte “Zullen we onszelf dan maar iets cadeau doen?” “Dat jij hier bent is het allergrootste cadeau dat je me had kunnen geven.” Ze lachte en was blijkbaar blij met mijn oprechtheid. Ze trok me mee naar een suikerspinkraampje. Ze zei iets in het Nederlands tegen de verkoopster dat ik niet kon verstaan, maar zo te zien had Nele om een extra grote gevraagd. “Die krijgen we nooit op”!” zei ik lachend tegen mijn meisje. “Wij helpen wel!” hoorde ik achter me. Gustav, Georg, Lynn en Tom waren achter ons aangekomen en hadden blijkbaar ook wel zin in een suikerspin. Nele betaalde en kwam met het grote ding voorbij ons. We liepen achter haar aan om een stukje te bemachtigen. Iedereen scheurde lachend een stukje van de grote suikerspin af. In plaats van mijn stukje in mijn eigen mond te steken deed ik teken naar Nele, ze deed haar mond wijd op en zoog nog net iets langer op mijn vinger dan nodig was. Lachend wandelden we verder. Na wat wandelen en de suikerspin die nu helemaal op was, verteerd te hebben, hoorde we een suizend geluid dat over onze hoofden heen kwam. Al onze ogen waren nu gericht op de grote bol die aan een soort katapult vast hing met een rekker en zo op en neer vloog in de lucht terwijl de bol zelf ook nog rond draaide. “Daar moeten we in!!!” schreeuwde Nele enthousiast. “Wat!? We hebben net een hele suikerspin op.” Zei Lynn tegen haar vriendin in het Engels. “Die is al lang verteerd, komaan!!” Lynn twijfelde toch een beetje. Gustav ging naar haar en sloeg zijn arm rond haar schouders. “Je moet niet bang zijn hoor, ik zal naast je zitten.” Lynn lachte even en liep met Gustav naar Nele die al bijna bij de ingang stond, ook Tom en Georg en ik volgden hen, klaar voor een nachtelijk ritje. We hadden geluk, er stond niet zoveel volk en het was dus rap onze beurt. Er was net plaats voor zes personen dus zat ik naast Nele, haar hand vasthoudend en aan haar andere kant zat Tom. We zaten rug aan rug met Georg, Gustav en Lynn die tussen hen inzat. We kenden haar nog maar net, maar ze was een toffe en kon ondanks haar problemen thuis toch nog plezier maken. Nu dat ze hier 3 weken zou zijn, zouden we haar ook meer zien, maar we hadden daar geen bezwaar tegen, ze was een vriendin van Nele dus een vriendin van ons. De muziek startte en de bol werd voor de eerste keer in de lucht gehesen, deze keer nog zachtjes en niet zo hoog, maar naarmate we hoger gingen, gingen we ook sneller. Een luide klik en de bol zelf was nu ook los, hij begon te cirkelen om zijn eigen as, Nele kneep even in mijn hand en gilde toen van plezier. Even later klonken er zes gillende stemmen door de warme avondlucht. *** Het was donker en laat tegen wanneer we weer bij het huis aankwamen. Stiekem hoopte ik dat het te laat was voor de meisjes om nog naar huis te gaan. Gustav en Georg zouden in ieder geval blijven slapen, want we hadden morgen een optreden, maar ik hoopte dat ik vannacht niet meer alleen moest slapen. Ik draaide de sleutel om in zijn slot en liet iedereen binnen. “Bill, lieverd, mogen wij hier een nachtje blijven?” vroeg Nele lief. “Ik zou niets liever hebben.” Antwoordde ik haar. “Eum, waar moet ik slapen jongens?” vroeg Lynn een beetje ongemakkelijk. Dat was een probleempje waar ik niet aan gedacht had, we hadden wel 2 logeerkamers maar die waren al ingenomen. “Je mag altijd wel bij mij slapen.” Zei Tom met een knipoog. “Nee, dat kan ik haar niet aan doen.” Vuurde Nele terug. “Ok, dan.” Verslagen slenterde Tom de trap op met Georg die hem vermoeid ook volgde. “Kom maar met mij mee.” Zei Gustav tegen Lynn. Dit was nu al de tweede keer op 1 avond dat hij zich ‘opofferde’ voor Lynn, ik vroeg me af of er daar iets aan het groeien was, of dat Gustav gewoon bezorgd was om haar. Nele had het ook gezien en lachte nu geheimzinnig naar Lynn die achter Gustav de trap op ging met haar tas en nog goedenacht riep naar ons. Ik deed de voordeur weer op slot en liep nu met Nele naar mijn kamer, blij dat ik de nacht niet alleen moest doorbrengen, maar met de persoon waar ik zoveel van hield.

33) VAKANTIEGEVOEL

33) VAKANTIEGEVOEL

Neles pov: Tegen half 1 werd ik wakker in Bills armen. Ik knipperde even met mijn ogen en zag de vertrouwde omgeving van zijn kamer. Bills bloot bovenlichaam ging nog rustig op en neer, ik wou hem niet wakker maken dus sloop ik stilletjes uit bed, naar de badkamer voor een frisse douche.*** Wanneer ik in de keuken aankwam zaten Georg, Gustav en Lynn aan de keukentafel de praten. “En goed geslapen bij Gustav, Lynn.” Vroeg ik op een plagerig toontje in het Nederlands zodat de jongens het niet verstonden. Ze lachte even “Straks”. Nu maakte ze me toch echt nieuwsgierig. Ik zette me neer op een stoel en at mijn ontbijt, buiten scheen het zonnetjes mooi en ik kreeg spontaan een gevoel om heel de dag buiten te zijn. Bill kwam een halfuurtje later ook naar beneden. “Ik miste je al.” Zei hij nog slaperig. Ik drukte hem een kus op zijn lippen en schonk ontbijtgranen uit voor hem (Ik wist ondertussen al goed welke hij graag at). “Wat zeggen jullie ervan om vandaag te gaan zwemmen?” zei hij plots. “Het is zo’n mooi weer, en er is hier een buitenzwembad met zonweide niet zo heel ver vandaan.” Het was alsof hij mijn gedachten van daarnet gelezen had. “Overmorgen vertrekken we op tournee, vanavond is er een optreden en morgen zullen we de hele dag alles moeten inpakken dus is dit het perfecte moment.” “Ok, schat goed idee, maar dan moeten Lynn en ik toch even langs mijn thuis want we hebben geen zwemkledij bij.” “Ok, goed, we rijden er wel langs. Iedereen akkoord?” Gustav, Georg en Lynn knikte. Ik sprong op liep terug naar de living de trap op naar Toms kamer. Ik klopte 3 keer hard, stormde naar binnen en liet me vallen op zijn bed. “Kan je me niet iets zachter wakker maken?” vroeg hij in zijn ogen wrijvend. “Nee, want wij gaan zwemmen en je moet nu opstaan want we moeten op tijd weer terug zijn voor het concert. Komaan, uit je bed!” ik kroop weer van zijn bed en smeet nu het deken van hem af. Hij rolde zich als een bolletje op, ik opende nu de gordijnen zodat er een straalzonlicht op Toms gezicht terechtkwam. “Oh, Nele, moet het echt!?” “Jaa!!” ik liep terug naar de deur. “Als je over een halfuur niet beneden klaar staat en ik ontdek dat je hier nog ligt zal er een emmer met koud water me vergezellen om je wakker te komen maken.” Hij kreunde even en rekte zich uit. *** Ik rommelde in mijn kast op zoek naar 2 bikini’s. Ik was van mezelf uit nogal rommelig en de kleren in mijn kasten lagen dus allemaal door elkaar, wat vandaag dus zijn nadeel toonde. Dit was de eerste keer dat Lynn mijn nieuwe kamer zag en aan haar openvallende mond te zien veronderstelde ik dat ze goed gekeurd was. Mijn kamer was veel groter dan mijn vorige, was geverfd in een soort blauwe tint en beige wat samen een mooie combinatie maakte, ik had een deeltje muur uitgekozen waar alle foto’s van mijn vriendinnen en familie in BelgiŽ omhoog hingen, had een groot raam dus veel lichtinval en een groot hemelbed. “Ok Lynn, vertel nu eens, wat dat is met jou en Gustav!” “Er is niet echt iets hoor, we hebben gisterenavond gewoon nog heel lang gepraat. Hij begrijpt me en ik kan echt goed met hem praten. Ik heb hem zowat alles verteld over mijn ouders, ook al kende ik hem nog maar een paar uren het voelde juist aan.” Ik keek even op uit de kast. De eerste rode bikini was gevonden, ik smeet hem naar Lynn toe, we hadden dezelfde maat dus dat was in veel opzichten altijd al makkelijk geweest. Als Lynn onverwacht blijf slapen had ik altijd wel iets dat ze kon dragen of omgekeerd ook, onze smaak van kleren was ook ongeveer dezelfde en nu kwam het dus weer van pas. Ik dook weer in de kast. “Dus...je hebt zowat je hele leven aan Gustav toevertrouwd zonder dat er verder ‘iets’ is?” vroeg ik Lynn ongelovig. “Ja.” Ze aarzelde niet in haar antwoord dus geloofde ik haar op haar woord. “Gustav is als een heel goede vriend voor mij geworden, een soort grote broer die ik nooit gehad heb.” Ik had eindelijk mijn groene bikini met witte streepjes gevonden. “Ok, dan weet ik alles wat ik moest weten.” Zei ik lachend. Ik propte onze bikini’s en handdoeken nog in een funkie zomertas en liep achter Lynn de trap weer af, zei nog even dag tegen mijn ouders, die ik nu terug zag na deze paar dagen en liep de deur uit. De jongens zaten al een tijdje in de auto te wachten. “Daar zijn jullie eindelijk!” riep Gustav door het raam. Hij zat vooraan, Tom aan het stuur(want we reden met zijn auto) en Georg en Bill achteraan. Lynn zette zich naast Georg en ik op me Bills schoot. Het was druk bij het zwembad (logisch met zo’n mooi weer), maar we vonden toch nog een plaatsje voor onze handdoeken te leggen en spullen te zetten. Omdat het zo druk was hadden we ook minder kans dat de jongens herkend zouden worden, maar omdat ze hier nu eenmaal in de buurt woonden en hier al vaak geweest waren kende de meeste mensen hen al en vielen ze hen niet meer lastig. “Op een paar uitzonderingen na dan.” Dacht ik bij mezelf toen 3 meisjes in onze richting renden. De jongens deelden snel handtekeningen uit terwijl wij ons gingen omkleden. (De jongens hadden van thuis hun zwemshort al aan dus moesten zich niet meer omkleden.) “Moet er hier iemand ingesmeerd worden?” vroeg Bill me nadat de meisjes weer vertrokken waren en wij weer aankwamen. “Dat mag altijd.” Ik haalde de bus zonnecrŤme uit mijn zak. Bill nam die gretig aan en begon mijn rug in te smeren/te masseren. Wanneer mijn masseersessie voorbij was het zijn beurt. Nog even bleven we zonnen en wat babbelen, maar daarna voegden we ons bij Gustav, Tom, Georg en Lynn die al druk aan het spelen waren in het water. Tom sprong uit het water. “Is het water koud?” vroeg ik hem. “Dat zul je snel merken!” hij nam me vast en smeet me in het ijskoude water. “Aah! Tom Kaulitz, daar zal je spijt van hebben.” Ik voelde de kou van het water al niet meer, ik wou weer uit het water komen voor mijn wraak, maar Bill was me voor. Hij duwde Tom het water in die iets later weer boven kwam en “Verrader” schreeuwde naar zijn broer. Bill maakte een ‘tja-gebaar’ en lachte naar me. “Bedankt schatje!” Iedereen lag in een deuk van het lachen, Bill spurtte even terug naar de zakken en kwam weer terug met een balletje. Hij sprong het water in en gooide het balletje naar mij. Het monde uit tot een leuk spelletje en we amuseerden ons kostelijk. Na een tijdje spelen fluisterde Lynn iets in mijn oor. We baadden ons een weg door de mensen naar de kant van het zwembad.“Naar waar gaan jullie?” vroeg Bill. Ik deed alsof ik hem niet hoorde en lachte alleen maar even. Samen met Lynn liep ik naar het ijskraampje. Het zou wel even wachten worden want er stond een lange rij voor ons. “En, amuseer je je een beetje hier?” vroeg ik aan mijn beste vriendin. “Ja hoor, echt de jongens zijn zo lief voor me, en ze nemen me zo meteen in de groep op – daar was ik wat bang voor - . Nog eens bedankt dat ik met je mee mocht!” “Dat is heel graag gedaan en ik zei toch al dat de jongens super tof waren.” Ik keek even in hun richting ze speelden met de bal, duwden elkaar onder, ze maakten plezier. Ik keek naar Bill, ik had het echt met hem getroffen. “Wat gaan we eigenlijk doen als de jongens op tournee gaan? Ik weet dat jij mee mag, maar wat gebeurt er met mij?” vroeg Lynn. Ik dacht even na. “Jij gaat gewoon mee, ik kan Bill niet missen en jij bent hier nu dus je gaat gewoon mee. Ik moet het hen nog wel vragen, maar dat zal wel geen probleem zijn.” Ze lachte als teken van dank. Het was onze beurt, we bestelden 6 magnums, in de hoop dat de jongens het zouden lusten, maar ik was er vrij zeker van dat ze dat zouden doen. Georg zag ons weer aankomen wandelen met de ijsjes in onze handen, zijn oogjes begonnen spontaan te blinken en hij was als eerste bij ons voor zijn ijsjes in ontvangst te nemen, gevolgd door Bill, Tom en Gustav. Zoals ik dacht gingen de ijsjes er goed in bij de jongens. We zaten nu in het gras op onze handdoeken te genieten van ons ijsje en het gezelschap van elkaar met het zonnetje boven ons dat onze huid bruinde, eindelijk had ik het gevoel dat het vakantie was.

34) INPAKKEN

Die avond gingen ik en Lynn mee met de jongens, Lynn vond hun muziek niet echt goed dus wuifde we hen even uit, wenste hen succes en liepen terug naar de kleedkamer om daar te wachten. De band nam het Lynn helemaal niet kwalijk dat ze hun muziek niet zo graag hoorde, ze vonden het maar normaal dat er ook mensen waren die geen fan waren. Mijn beste vriendin en 4 beste vrienden (waaronder mijn lief) waren op 2 dagen heel goed bevriend geraakt, kon het nog beter? Ik had niet echt gedacht dat ze het niet goed met elkaar zouden kunnen vinden, maar stel dat het zo geweest zou zijn, dan had ik telkens weer tussen 2 vuren gestaan, moest ik elke keer kiezen tussen Bill (en de jongens) en Lynn. Gelukkig was dit niet zo en waren we nu 1 groep vrienden en moest ik me nergens zorgen om maken. Na het concert kwam de band met een glimlach om hun mond de kleedkamer weer binnen, alles was dus goed verlopen. In speedtempo vertelden ze over het concert, de specialere dingen, de spandoeken waar telkens weer op stond ‘BILL ICH LIEBE DICH’ (of de namen van 1 van de andere). “Ze moesten eens weten.” Zei Bill, hij sloeg zijn arm rond mij “Ik ben al lang bezet en wil niemand anders meer!” “Wel je zou ook niet meer moeten proberen, ik laat je nooit meer gaan!” vertelde ik hem lachend en drukte een lange kus op zijn lippen. Het maakte me niks uit dat we toeschouwers hadden die allemaal ‘oooo’ en ‘ooee’ riepen, ik zag Bill doodgraag en iedereen mocht dat zien. “Zouden we eigenlijk de fans het niet eens moeten vertellen?” vroeg ik hem stilletjes. De anderen waren nu in een gesprek verwikkeld dus kon ik even met Bill praten. “Ik bedoel, als ik nu mee ga op tour en de paparazzi enz, ik heb liever geen roddels en dat we het de fans eerlijk zeggen.” Bill keek me bedenkelijk aan. “Het is gewoon mooi hoe je nadenkt over al die dingen, wat het best is voor de fans enz, nog een van de redenen waarom ik van je hou. En ja je hebt gelijk we zullen het hen moeten zeggen, ik zal er werk van maken.” Ik lachte “Bedankt schat.” ’s Avonds gingen Lynn en ik weer bij mij thuis slapen, om toch nog een nachtje thuis te zijn voor we weer vertrokken mee op tour. Ik had Bill even apart genomen en gevraagd of het nu ok was dat Lynn mee ging en dat was meteen in orde, net zoals voor de andere jongens. Ik moest Lynn eerst een rondleiding geven aangezien we vorige keer maar heel even binnen waren geweest en meteen waren doorgelopen naar mijn kamer. Voor het slapengaan babbelden we nog even over de ‘meisjesdingen’ en beslisten dan maar dat we beter zouden gaan slapen. Morgen zou het een lange dag worden, we moesten inpakken, hadden beloofd de jongens te helpen en die avond laat zouden we nog vertrekken met de bus zodat we de volgende dag in Nijmegen in Nederland zouden aankomen, waar die avond de aftrap van de tour zou worden gegeven. *** De volgende morgen liep mijn wekker om 9 uur af. Ik rekte me geeuwend uit en zag dat Lynn al wakker was en nu voor het raam stond. Ik liep naar haar toe, een kleine traan rolde zacht over haar wang. Ik sloeg mijn armen om haar heen, we hoefden niets te zeggen, ik wist wat er door haar hoofd spookte en er viel niets meer te zeggen. Lynn zou dit moeten verwerken en dat vergde nu eenmaal tijd. “We gaan ons beter klaarmaken en inpakken.” Zei ze uiteindelijk. Lynn ging als eerste douche terwijl ik al vanalles klaarlegde om mee te nemen, daarna draaiden de rollen zich om. Na ons ontbijt keerden we terug naar de kamer en zochten al onze spullen bij elkaar. Ik nam zoveel mogelijk kleren mee, voor alle soorten gelegenheden, mijn toilettas, een beetje make-up, schoenen,... tijdens het inpakken vroeg ik me af wat Bill op dit moment aan het doen zou zijn. Waarschijnlijk was hij ook aan het inpakken, zich aan het ergeren over de dingen die hij niet vond (en dus ergens rondslingerden) en over Tom die nog steeds in zijn bed lag. Ik propte nog de laatste kleine spullen in mijn koffer; mijn iPod en mijn dagboek. Het was niet echt een dagboek, ik schreef er enkel de belangrijke dingen in zoals de verhuis, mijn gevoelens voor Bill, onze eerste kus,... Er plakten ook foto’s in van Lynn en ik, de band, Bill en ik, gedichtjes waar ik mijn gevoelens in uitte,...; het was eigenlijk meer een ‘gedachteboekje’ waar ik in schreef al ik er zin in had. “Ok ik ben klaar.” Zei ik tevreden. Lynn lag op mijn bed een beetje te lezen, haar reistas was snel gemaakt doordat ze er alles nog in had zitten en toch niets anders mee had. Met pak en zak liepen we naar beneden om afscheid te nemen van mijn ouders en Niels. De zomervakantie was nu al 2weken bezig en de rest ervan zou ik met de band en Lynn besteden dus ik zou hen heel lang niet zien. De tour zou 2 maanden duren dus het einde konden Lynn en ik niet meer meemaken (Lynn zou zelf nog vroeger als ik moeten vertrekken), wij moesten namelijk weer naar school op 1september zoals elk jaar weer opnieuw. We gingen naar het laatste jaar en waren blij dat we er bijna vanaf waren. De jongens gingen al 2 jaar niet meer naar school omdat het gewoon te moeilijk te regelen was met hun werk. Gustav had het vorige jaar wel nog eens geprobeerd, maar had toen ook moeten afhaken. Ik vond het spijtig dat we niet mee op tour konden tot het einde, maar er was nu eenmaal niets aan te doen, dat waren dingen waar we dan wel over piekeren zouden. We knuffelden iedereen (ook Lynn, ze was altijd kind aan huis geweest en kende mijn ouders en broer dus ook goed) en namen afscheid. “Dag zusje, voorzichtig zijn he.” Riep Niels me na. Hij was soms wel verschrikkelijk irritant, maar hij was toch bezorgd om me. “Altijd!” riep ik nog voor ik in de auto stapte die ons naar Bill en Toms huis bracht. “Hallo Victor, alles goed?” vroeg ik de chauffeur. “Ja hoor.” Hij startte de motor en reed weg. *** Bill liep (zoals verwacht) wat hysterisch rond in huis op zoek naar vanalles en nog wat dat hij niet vond en Tom zat nog halfslapend in zijn boxershort aan tafel en werkte een kom cornflakes naar binnen. Lynn en ik splitsten ons op; ik ging met Bill op zoek naar de spullen die hij kwijt was en Lynn zou zich over Tom ontfermen en hem zo goed mogelijk wakker krijgen en er voor zorgen dat alles op tijd klaar zou zijn. Samen met Bill liep ik naar zijn kamer waar de zoektocht zou beginnen. Nog geen minuut nadat de deur gesloten was tilde hij me op en draaide me even rond. “Wat ben ik blij dat jij met ons meegaat.” “Ik zou het voor geen geld van de wereld willen missen.” zei ik lachend toen hij me weer zacht op de grond zette. Hij kwam dichter en dichter naar me toe tot we uiteindelijk kussend tegen de muur aankwamen. Bills handen gleden over mijn lichaam, kwamen onder mijn bloes. Ik verbrak de kus “Nu niet Bill.” Zei ik lachend. Hij keek me met puppyoogjes aan. “Nee, we moeten inpakken.” Zei ik koppig. “Weet je dat je sexy bent als je zo vastberaden bent?” ik gaf hem nog een kus en startte de zoektocht naar zijn verloren spullen.

35) DE TOUR

Die avond laat stonden we met 6 op de oprit voor het huis in Berlijn, allemaal met een grote tas, Tom met een gitaar in zijn hand, Gustav met zijn drumstokjes en Bill mijn hand vasthoudend. Bill en ik hadden al zijn spullen bij elkaar gevonden en Lynn had ervoor gezorgd dat Tom ook op tijd klaar was. Het zou voor de jongens weer 2 maanden duren voor ze hier weer kwamen, ze hadden afscheid van hun familie genomen en waren nu klaar om te vertrekken. Bill keek naar me en lachte “Ik ben blij dat ik geen afscheid van jou hoef te nemen.” Ik lachte terug naar hem. 1 voor 1 stapte we in de grote tourbus. Het was er heel ruim en was voorzien van al het nodige, er was een slaapruimte, ontspanningsruimte, badkamer,... Bill toonde mij en Lynn waar we alles konden vinden en waar onze slaapplaats was. Ik sliep op het onderste bed en Lynn boven mij, aan de andere kant van het gangetje sliep Bill ook vanonder en Tom boven hem. Gustav en Georg sliepen in het volgende vertrek. We gingen allemaal naar het laatste vertrek waar gemakkelijke ‘zetels’ tegen de zijkanten van de bus stonden, een tafeltje in het midden stond, een grote tv was en een kast vol met dvd’s en playstationspelletjes. Met een eenvoudige klik zorgde Georg ervoor dat het tafeltje naar beneden ging en verdween in de vloer. We maakten het ons gemakkelijk en ik nestelde me dicht tegen Bill aan. Tom nam nu zijn akoestische gitaar vast. In stilte keken we toe hoe hij Hallelujah van Leonard Cohen speelde. Het was een rustig liedje dat ons allemaal ontspande, ons even liet nadenken en waar we allemaal stil van werden. Ik had het altijd al een prachtig nummer gevonden en zelfs nu zonder zang bleef het geweldig. Tom legde veel emotie in het spelen van dit nummer, in het spelen van alle nummers, waardoor het nog mooier werd. We lagen pas laat in bed ‘s avonds. We waren al redelijk laat vertrokken en door alle adrenaline van eindelijk te kunnen vertrekken, konden we toch niet slapen dus hadden we nog een dvd gekeken en nog wat nagepraat. Nu lag ik in mijn bed, hoorde ik Lynn boven me al diep ademen, Tom half snurken en hield ik Bills hand vast. Door het donker heen probeerde ik in zijn bruine ogen te kijken. Zoals ze de eerste keer me helemaal betoverd hadden, konden ze dat elke keer weer. Elke keer dat ik in die prachtige ogen van Bill keek, leek het alsof ik zweefde, alsof even niets nog uitmaakte en alleen Bill en ik bestonden op deze grote wereldbol. “Ik hou van je.” Fluisterde hij zacht. “Ik ook van jou.” Was mijn eerlijk antwoord. Even later viel ik in slaap. Bills pov: Ik werd wakker gemaakt door de wekker die we verplicht hadden moeten zetten om 9uur. Ik hoorde van overal rond mij kreunen van mensen die nog niet wilden opstaan. Zelf sloot ik ook weer mijn ogen en draaide me om met mijn gezicht naar de wand. Ik voelde de zachte lippen van Nele in mijn nek. Ze maakte me steeds opnieuw weer lief wakker, zelf bleef ze ook graag liggen, maar wanneer we er echt uit moesten was zij de eerste om op te staan en de andere te wekken. Haar vrolijkheid en goed humeur waren aanstekelijk en deed iedereen meteen wakker worden. “Opstaan lieverd.” Fluisterde ze in mijn oor. Ik draaide me naar haar om en drukte een ochtendzoen op haar warme lippen. *** Om 12 uur stonden we allemaal nog wat vermoeid, maar wel klaarwakker ergens in een of ander park waar het concert door zou gaan. Verschillende mensen van de crew waren al druk bezig met alles klaar te brengen voor het concert en voor het podium stonden al tientallen fans klaar voor vanavond. Straks zouden we dus een soundcheck moeten houden met een publiek. “David, wat moeten we hier nu nog doen tot vanavond?” vroeg Georg een beetje verveeld. David zuchtte. “Ja, de soundcheck zal pas over een paar uur zijn dus zijn jullie nog een paar uur vrij. Ga maar doen wat jullie willen maar om 3uur stipt wil ik jullie hier allemaal terug zien en pas op voor de fans.” Onze gezichten klaarden op nu we wisten dat we even vrije tijd hadden. Ik zette mijn pet en zonnebril op, Georg ook een pet, Tom zijn zonnebril en Gustav trok zijn kap over zijn hoofd. Nele en Lynn zouden zich niet moeten vermommen. Nu toch nog niet, van zodra de fans het wisten van mij en Nele zou dat wel eens kunnen veranderen. Ik was van plan het hen deze avond mee te delen, het was belangrijk voor Nele, de fans hadden er recht op en het werd eens tijd dat ze wisten dat mijn hart nu bij Nele lag. Langs de achteruitgang van het park raakte we veilig buiten. De stad was hier niet zo ver vandaan dus besloten we om allereerst maar een hapje te gaan eten. We vonden een gezellig restaurantje met weinig klanten zodat we niet herkend zouden worden. Tijdens onze lunch werden we gestoord door 2 meisjes van ongeveer een jaar of 13 die een handtekening kwamen vragen. Ze waren allebei verlegen, maar ik probeerden hen op hun gemak te stellen door zo normaal mogelijk te doen. Ik maakte graag tijd voor de fans, maar ik zag Nele even wat geŽrgerd kijken dus vroeg ik nadat we allemaal een handtekening hadden gegeven, vriendelijk aan de meisjes of we verder mochten eten. Na dit kleine voorvalletje was Nele opvallend stiller. “Wat scheelt er?” vroeg ik haar wanneer we weer op weg gingen naar het park. We hadden nogal lang gegeten dus was er geen tijd meer om de stad te verkennen. “Niks hoor.” Zei ze hoewel ik wist dat ze loog. Ik ging er niet verder op in, als ze het me wou zeggen zou ze dat wel doen. *** Ik stond nu met zwetende handen in de coulissen, nog enkele minuten en we moesten het podium op. De soundcheck was goed verlopen en alles was in orde, maar ik was veel nerveuzer dan anders. “Het komt wel goed, je gaat het goed doen, zoals altijd.” Zei Nele om me te troosten. Ze wist wel niet dat ik zenuwachtig was voor mijn bekendmaking in plaats van het concert zelf. Dat leek een makkie vergeleken met de fans vertellen dat ik niet meer vrijgezel was. Ik was er wel zenuwachtig voor, maar even goed opgewonden. Nu konden de fans eindelijk zien dat ik ontzettend veel van Nele hield en ik hoopte dat ze mij dat zouden gunnen. Het gedrum van Gustav startte het concert. Om de beurt liepen Tom, Georg en ik ook het podium op onder een oorverdovend gegil, geschreeuw en geklap. Tom speelde de eerste noten van Ready set go en we waren vertrokken. Alles ging vlotjes, ik zong met plezier alle liedjes die we gepland hadden en keek af en toe even naar Nele die samen met Lynn in de coulissen stond (Nele had Lynn overtuigd om deze keer wel te blijven kijken). Haar mooie lach en twinkeling in haar ogen deden me met nog meer plezier verder gaan en stilletjes aan kreeg ik de indruk dat het straks allemaal goed zou komen.

36) GEKLAP

36) GEKLAP

Het concert was bijna afgelopen. We waren net voor de 2de keer het podium weer opgerend, nog even en dan zouden we het allerlaatste nummer van deze avond spelen. We namen onze plaatsen op het podium weer in, niemand wist wat ik van plan was behalve Tom dus zette Gustav in en volgde Georg mee. Ook Tom speelde even het begin van By your side. “Stop stop!” riep ik door de micro. Gustav en Georg keken me verbaasd aan, maar Tom lachte even. “Ik wil jullie vandaag aan iemand voorstellen.” Zei ik tegen het publiek. Een luid gegil verhinderde me om verder te gaan, wanneer het geschreeuw wat minder was hervatte ik wat ik wou zeggen. “Ik moet jullie iets vertellen wat jullie misschien niet graag gaan horen, maar ik hoop dat jullie mij dit gunnen.” Ik keek opzij naar de coulissen waar Nele nu een beetje bang kijkend, hand in hand stond met Lynn, helemaal overdonderd over wat ik zou gaan zeggen. “Liefste fans mag ik jullie voorstellen aan Nele!!!” riep ik door de micro. Ik deed teken naar Nele, Lynn gaf haar een duwtje in de rug en ze stapte wat verlegen het podium op. Ik nam haar hand vast om. “Dit is Nele, mijn vaste vriendin. Ik hou zielsveel van haar en ik hoop dat jullie ons het geluk wensen, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.” Ik hoorde meisjes in tranen uitbarsten, zag meisjes flauwvallen, maar hoorde ook een groot deel ‘oooh’ roepen en klappen. “Ik zou jullie nog willen zeggen dat Tokio Hotel altijd heel belangrijk voor mij zal zijn en muziek maken blijft mijn droom dus ik ga zeker niet stoppen met zingen ofz. Door Nele heb ik gewoon nog meer plezier in wat ik altijd al zo graag deed, muziek maken. Jullie moeten weten dat ik van alle fans hou en dat jullie de beste fans van de wereld zijn, maar Nele sprong er tussen uit.” alles wat ik wou zeggen was eruit. Ik voelde me opgelucht en voldaan. Nele stond nog altijd wat verlegen naast me en fluisterde in mijn oor “Dankje, ik hou van je.” Ik keek van haar blauwe ogen naar het publiek. Er waren nog verschillende kwade gillen te horen, maar die werden overstemd door het geklap van de hele zaal. Een lach vormde zich rond mij lippen net zoals bij Nele. Het deed deugd om te zien dat er ook mensen blij waren voor mij en Nele, dat er mensen ons geluk niet in de weg stonden en ons dit gunden. “Danke schŲn!!!” Nele verdween terug naar de coulissen. Ik zag haar nog net op en neer springen van vreugde en draaide me weer naar de zaal. “Dan komt hier het allerlaatste nummer van vanavond. Hier is By your side!” No one knows how you feel. No one there You'd like to see… ik zong het laatste liedje met al mijn gedachten bij Nele. Hoeveel ik van haar hield en dat ik er altijd voor haar zou zijn wat dan ook. We hoefden onze relatie niet meer verborgen te houden voor de buitenwereld, iedereen kon nu zien hoeveel we van elkaar hielden. De laatste noten werden gespeeld, we namen afscheid van het publiek en trokken ons nu definitief terug in de kleedkamers. Ik was nog maar net van het podium of Nele vloog om mijn nek en overlaadde me overal met kusjes. “Ik zie je zo graag! Bedankt! Dit betekent zo veel voor mij!” zei ze tussen de kusjes door. “Ik zou alles doen voor je, echt alles. Ik ben blij dat jij blij bent.” Ik drukte een kus op haar zachte lippen, het werd een lange passionele kus vol liefde en ik liet haar pas los nadat Tom was komen zeggen dat we door moesten. We zouden vandaag al weer verder rijden met de tourbus naar BelgiŽ. De rit zou maar een paar uur duren dus we konden vanavond nog in een bed en ons hotel liggen. Neles pov: Ik was helemaal ondersteboven van Bills bekendmaking. Alles wat hij had gezegd was zo lief geweest dat ik bijna had moeten huilen. Bill had nog maar eens laten zien hoeveel hij van me hield en ik hield gewoon nog meer van hem. Ik vroeg me af hoe het mogelijk was om zo verliefd te zijn op iemand als ik op Bill was. Ik was al helemaal vergeten dat ik daarstraks nog geŽrgerd was geweest omdat we weer eens herkend waren en niet gewoon rustig konden eten. De fans hadden ook redelijk goed gereageerd, de meeste waren blij voor ons, wat een heel pak van mijn hart was geweest. De pers was er natuurlijk ook snel bij geweest. Wanneer we naar buiten gingen langs de achteringang flitsen overal camera’s rond onze hoofden en drukten interviewers de micro’s bijna in onze gezichten. Bill had op een paar vragen snel geantwoord in de hoop dat dat genoeg zou zijn en we verder konden. We waren allemaal moe en verlangden naar ons bed. De bus stopte en haalde me uit mijn gedachten. Ik volgde iedereen naar ons hotel. We waren weer in BelgiŽ, we zouden hier 2 dagen blijven en ik zou zeker tijd maken om eens op bezoek te gaan bij vriendinnen. We hadden allemaal een kamer naast elkaar op dezelfde gang met tussendeuren. Ik sliep bij Bill en Lynn kreeg een aparte kamer. Vermoeid smeet ik mijn tas neer op de grond en liet me op mijn buik op het bed vallen. Ik voelde Bill op me kruipen. “Heeft er hier iemand een massage nodig?” “Mag altijd, maar nu even niet. Ik ben moe en wil gaan douchen.” Bill gaf me een tedere kus in mijn nek en liet me naar de badkamer gaan. Ik kleedde me uit en stapte in de douche. Het warme water ontspande me helemaal. De deur kraakte “Heb je misschien wat gezelschap nodig?” hoorde ik Bill vragen. “Dat zou fijn zijn.” Ik hoorde Bills kleren op de grond vallen en voelde zijn lichaam tegen het mijne als hij in de douche stapte.

37) DE JURK

Lynn en ik liepen door de straten van Brussel. Ik vond het fijn om weer in BelgiŽ te zijn in tegenstelling tot Lynn die maar bang was om haar ouders tegen het lijf te lopen. “Je zal ze niet tegenkomen, geloof me.” Verzekerde ik haar, maar ze was er niet echt gerust in. Om 10uur hadden we afgesproken met Lisa een heel goede vriendin van ons. Ik kende Lynn al langer dan Lisa, maar we waren ook super goede vriendinnen. We hadden in dezelfde klas gezeten en hadden vaak samen een girlsnight gehouden. Vandaag zouden we gaan shoppen, lekker gek doen en vooral bijpraten. We hadden afgesproken bij manneke pis wat bij nader inzien niet zo’n goed idee was geweest met de massa toeristen er rond. “Nele!” ik hoorde Lisa’s stem boven alles uit. Ik zag haar donker bruine, bijna zwarte haar tevoorschijn komen. Lisa had altijd een andere kledingstijl gehad als Lynn en ik. Ze droeg een zwarte skinny jeans met daaronder allstars, een stoere T-shirt en een neuspiercing glinsterde in haar linker neusvleugel en haar zwarte make-up liet haar donkere ogen mooi uitkomen. Die ogen keken mij en Lynn aan en even later volgde er een groepsknuffel. “Oh, wat heb ik jullie gemist!” We dromden tussen de mensen door en wandelden door de winkelstraat. “Ik heb jullie zoveel te vertellen.” Zei Lisa. “Wij ook.” Zei ik en keek naar Lynn. Lisa wist nog helemaal niets over al de problemen thuis bij Lynn en wist waarschijnlijk ook nog niet dat ik en Bill samen waren. Terwijl we de winkels in en uit liepen, de onnozelste dingen paste gewoon voor de fun en een ijsje aten vertelden Lynn en ik haar alles wat ze nog niet wist. “Oohja ik heb iets meegebracht!” zei Lisa terwijl ze in haar handtas zocht. Ze haalde de joepie boven. Bill en ikzelf keken mij van de voorpagina aan. Mijn mond viel open, het was super vreemd om mezelf in de joepie te zien, te bedenken dat ik die bijna elke week las in BelgiŽ. Eigenlijk was dit wel te verwachten na gisterenavond. “Jij bent gewoon samen met Bill Kaulitz!?” zei Lisa lachend. Zo te voelen werd ik helemaal rood maar was toch trots en blij tegelijkertijd. Ze bladerde naar het artikel zelf waar een foto stond van mij en Bill op het podium. Het artikel bestond uit de paar zinnetjes dat Bill had gezegd in een tekst gegoten met de commentaar van de schrijfster. Lisa las luidop: “De beroemde en geliefde zanger van Tokio hotel, Bill Kaulitz is niet langer single. Hij heeft zijn geluk gevonden bij een Belgisch meisje, Nele. De reacties van de fans zijn verdeeld. Bij Bills voorstelling barstten verschillende meisjes in tranen uit, wetende dat hun kans bij hun grote idool nu verkeken is. Maar na al het verdriet en tranen volgde er een groot applaus voor Bill en Nele, wat hen blijkbaar goed deed aan hun lach te zien. Wij hier bij van de joepieredactie wensen deze 2 jonge verliefden het allerbeste met hun relatie.” Lisa stopte en keek me met grote ogen aan. Ook zij kende Tokio Hotel alleen maar van zien en vond hun muziek niet echt super, maar het feit dat ik met de leadzanger was maakte het precies een stuk interessanter. “Komaan, vertel nu eens echt alles!!” ik vertelde haar inderdaad alles wat ze wou weten. Met het nieuws van Lynn was ze een heel pak minder blij. “Oh Lynn, ik vind het zo erg voor je.” Ze omhelsde Lynn en sprong over naar een minder pijnlijk onderwerp. “Ik moet jullie ook iets vertellen. Ik ben nu een koppel met Sander.” Sander was altijd al Lisa’s grote crush geweest, hij was razend knap maar Lisa had nooit durven dromen om samen met hem te kunnen zijn. We kregen een gedetailleerd verslag van hoe alles was gebeurd, hoe lief hij was,... We liepen een weer een klerenwinkel voorbij en een rode flits ging langs mijn oog. Ik stopte en ging op mijn passen terug. Ik keek naar een prachtige rode jurk van kniehoogte, vastgemaakt met een strik rond de nek, ik was helemaal verkocht, die jurk moest ik gewoon hebben. Ik sleurde Lisa en Lynn mee naar binnen en zocht de jurk op een kapstok, nam mijn maat en liep ermee naar de kleedhokjes. Ik deed de jurk voorzichtig aan en kwam weer naar buiten om mezelf te kunnen bekijken in de spiegel. Als zeg ik het zelf dus jurk zat als gegoten. Zoals ik had verwacht kwam ze net tot boven mijn knieŽn, de v-hals accentueerde mooi mijn borsten maar ook weer niet teveel en de stof was zijdezacht. Ik draaide in het rond en de jurk vormde een mooie hoepelachtige vorm. Ik kon niet wachten tot Bill me in dit jurkje zou zien. “Wow, Nele het staat je echt geweldig!” zei Lynn. “Als je het niet koopt doe ik het, Nele.” Zei Lisa met blinkende ogen. Ik lachte even “Ja dat ik hem koop staat vast.” Ik had eigenlijk niet echt een jurk nodig, maar binnenkort was mijn 17de verjaardag dus zou hij zeker goed van pas komen. Ik ging het kotje weer in en kwam even later weer buiten om de jurk te gaan betalen. Buiten stonden Lynn en Lisa me op te wachten. “Je weet toch wat bij zo’n geweldige jurk hoort?” vroeg Lisa me. “SCHOENEN!!!” riepen we alle3 tesamen. We liepen de ene schoenwinkel na de andere binnen en weer buiten pas na een uur zoeken vond ik de perfecte schoenen voor mijn perfecte jurk. Ondertussen hadden Lisa en Lynn voor zichzelf ook al leuke schoenen gevonden. Lisa had een paar leuke zomerslippers gekocht en Lynn had ballerina’s gevonden. Zelf deed ik nu de rode ballerina’s die ik had gevonden aan. Ze zouden prachtig bij mijn jurk passen, waren net zo mooi rood, hadden wel geen hakje, maar waren met lintjes rond mijn been vastgemaakt. “Ik neem ze!” riep ik door de winkel. Enkele klanten keken me wat raar aan, maar trok ik me niets van aan. We hadden nu denk ik bijna elke winkel van Brussel afgelopen maar hadden nog accessoires nodig. De volgende winkels waren dus de six, veritas en nog een of ander winkeltje dat er leuk uit zag. In de six had Lynn meteen een paar oorbellen vast. Ze hadden een eenvoudig model; lang, zilver met onderaan 2 blinkende steentjes, ze zouden haar prachtig staan. Lisa nam een paar zwarte steentjes en een klein roosje voor in haar neus. Ik zocht ook naar oorbellen, maar vond er geen naar mijn zin en besloot dan maar om een kettinkje te nemen. Ik hield een zilveren kettinkje waaraan een hartje bengelde in mijn handen. Je zou misschien denken dat een hartje wat clichť was, maar dit sprak me meteen aan, het had iets anders als alle andere kettingen en schitterde zo hard dat de zon erin weerkaatst werd. We rekenden af en vervolgden onze weg. In de veritas kochten we alle3 een zonnebril en liepen daarna als diva’s door de straten van Brussel. Ik keek op mijn horloge en zag dat het al 1uur was en om half 3 moesten we weer in het hotel zijn. Snel aten we nog een broodje en namen afscheid. “Dag Lisa, het was echt fijn om je nog eens te zien.” “Jullie ook, nog veel plezier met de band en Lynn nog veel sterkte thuis ik weet zeker dat alles uiteindelijk goed kom, geloof me maar, ik heb altijd gelijk.” Zei ze lachend. We waren alle3 even koppig en wouden dus telkens graag ons gelijk halen, maar meestal won Lisa toch. We gaven Lisa een knuffel, zwaaiden haar uit en liepen weer richting hotel.

38) INTERVIEWS

Door de grote groep gillende meisjes aan de voorkant van het hotel waren we verplicht om de achteringang te gebruiken. Binnen zaten de jongens ons op te wachten in de zeteltjes bij het cafť. Bill begroette me met een kus en Lynn ging naast Tom zitten. “Je gaat je misschien beter even opfrissen.” Zei Bill. “Huh? Wat scheelt er, Bill?” “Het is niets hoor, maar door mijn stunt gisteren zijn we - jij en ik – nu wel verplicht om een paar interviews te geven. De mensen de hele waarheid vertellen voor er weer roddels opduiken.” Bill zag waarschijnlijk aan mijn gezicht dat ik dit niet zo’n leuk vooruitzicht vond. Ik kon best leven met de bekendheid en interviews van de jongens, maar moest ik dat zelf ook allemaal meemaken? “Het spijt me schat, ik weet dat je dit niet graag doet maar het kan niet anders. David heeft het kunnen houden op 4 interviews met de belangrijkste bladen, dus zal het niet te lang duren.” Ik knikte. “Ok, dan, het is het allemaal wel waard.” Ik ging me snel douchen en kwam een kwartiertje later opgefrist weer beneden. Iedereen zat nog op dezelfde plaats als voordien, Bill stond op en leidde me naar de hoek waar we de interviews zouden geven. Er stonden net al daarnet zetels, maar nu zat er alleen een vrouw met een vriendelijke lach ons op te wachten. Een beetje onwennig ging ik naast Bill zitten, dit was allemaal zo nieuw voor mij en ik wist niet goed hoe ik me moest gedragen. Al snel bleek het dat dit eenvoudiger was al ik dacht, de vrouw stelde normale vragen zoals ‘waar hebben jullie elkaar leren kennen?’ en wij antwoorden gewoon. De verschillende interviewers stelden ongeveer de zelfde vragen tot de laatste. Dit was een man van een Duits blad, hij zag er al wat vreemd en niet echt vriendelijk uit en later bleek dat mijn mensenkennis klopte. Hij was onbeleefd en beledigde Tokio Hotel, Bill en mij zonder enig schuldgevoel. “En hoe ga je om met het feit dat een heleboel fans alles zouden doen om Nele uit de weg te krijgen zodat zij hier in haar plaats konden zitten?” ik was helemaal uit het veld geslagen van deze verschrikkelijke vragen, maar Bill probeerde rustig te blijven en bleef positief antwoorden. “Ik geloof dat de fans genoeg om mij geven om mij en Nele dit geluk te gunnen. Ik weet dat veel meisjes in haar plaats zouden willen zijn, maar ik weet dat zij ooit ook iemand zullen vinden die evenveel van hen houd als ik van Nele.” De interviewer liet zich niet doen door Bills vriendelijkheid en stelde steeds ergere vragen. “En hoe kunnen de fans er zeker van zijn dat dit geen stunt van je is om te laten zien dat je niet homo bent en daarom maar een actrice hebt ingehuurd?” zei hij weer koel. “Ik verzeker u dat ik niet homo ben, dat Nele helemaal geen actrice is en dat ik oprecht van haar hou.” De interviewer fluisterde iets van ‘Dat zal wel’ maar ging verder. “En hoe lang denken jullie dat deze prille relatie gaat duren? Je weet wel met al die publiciteit, paparazzi, pers, geen privacy... als ik eerlijk moet zijn denk ik niet dat jullie het lang volhouden, niet persoonlijk opnemen natuurlijk, maar jullie hebben niet echt een grote kans dat deze relatie slaagt.” Dit was de druppel geweest. Bill sprong op en ik volgde zijn voorbeeld. “Meneer ik denk dat dit het einde is van dit interview, hopelijk zijn we u niet snel weer terug, daar is de deur.” Met een zelfvoldane blik liep de man naar buiten. Bill draaide zich naar me toe. “Het spijt me... ik wil je even verzekeren dat ik echt van je hou met heel mijn hart en er alles ga aan doen om deze relatie te laten werken ook met mijn job.” Ik kuste hem. “Het is ok Bill, ik overleef dit wel hoor.” Zei ik lachend, hoewel het niet helemaal ok was. De interviewer had me aan het denken gezet. Wat als hij inderdaad gelijk had, wat als onze relatie niet sterk genoeg was om dit wereldje te overleven? Ik moest toegeven dat het me soms irriteerde, al die fotograven rond ons, elke dag weer optredens, de interviews, gillende fans,... maar al dit woog niet op tegen mijn liefde voor Bill. Ik zag hoeveel plezier Bill had in wat hij deed, ik wou hem dit niet afnemen, dus ik zou net zoals hij er alles aandoen om dit te laten werken. *** Bill stond op het podium en deed zijn ding, ik keek bewonderend toe en zag hoe hij zich uitleefde en alle emoties in zijn liedjes legde. Door elk concert bij te wonen zag ik dat hij sommige liedjes elke keer een beetje anders zong, een heel klein beetje anders zo dat niemand het zou opmerken, maar ik deed dat wel. Hij zong aan de hand van zijn stemming en gevoelens. De Belgische fans gilden ondertussen de lucht uit hun longen voor hun idolen.

39) PARIS

39) PARIS

De weken waren voorbij gevlogen. De jongens hadden opgetreden, interviews gegeven, fans gelukkig gemaakt en daarmee ook zichzelf. Maar ik had het gevoel dat Bill een beetje uit mijn handen glipte, we hadden de laatste tijd veel minder tijd doorgebracht met elkaar door de drukke agenda ven Tokio Hotel en het voelde alsof ik een deel van zijn leven miste, alsof hij me er niet in toeliet. Ook al was dit niet waar. We probeerden elke keer opnieuw om samen weg te gaan, om iets leuks te doen samen, maar er kwam telkens weer iets tussen. Een onverwacht interview, de fans die ons achtervolgden door de straten van de stad, we konden ons leven niet normaal meer leven, hoe hard we ons best ook deden. Bill bleef maar herhalen hoeveel hij van me hield en hoe spijtig hij het vond dat we zo weinig samen waren, maar ik twijfelde soms aan zijn oprechtheid. Zou hij niet meer moeit doen als hij echt zou willen? Deze slechte gedachten probeerde ik keer op keer uit mijn hoofd te verbannen, maar kwamen steeds weer terug. Ik had het gevoel dat ik Bill niet meer kende, we spraken minder tegen elkaar en ik ontdekte zelf ook dat ik hem minder vertelde als ik vroeger deed.
Het was vandaag 13 juli, mijn 17de verjaardag, we waren in Parijs en deze avond was er geen optreden gepland. Bill en ik hadden dus afgesproken om vandaag eerst een beetje Parijs te verkennen en ’s avonds volgde er een verrassing voor mij. Na een heerlijke douche gleed ik in mijn rode kleedje, deed make-up op, het hartje rond mijn nek en mijn schoenen aan. Ik bekeek mezelf in de spiegel. Ik zag er niet slecht uit, ik had mezelf beloofd om vandaag niet te denken aan alle ‘probleempjes’ die Bill en ik hadden gehad, maar te genieten van dit moment. Bill zou zich klaar maken in Toms kamer zodat hij me pas zag als ik helemaal klaar was. Ik nam nog snel mijn klein handtasje en repte me naar Toms kamer, iets verder op de gang. Ik klopte op de deur en ging binnen. Bill was al klaar en stond in het midden van de kamer, hij had een jeans aan met witte riem, een T-shirt en stoer vestje, had 2 kettingen aan en ringen rond zijn vingers en zijn haar stond zoals meestal helemaal recht. Hij had zijn make-up op en zag er enorm knap uit en blijkbaar vond hij dat ook van mij want zijn mond viel open toen hij me zag. Hij kwam naar me toe “Wow, Nele, je bent als een snoepje dat ik zo zou willen opeten. Je ziet er prachtig uit!” “Dankje.” Ik keek rond in de kamer en zag dat ook Tom, Gustav, Georg en Lynn er waren. Lynn stond met haar gezicht naar het raam en Gustav wreef over haar rug. Ze zou morgen weer moeten vertrekken een keek er niet echt naar uit zo te zien. Lynns pov: Ik hoorde Nele binnenkomen en Bills ‘wow’ als hij haar zag in het rode jurkje. Ik stond met mijn gsm in mijn hand wat zij waarschijnlijk niet zag. Mama had net gebeld om me eraan te herinneren dat ik morgen terug naar huis kwam. De scheiding was achter de rug, ik zou bij mama wonen en papa was naar een ontwenningskliniek in het buitenland. “In het buitenland!?” had ik gevraagd. Waarom toch? Ik was wel boos op hem en wou hem niet meer zien, maar nu zou hij blijven wonen in ‘het buitenland’( mama had niet eens gezegd waar) en zou hij daar een leven bouwen. Ik zou hem waarschijnlijk nooit meer zien, dat was ook niet wat ik wou. De tranen rolden zacht over mijn wangen, ik kon ze niet tegen houden hoe graag ik ook wilde. Nele werd vandaag 17 ik wou blij zijn, als ze me zo zou zien zou ze niet meer weggaan met Bill en het ging al niet zo super tussen hen de laatste tijd. Dat konden we allemaal zien. Neles pov: Tom en Georg kwamen op me af om me gelukkige verjaardag te wensen en 3 dikke kussen te geven, alleen Lynn en Gustav bleven staan. Meteen wist ik dat er iets scheelde. “Lynn? Gustav?” Lynn draaide zich om en keek me met rode ogen aan. Ik liep naar haar toe, knuffelde haar en wreef haar haar uit haar gezicht. “Gaat het?” mijn beste vriendin schudde haar hoofd en vertelde van het telefoontje van haar moeder. “Het spijt me dat ik je verjaardag verpest, Nele.” Ik keek naar Bill, ik kon Lynn hier toch niet zo achterlaten. Ik zag de teleurstelling in zijn ogen. Zoals altijd kwam er weer iets tussen onze plannen. Gustav, Tom en Georg hadden het blijkbaar ook door. “Gaan jullie maar, wij blijven wel bij haar.” Zei Tom. “Zeker? Lynn is dat goed?” ze knikte. “Maak je geen zorgen en heb plezier ok? Jullie verdienen het!” voegde Georg eraan toe. Ik kuste Lynn op haar voorhoofd en liep met Bill de kamer uit. Hand in hand liep ik met Bill door Parijs. Ik was hier nog nooit eerder geweest, het was een prachtige stad met veel historische waarde en romantiek. De perfecte plaats voor mij en Bill om onze verloren tijd in te halen. Na een tijdje in stilte lopen verbrak Bill de stilte. “Nele, ik..” ik bracht mijn vinger naar zijn mond. “Shht, ik weet wat je gaat zeggen, maar ik wil daar vandaag niet aan denken. Vandaag wil ik genieten van de tijd die we samen doorbrengen.” Met de lach van Bill wist ik dat hij dit een goed idee vond. We liepen door de stad, pratend over de dingen die gebeurd waren en zouden gebeuren. Bill vertelde me dat hij Lynn wel zou gaan missen als ze morgen vertrok en dat ze nu een echte vriendin was geworden, maar dat hij mij nog meer zou gaan missen als ik binnen 2 weken ook vertrok. “Ik heb het de laatste tijd misschien niet zo laten zien, maar ik heb je nodig, Nele.” “Ik jou ook.” Ik kuste hem op zijn zachte lippen. Mijn maag begint te rommelen, gaan we ergens een hapje eten? “Daar heb ik al voor gezorgd.” Bill bracht me naar een stukje groen in het midden van de stad. Ik ging zitten op het gras. “Wacht hier.” Even later kwam hij weer aanlopen met een mand die hij van Victor had gekregen die ik nu zag wegwandelen. “Ik hoop dat een picknick goed genoeg is?” vroeg Bill me terwijl hij een deken over het gras openspreidde. “Natuurlijk, ik moet geen chic dinertje hebben hoor, als ik maar bij jou ben!” ik meende wat ik zei, deze picknick van Bill voor mij vond ik veel persoonlijker en liever dan gaan eten in een restaurant. Ik hielp hem met uitpakken. In de mand zaten appels, peren, bekers, sandwiches, koekjes, cake en champagne. Bill nam de fles champagne, liet ze ploffen en lokte de aandacht van de omringende mensen en schonk onze bekers vol. “Op je 17de verjaardag.” We klinkten en dronken.
We stonden, naar ik kon schatte, zo’n 100 meter boven de grond op de Eiffeltoren en hadden een geweldig zicht over Parijs. Er waren niet zoveel mensen op het deel waar wij stonden. Bill nam me vast en kuste me lang en teder. Het was een lange tijd geleden dat ik zo’n kus gekregen had van hem. De kus bevatte ťťn en al liefde en de vlindertjes in mijn buik fladderden steeds sneller rond. “Ik hou van je.” Fluisterde ik in zijn oor wanneer hij zijn lippen loste van de mijne. Hij lachte en haalde iets uit zijn zak. Ik zag iets glinsteren en verwachtte een ketting, maar in plaats daarvan haalde Bill een mooi armbandje tevoorschijn. Het was een zilveren bedelarmbandje waaraan een hartje, sterretje, muzieknootje, beertje en ankertje hingen. “Dit is je verjaardagscadeau.” “Bill, het is..het is prachtig. Dankjewel.” Zei ik. “Ik heb elk figuurtje zelf gekozen en ze staan allemaal voor iets.” Hij maakte het vast rond mijn pols en ging de hangertjes 1 voor 1 af. “Het ankertje staat voor hoop, omdat je nooit de hoop mag verliezen, hoe slecht het er ook uitziet, er is altijd hoop. Het beertje is een symbool voor het aantal knuffels dat ik je zou willen geven. Een knuffelbeer dat je in je armen houdt en ik die jou voor altijd in mijn armen zou willen houden. Het nootje gaat natuurlijk over muziek, omdat muziek voor mij toch heel belangrijk is en ik denk dat het dat voor jou ook is geworden, ik hoop dat muziek je aan mij doet denken. Ik denk dat er geen leven zou bestaan zonder muziek, het is een soort draagkracht die er altijd zal zijn voor je. Het sterretje is omdat je mijn ster bent, als ik in je ogen kijk zie ik de reflectie van de sterren boven ons, dan zie ik dat mijn leven zin heeft omdat jij erin bestaat. En als laatste het hartje...omdat ik zielsveel van je hou. Omdat ik je mijn hart heb gegeven.” Ik kon geen woord uitbrengen, dit was zonder twijfel het allerliefste dat iemand ooit voor mij had gedaan. Bill had dit armbandje niet zomaar gekocht omdat het er mooi uitzag, maar omdat hij er een betekenis aan kon geven, een mooie betekenis die ik nu altijd bij me zou dragen. “Gelukkige verjaardag schat.” De krop in mijn keel was nog steeds niet verdwenen, “Ik weet niet wat te zeggen...” zei ik uiteindelijk.”Je hoeft niets te zeggen.” Ik legde mijn armen in zijn nek, keek in de bruine ogen en kuste Bills zachte lippen als bedanking.

40) VERRASSING

Na onze stadswandeling en picknick keerden Bill en ik terug naar het hotel (door nog lang op het gras gezeten te hebben, was het ondertussen al bijna avond). Daar stonden de jongens en Lynn ons op te wachten. Ik hield van verrassingen en was razend benieuwd wat ze voor me in petto hadden. Tom kwam naar me toe gestapt met een zwarte sjaal in zijn hand, ik kon al raden wat er zou gebeuren. Voor ik het wist werd alles donker en hoorde ik alleen nog stemmen. “Ok, heel leuk jongens.” Zei ik lachend. Lynn kuchte overdreven op de achtergrond. “En meisje.” Voegde ik eraan toe. Bill nam mijn hand vast en leidde me, zo te voelen naar buiten langs achteren met iedereen achter ons aan. “Waar brengen jullie me heen?” “Dat zul je zo wel zien.” antwoordde Gustav mysterieus. We liepen een eindje over straat, Bill nog steeds mij leidend. “Trapje op.” Zei Bills stem. Ik hoorde het kraken van een deur en een belletje en veronderstelde dat we in een winkel stonden ofz. “Ok, klaar Nele?” zei Georg. “Ja.” Georg prutste wat aan de blinddoek, hij viel af. Overal rond mij stonden tafels met verschillende gerechten, aan de muur hing een spandoek met ‘GELUKKIGE VERJAARDAG!!’, er lagen ballonnen verspreid over op de grond en de sfeer was gezellig door de hoeveelheid kaarsjes. Ik zag nu dat we in een Italiaans restaurant waren en dat de gerechten ook allemaal Italiaans waren. Zo te zien had Lynn verteld hoe graag ik Italiaans at. Ik draaide me om. “Dankje iedereen.” Ik gaf hen om de beurt allemaal een knuffel. “Ok, gaan we nog eten of hoe zit het? Ik heb honger hoor.” Vroeg Tom terwijl hij zijn arm op mijn schouder legde. Ik lachte. “Tast toe, zou ik zo zeggen.” Met onze bordjes schoven we langs de verschillende tafels, er stonden wel 20 verschillende dingen om te eten, allemaal even lekker. Tegen dat het tijd was voor dessert waren de tafels afgeruimd en stond er nu tiramisu, chocomouse, ijs, taart, pudding, ... “Als ik nog veel eet, ontplof ik denk ik.” Zei Lynn wanneer we langs al het lekkers schoven. “Wel dan ontploffen we met 2.” We zetten ons terug aan de tafel, ondertussen waren Gustav en Tom met een ballon beginnen spelen als 2 kleine kinderen, het was een super grappig zicht om te zien hoe ze elke keer probeerden de ballon uit het eten te houden. Ik nam een hap van mijn tiramisu en zag daardoor de ballon te laat aankomen, hij plofte neer op mijn dessert. Tom lach in een deuk en Gustav probeerde weg te sluipen. “Ik heb het wel gezien,Gusti!” ik nam een schep tiramisu in mijn hand. Het kon me niet schelen dat we in een poepchic restaurant waren, dat dit op een voedselgevecht zou uitdraaien en dat al onze nette kleren - waaronder mijn nieuwe jurk - vuil zou worden, een voedselgevecht was nu eenmaal dikke pret. “Nee, dat doet ze niet!?” hoorde ik Georg achter me zeggen. “Oh jawel!” zei Lynn nu. Ik mikte, en smeet de tiramisu door de lucht die perfect op Gustavs hoofd landde. “Mooi gemikt.” Riep Tom. Gustav liep naar de desserttafel, nam nu een pak chocomouse uit de kom en mikte op mij, maar ik dook net op tijd weg en de mousse kwam op Georg terecht. “Daar ga je voor boeten.” Zei hij terwijl hij nu naar het ijs op Lynns bord greep. Net zoals ik had gedacht draaide dit uit op een super leuk voedselgevecht en waren we nadien allemaal helemaal vuil, maar het kon ons niets schelen. Tom betaalde voor we buiten gingen de obers een extraatje omdat zij dit alles zouden moeten opruimen. “Ok, Nele de doek weer om.” “Wat, komt er nog iets?” “Ja hoor. Wat dacht je nu dat het bij eten ging blijven.” Zei Lynn. We wandelden weer een eindje door de stad, ik voelde iets zacht onder mijn voeten wat waarschijnlijk gras was. Bill deed me stoppen en maakte de blinddoek los. Ik had geen idee waar we waren, ergens een beetje buiten de stad vermoedde ik, het was hier rustig en wij waren de enige aanwezigen. We stonden op een grasveld dat aan een meertje lach. Van het land was er een steiger over het water tot aan een soort prieeltje. Ik stapte rustig over het gras en de steiger naar de prieeltje in het water met de anderen achter mij. Aan het dak van het prieeltje hingen lampionnen, een cd-speler stond op een stoel en het zicht over het water was prachtig. “Voor de zoveelste keer vanavond, bedankt.” “Graag gedaan.” Zei Lynn met een lachje. “Wel dan is het nu tijd voor cadeautjes.” Gustav kwam aangelopen met 4 pakjes in zijn armen, ik had zelfs niet door dat hij even weg geweest was. “Vanwaar komen die?” “Tobias, net zoals vanmiddag.” Zei Bill me. En inderdaad, ik hoorde een auto wegrijden. We gingen allemaal gewoon op de grond zitten. “Ok deze is van Lynn.” Gustav gaf me een blauw pak. Ik haalde het inpakpapier er voorzichtig af. Het was een fotoalbum waar ze vooraan in grote letters had opgeschreven ‘Gelukkige verjaardag!’ en iets lager ‘Zodat je ons nooit vergeet..’ ik opende de album en bladerde erdoor. Er zaten foto’s in van mij en Lynn, van toen we klein waren, iets ouder en van de laatste weken, maar ook foto’s van mij en de jongens; een prachtige foto, die stiekem getrokken was, van Bill en ik kussend tegen de muur met zo’n sepia effect zodat de foto in bruine tinten was. Ik zocht het moment dat deze foto getrokken zou kunnen zijn, waarschijnlijk na een concert aan de ruimte te zien. Lynn had de foto nog specialer gemaakt door erboven ‘True Love’ in rode stift te schrijven. Ik bladerde verder, Lynn had bij elke foto wel iets geschreven of versiert met stickertjes en mooie zinnetjes. Ik kwam bij een foto van mij en Lynn samen met de band(een buitenstaander had hem getrokken). De foto was getrokken bij het openluchtzwembad, we stonden er allemaal lachend en spontaan op en je zag duidelijk dat we plezier hadden. Deze keer had Lynn er ‘We’re always there for you, no mather what!’ boven geschreven. De laatste bladzijde was een collage van foto’s van Lynn en ik, maar de meeste waren van in Brussel. De foto van Lisa, Lynn en ik met onze zonnebrillen was gecentreerd en ook hier had Lynn iets bijgeschreven. ‘Friends forever!’ glitterde in haar mooie handschrift boven de collage. Ik onderdrukte een traan, sloot het boek met een plof en knuffelde Lynn. “Dankje.” Fluisterde ik in haar oor. Gustav reikte me een volgend pak aan. “Dit is van Georg.”zei hij “Het is misschien niet zo origineel..”begon Georg. “Maakt niet uit.” onderbrak ik hem lachend. Ik opende het pakje. Er zaten 4 redelijk recente dvd’s in: Made of honor, The mist, What happens in Vegas en Sweeny Tod. “Ik hoop dat je ze goed vind, ik wist niet zeker wat je goed vond.” “Ze zijn heel goed, echt.” Ik hoorde een gekraak en zag dat er ook een pak popcorn om klaar te maken bij zat. Gustav keek Georg verbaasd aan. “Voor een filmavond! Daar hoort toch popcorn bij!” legde Georg Gustav uit. “Dankje.” En ik gaf ook Georg een knuffel. “Deze is van Tom.”Gustav gaf me een groot rood pak. “Ok ik wil je even waarschuwen ik ben helemaal niet goed in cadeaus kopen dus het is ook niet echt origineel.” In zijn pak zat een doos, ik opende nu ook de doos, ze was gevuld met watjes en ik snapte wat de bedoeling was. Mijn hand begon erin te grabbelen. Als eerste kreeg ik een flesje parfum vast, ik spoot even op mijn pols en rook eraan. Het was echt een lekkere geur, Tom had een goede smaak zo te zien. “Dankje.” En ik grabbelde voort, als 2de kwam er een blauw met groene haarspeld tussen de watten te voorschijn die ik meteen in mijn haar stopte. Mijn hand verdween weer ik de doos en nu nam ik een knuffelbeertje vast. “Ik stel voor dat je hem Tommie noemt.” Zei Tom lachend. “Ja, dat doe ik zeker.” en ik gaf hem een knuffel. “En deze is van mij.” Gustav overhandigde mij het kleinste pakje. Ik opende het, er zat een soort Afrikaans amulet in. “Wow het is prachtig.” “Dankje, het was van mijn oma, het is een geluksbrenger. Ik heb er een hele tijd geluk mee gehad, ik hoop dat het voor jou ook zoveel geluk brengt.” “Dankje.” En ook hem gaf ik een bedankingsknuffel. “Ok dat waren ze en die van Bill bengelt daar al rond je pols dus heb je ze allemaal gehad.” Ik stond net op het punt om nog iets te zeggen toen ik luide knallen achter me hoorde. Ik veerde recht en zag een prachtig vuurwerk. “Hoe hebben jullie dat nu weer gedaan.” Bill haalde zijn gsm boven “Victor.” Ik lachte trok hem naar me toe. Hij sloeg zijn arm rond me en ik de mijne rond zijn middel. Tom leunde naar voor op de rand, Georg stond met zijn hoofd tegen de paal en Gustav had nu ook zijn arm rond Lynn geslagen. Zo keken we alle 6 in stilte naar het vuurwerk, ik bedacht me dat ik nog nooit zo’n geweldige verjaardag gehad had. Het vuurwerk sloot af met een laatste, grote en super mooie knal en een lichtflits. “Ok, dan is het nu toch wel echt tijd voor het feestje.” Tom zette de cd speler aan en luide muziek kwam uit de boxen. We dansten tot een kot in de nacht. Dit was geen verjaardagsfuif met een heleboel mensen die ik toch niet kende, maar een feestje met de mensen die ik het liefst rond me had, dit was een droomverjaardag.

41) GOODBYE

Na een zalige verjaardag en een geweldige nacht volgde het veel minder leuke afscheid van Lynn. Bill stond nog in de douche, maar ik was al klaar. Ik had even tijd om na te denken over de voorbije gebeurtenissen. Eindelijk was ik 17! Ik had gisteren de beste verjaardag ooit gehad! Eerst wat tijd met Bill doorgebracht; het leek alsof dat weken geleden was en ik besefte dat ik hem gemist had die tijd dat we verder uit elkaar waren gegroeid, maar volgens mij was dat na gisteren wel weer goed gemaakt. De vlinders in mijn buik hadden een tijdje geslapen maar waren nu weer wakker. Ik hoopte dat ze dat ook zouden blijven en dat mijn relatie met Bill nu terug zou verbeteren. ’s Avonds zijn we met zen allen lekker Italiaans gaan eten in een super chic restaurant. Het was heel leuk, en al onze kleren moesten naar de drogerij omdat ze zo vuil zijn van het voedselgevecht. Daarna zijn we naar een plaatsje buiten de stad gegaan. Het was er prachtig, afgelegen en rustgevend. De cadeautjes die ik kreeg waren 1 voor 1heel leuk, maar ik was al blij dat ik deze dag kon doorbrengen met mijn beste vrienden. Ze hadden echt wel aan alles gedacht want even later werd er vuurwerk ontstoken door Victor en de avond eindigde met een mini fuifje; veel dansen, gek doen en meezingen. Ik heb de beste vrienden die ik me kan wensen en voel me het gelukkigste meisje van de hele wereld. Ik stond op en liep naar de badkamerdeur. “Ik ben even naar Lynn, schat.” Ik hoorde Bill ok roepen en ging de gang op. Lynn vertrok vandaag weer naar BelgiŽ en na al die jaren dat ik haar ken weet ik ondertussen wel dat ze hier met tegenzin vertrekt. Ik klopte bij Lynn aan, met betraande ogen deed ze open. Ik knuffelde haar. “Ik ga jullie zo missen. Ik heb hier de beste weken sinds een lange tijd beleefd en ik wil die niet achterlaten, ik wil niet terug naar BelgiŽ waar ik geconfronteerd word met mijn echte leven.” Zei ze snikkend. “Hej, Lynn luister naar me. Je gaat hier wel weg, maar als je thuis komt hoef je niet meer bang te zijn voor de pijn. Je gaat hier weg met 4 vrienden extra, met een geweldige tijd achter de rug die je de steun geeft voor als je het even moeilijk hebt. We vinden het allemaal spijtig dat je moet vertrekken maar je kunt niet blijven weglopen van het echte leven. Je weet dat we er altijd zijn voor je, en je kan altijd bellen, altijd.” Ze knikte snikkend, ik nam haar hoofd in mijn handen. “Ik heb je gezegd dat alles goed zou komen en dat zal ook. Je moet nu gewoon even weer gewoon worden aan de situatie.” “Dankje, Nele, voor alles!” “Graag gedaan.” Lynns pov: Nele had me zoals altijd weer kunnen troosten. Ik vond het niet leuk om hier te vertrekken, ik ging iedereen zo hard missen, maar ik moest. Thuis wachtte mama op me en samen zouden we ons moeten aanpassen aan de situatie. Nele had gelijk, ik vertrok hier niet met lege handen, maar met leuke herinneringen en 4 goede vrienden erbij. Ik kon met de 4 jongens allemaal goed praten en plezier maken, maar Gustav was toch wel iets belangrijker geworden. Hij had naar me geluisterd en me getroost wanneer het nodig was, hij begreep mijn problemen en probeerde te helpen ook was het voor hem zelf ook moeilijk een oplossing te zoeken. We hadden een speciale band gecreŽerd, hij was mijn beste vriend geworden. Er werd op de deur geklopte. “Ja.” Gustav kwam binnen. “Het is tijd.” Hij was al weer weg voor we iets konden zeggen. Ik zuchtte. Nele nam mijn zak en ik de andere. “Kom.” Was het enige wat ik kon zeggen voor ik naar buiten ging. Victor nam mijn bagage over, zette die in de koffer en stapte weer in de auto. Ik draaide me om en keek naar 5 droeve gezichten. Georg stapte als eerst naar voor. Hij sloeg zijn gespierde armen om me heen “We gaan je missen meid.” Ik kon geen woord uitbrengen. Ik schoof door en gaf iedereen om de beurt een knuffel, een afscheidsknuffel. “We willen je hier terug zien, Lynn.” zei Bill. “Ja, denk maar niet dat je van ons af bent.” Vervolledigde Tom zijn broer. Ik keek nu recht in de mooie bruine ogen van Gustav. Ik voelde de tranen aankomen, maar probeerde ze nog even te bedwingen. Gustav had mijn gevecht tegen de tranen blijkbaar gezien. “Je mag huilen, hoor.” Ik knuffelde hem, de tranen waren niet meer te bedwingen en stroomden over mijn wangen. Gustav veegde ze liefdevol weg. “Ik weet zeker dat alles goed komt in BelgiŽ en onthoud dat je niet alleen bent, we zijn er allemaal voor jou.” Ik knikte. Nele stond ook met tranen in haar ogen naast Gustav. “Deze keer gaat het niet zo lang duren voor ik je terug zie en dan met een iets leukere reden.” Zei ze terwijl ze probeerde een lachje te forceren. Ik sloeg mijn armen om mijn beste vriendin, maar moest uiteindelijk toch loslaten. “Ik ga jullie missen.” “Wij jou ook.” zei Nele. Ik ademde diep in en uit en stapte in de auto. Met het raampje open reed Victor de auto de straat uit. Ik bleef zwaaien tot we de hoek om waren en keek dan bedroefd door het raampje.

Mededeling

Hej, iedereen,
jullie weten allemaal dat mijn verhaal er nu bijna op zit en daarom zou ik iets willen zeggen over de volgende 2 hoofdstukjes. Toen ik dit verhaal begon te schrijven had ik al een idee voor een einde, maar als ik vorderde met het verhaal kwam er een 2de idee in mijn hoofd bij. Ik had dus 2 verschillende einden in gedachten en kon maar niet kiezen, daarom heb ik besloten om ze alle 2 te posten. Het zal een sad en een happy end zijn dus je kan zelf eigenlijk kiezen hoe jij wil dat het eindigt. Nog veel plezier met het lezen van de 2 laatste hoofdstukjes. xXx

42*A) TIME TO LEAVE (sad end)

42*A) TIME TO LEAVE  (sad end)

Neles pov: 3 weken later
Ik heb vandaag een verschrikkelijke beslissing genomen. Na mijn verjaardag ging het steeds slechter met mij en Bill. We groeiden uit elkaar. Hij heeft al zijn aandacht nodig voor zijn job en daar lijkt geen plaats te zijn voor mij. Het werd weer zoals voorheen, nooit tijd om samen iets te doen, altijd een drukke agenda en als we dan een gaatje vonden kwam er iets tussen. Het was niet dat we niet probeerden, want dat deden we wel, maar het lukte niet meer. Een week geleden zouden we naar de film gaan, maar onderweg werden we opgehouden door een horde fans. Bill kon niet anders dan handtekeningen uitdelen en met de meisjes op foto’s staan anders zouden we het weer kunnen lezen in de roddelblaadjes ‘Bill Kaulitz heeft geen tijd voor fans.’ en van die dingen. Door dit voorvalletje kwamen we een halfuur te laat aan bij de cinema en mochten we de zaal niet meer in, mijn humeur was tot onder 0 gezakt en ik ben boos weggelopen. En zo gebeurde het elke keer weer. We leden er allebei onder en ook de andere jongens konden het zien. Gustav was bij me komen vragen wat er scheelde, hoe het kwam, maar ik had geen antwoorden. Ze hadden alle 3 geprobeerd me moed in te spreken en ik vermoedde dat Tom ook wel eens deftig met Bill gepraat zou hebben, maar die peptalks hielpen niet. De vlinders in mijn buik, de passie, de liefde,.. verdwenen stilletjes aan meer en meer. Het leek erop dat de irritante interviewer gelijk zou krijgen, onze relatie was niet sterk genoeg voor dit wereldje. Het doet zo veel pijn om dit alles te denken en het zal nog meer pijn gaan doen, maar wat kan ik doen? Ik hou zielsveel van Bill, maar het lukt niet meer, we zijn vreemden voor elkaar geworden en praten zelden nog over persoonlijke dingen. Er is gewoon geen andere oplossing en ik denk dat Bill er ook zo over denkt. Ik weet dat ik zijn hart zal breken, maar daarmee breek ik het mijne ook. Bill heeft me zoveel geleerd over liefde en zoveel meer, ik zal altijd van hem blijven houden, maar ik moet dit doen, voor ons allebei. Zodat we verder kunnen met ons leven, een leven dat we niet samen kunnen leven. Ik ga na dit alles naar Lynn, ik zal haar steun meer dan ooit kunnen gebruiken, dit ga ik niet zomaar teboven komen. Ik hoop dat Bill weet dat ik van hem hou en dat die liefde nooit zal verdwijnen.
We waren nu in Madrid en de band zou nog 3 weken touren, 3 weken die ik niet meer zou meemaken. Ik stopte mijn boekje al laatste in mijn tas en liep de kamer uit. Beneden gaf ik mijn tas aan Victor zodat je jongens die niet zouden zien. Ik liep al trillend naar de jongens die zoals gewoonlijk in de zeteltjes zaten. Ze zagen me aankomen. Bill sprong recht bij het zien van mijn gezicht, maar zei niets. Ik deed teken naar de andere dat ze ook moesten rechtstaan. Om de beurt gaf ik hen een knuffel, het enige wat ze niet wisten is dat dit de allerlaatste zou zijn. “Nele, wat is er aan de hand?” vroeg Tom. Ik schudde alleen maar mijn hoofd “Ik hou van jullie allemaal..” Ik nam Bills hand die me bang naar buiten volgde. Nu kwam het moeilijkste deel...

--> klik op de link onderaan voordat je verder leest <--

Bills pov: Ik liep angstig achter Nele aan. Ik had een vermoeden wat er zou gaan komen, maar wou het niet onder ogen zien. Het ging misschien niet zo goed tussen ons, maar dit kon ze me toch niet aandoen? Niet na alles wat we samen doorstaan hadden. Het hotel lag niet midden in de stad dus stonden we nu op de grote parking ervoor. Ze keek me met rode ogen aan. “Bill ik..” begon ze. Ik kon haar het niet laten zeggen, ik wou het niet, ik hield te veel van haar. “Nee, Nele nee. Zeg het niet!” “Ik moet, je weet het zelf ook. Dit heeft geen zin meer.” Ik schudde mijn hoofd. “Nele, alsjeblief..” “Bill...het kan niet anders. Het gaat niet meer zo. We drijven uit elkaar.” “Maar ik hou van je!” schreeuwde ik nu, de tranen rolden over mijn wangen, ik stond op het punt haar te verliezen en kon er niets aan doen. “Ik ook van jou, maar blijkbaar niet genoeg om dit alles te overleven. We hebben alles geprobeerd, maar we hebben de strijd verloren.” “De strijd tegen wat?” Ze hield het niet meer uit en de tranen stroomden nu ook uit haar mooie ogen. “De strijd om onze liefde, tegen de wereld. De wereld heeft gewonnen. Ik ben moe om er tegen te vechten, ik wil weer genieten van het leven.” “Nele, ik zal alles doen, maar doe dit niet...” “Bill, het heeft geen zin. Mijn besluit staat vast. Dit is het beste voor ons alle2.” “Hoe kan dit het beste zijn?! Ik hou van je en je verlaat me?! Nele, je bent het juiste meisje voor me, ik ik ..” “Ik ben niet het juiste meisje, Bill. Anders was onze liefde sterk genoeg geweest om dit wereldje te overleven.” Ik deed mijn mond weer open om te protesteren, maar ze hield me huilend tegen. “Ik weet zeker dat je iemand vind dat wel het juiste meisje is, waar je je hele leven mee door kan brengen en die je even graag ziet als ik dat doe.” “Ik zie jůu graag, ik wil niemand anders!” huilde ik. “Maak het alsjeblief niet moeilijker dan het al is!” schreeuwde ze nu tegen me. “Je moet dit aanvaarden, dat moeten we allebei. Samen hebben we geen toekomst, onze relatie verslapte, de liefde was ver te zoeken.” “En je verjaardag? Onze eerste keer? Onze eerste kus? Al die mooie momenten dat we samen beleefden, gooi je die dan zomaar weg?” ik probeerde alles, ik wou haar niet verliezen. “..Dat zijn mooie herinneringen die ik altijd zal koesteren, maar...” “Nele je betekent alles voor me! Ik kan je niet laten gaan.” “Het kan niet anders, geloof me nu! Denk je niet dat ik het ongelooflijk moeilijk heb? Denk je niet dat ik hier liever niet zou staan? Bill, verdomme ik hou zielsveel van je, maar ik kan niet meer. Het doet pijn.” Ze legde haar hand op haar hart. Diep in dat van mij wist ik dat ze gelijk had, maar het aanvaarden was een heel pak moeilijker. Ik nam haar hand en bracht het naar de plaats waar mijn hart zat. “Voel je dat? Het zal altijd kloppen voor jou, altijd.” Ik huilde nu harder dan ik ooit gedaan had, ik moest afscheid nemen van Nele, het meisje waar ik al die tijd zoveel van gehouden heb en waar ik altijd van zal blijven houden. Haar hand ging naar haar pols. Ze maakte het haakje van het armbandje bevend los en legde mijn cadeau van een paar weken geleden terug in mijn hand. Ik keek verstijfd toe, te geschokt om te reageren. Ik keek nu waarschijnlijk voor de laatste keer in haar betraande blauwe ogen en bracht mijn lippen voor de laatste keer naar die van haar. Een tinteling ging door heel mijn lichaam als ik haar zachte lippen voelde op de mijne. Een kus vol verdriet, verloren liefde en afscheid. Ze loste haar lippen van de mijne. “Ik hou van je.” Fluisterde ze voordat ze zich omdraaide en in de gloed van de ondergaande zon naar de auto liep. De auto die haar voor altijd van mij weg bracht. De tranen stroomden nog altijd over mijn wangen en mijn hart was gebroken.

42*B) GONNA TELL YOU THAT I LOVE YOU IN THE BEST WAY THAT I CAN (happy end)

42*B) GONNA TELL YOU THAT I LOVE YOU IN THE BEST WAY THAT I CAN (happy end)

---> op de link klikken onderaan voordat je verder leest <---

Bills pov: Ik had hier lang over nagedacht. Het ging de laatste tijd minder goed tussen Nele en mij. Mijn werk was als een grote barriŤre tussen ons in komen staan. Ik had het zomaar laten gebeuren, ik had er zelf voor gezorgd dat ik haar stilletjes aan verloor, dat ze verder en verder van me kwam te staan. Ik hield van mijn werk, maar ook van Nele. Altijd al had ik gezegd dat muziek en de band voor een meisje zouden komen, maar vandaag had ik de beslissing genomen dat dit zou veranderen. Vandaag koos ik definitief om eerst te werken aan mijn relatie, maar ik zou de band niet verwaarlozen, ik zou een goede balans vinden. Dit alles had ik al besproken met Tom, zoals altijd had hij naar me geluisterd en raad gegeven. Het luisterend oor van mijn broer was een troost geweest en had me doen inzien wat ik moest doen. Ik wou koste wat kost Neles hart weer voor me winnen. Ik hield teveel van haar om haar te verliezen. Alleen was er die angst, angst dat ze me zou afwijzen, dat ze koos voor een leven buiten de camera’s, de publiciteit,... Het enige wat ik kon doen, was hopen dat ze haar hart liet spreken, want ik wist dat ze nog van me hield. Dat is ze altijd blijven doen, ook verslapte onze relatie. Die gevoelens dat ze eens voor me had, zaten nog diep vanbinnen bij haar, klaar om weer naar buiten te komen. Ik wenste dat ze dat zou toelaten, dat ze haar hart weer zou openstellen voor mij. De laatste weken was het zich meer en meer gaan sluiten voor me. We praatten amper en waren redelijk afstandelijk van elkaar en door er niets aan te veranderen duwde ik haar steeds verder weg. Maar de gevoelens die ik voor haar koesterde waren diep en oprecht, ik hield van haar met heel mijn hart en het werd tijd dat ik dat toonde. Ik keek naar het doosje in mijn hand, dit zou hťt moment van mijn leven worden. Wat Nele zou gaan antwoorden bepaalde de rest van mijn leven. Ik stopte het doosje in de zak van mijn jasje en liep de kamer uit. Beneden was Nele aan het biljarten met de jongens. Ik wenkte haar en ze volgde me naar de parking voor ons hotel. Ik keek nog een keer achterom. De jongens staken alle3 hun duim op als teken van steun, het was een komisch gezicht met hun gezichtsuitdrukkingen erbij. Eenmaal buiten keek Nele me met vermoeide ogen aan, wat me deed beseffen hoeveel ze onder al dit alles leed. Mijn hart bonkte als een gek.
Neles pov: Ik vroeg me af wat Bill me wou vertellen. De afgelopen dagen hadden we zo weinig met elkaar gesproken dat ik niet wist wat er in zijn kopje omging. Ik hoopte maar dat hij het niet zou uitmaken, het ging misschien niet zo goed tussen ons, maar ik hield teveel van hem om onze relatie te beŽindigen. “Nele, ik weet dat het de laatste tijd niet zo goed met ons gaat..” begon hij. “En ik weet dat het waarschijnlijk allemaal mijn schuld is.” “Nee, we zaten hier allebei fout, in een relatie ben je met 2 dus is het even goed mijn fout.” “Maar toch, mijn job stond tussen ons in, ik verkoos mijn werk boven jou.” Hij had gelijk, ik voelde me al een tijdje op de 2de plaats geschoven. Dat was altijd al geweest, maar nu leek ik steeds minder belangrijk voor Bill. Alsof hij mijn gedachten had gelezen, ging hij verder. “Maar dat betekent niet dat je niet meer belangrijk voor me was, of dat ik niet meer van je hield. Want Nele, dat doe ik wel nog! Ik hou van je met heel mijn hart, niets zal dat ooit kunnen veranderen.” Dit was waarschijnlijk het persoonlijkste gesprek dat we in dagen hadden gehad. “Oh, Bill wat doet het goed om je dat te horen zeggen. Ik hou ook van jou.” Ik wou hem kussen maar hij hield me tegen. “Wat is er?” “Niets, maar ik ben nog niet klaar.” Zei hij een beetje lachend. “Nele, ik weet dat je dit alles niet zo leuk vind, de media, camera’s, de fans die ons blijven achtervolgen, maar toch wil ik je iets vragen. Dit is jou keuze en ik wil dat je er voor 100% achter staat, maar weet dat het ok is, wat je ook antwoord.” Ik knikte even. Bill ging door zijn knieŽn en keek me met zijn betoverende ogen aan. “Nele, ik weet dat ik het de laatste tijd misschien te weinig heb getoond, maar ik hou van je. Ik heb altijd beweerd dat ik ware liefde geloofde, het is tijd om dat te laten zien. Ik ben er zeker van dat jij het perfecte meisje voor mij bent en ik de perfecte jongen voor jou. Ik wil mijn leven met jou delen. Ik weet dat we hier nog veel te jong voor zijn, maar regels zijn er om gebroken te worden en we hoeven dit niet meteen te doen.” Ik bibberde op mijn benen toen Bill het kleine doosje uit zijn zak haalde. “Nele, wil je met me trouwen?” De ring in het doosje was prachtig, een eenvoudig model, helemaal bezet met kleine diamantjes die blonken als kristal in het zonlicht. Bill maakte hier zo even alle weken dat het minder goed ging weer goed, dit was alles dat ik moest weten om er zeker van te zijn dat hij oprecht van me hield. Het leek even allemaal te lang te duren voor Bill. “Ik weet dat ik niet het type ben dat je ziet trouwen, maar wel als het met jou kan, ik zou alles opgeven voor jou..” Ik vertoefde in een positieve shocktoestand, maar mijn besluit was al lang gemaakt. Ik knikte terwijl warme tranen van vreugde uit mijn ogen drupten. “Ja...ja ik wil met je trouwen!” Bill schoof voorzichtig de ring over mijn vinger, hij paste perfect. Een moment later raakten onze lippen elkaar voor een oneindige kus. We hielden allebei ontzettend veel van elkaar, voor Bill kwam ik op de eerste plaats en we zouden een mooie balans vinden tussen onze relatie en de band. Ik zou leren leven met de media en alle aandacht, want dit alles was niets vergeleken met mijn liefde voor Bill. Ik was nog maar 17 en dus veel te jong om te trouwen, we waren nu verloofd en zouden trouwen wanneer te tijd er rijp voor was. Ik was helemaal klaar om mijn leven te delen met Bill.

Bedankje

Wel, dit was het dan. Mijn verhaal is officieel tot een einde gekomen. Ik hoop dat jullie het even leuk vonden om te lezen als ik om het te schrijven.
Ik wil ook iedereen bedanken! De mensen die mijn verhaal lazen, mijn vriendinnen die raad gaven wanneer ik zonder inspiratie zat en natuurlijk ook Tokio Hotel. 4 mooie jongens, met geweldige muziek die een super grote bron van inspiratie zijn!
Ik ga me nu volledig concentreren op mijn Jonas Brothers verhaal en mijn stand alones (bovenaan de site staan de links), en misschien wie weet komt er wel een volgende Tokio Hotel verhaal. Ik zal dan zeker iets laten weten ;)

"Never give up your dreams cause they are worth fighting for!"

Kiss Selene xx

Door Selene i.s.m a-new-life-thverhaal.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 34 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?